Totaal niets met Breskens te maken hebben en toch al jaren abonnee van Op Bresjes. Sara Cornelia Marsilje-Verherbrugge (92) las één keer Op Bresjes en wil dit blad nu niet meer missen.

Saar Marsilje werd op 25 juni 1918 in Oostburg geboren, had een jongere broer (Bas) en ging na de christelijke lagere school van meester Prins op haar veertiende werken als meid op een ‘boerenhof’. Op haar negentiende trouwde ze met de katholieke slager Marsilje uit Hoofdplaat. Het paar begon toen op Driewegen een slagerij.
Haar huwelijk ging niet zonder slag of stoot, want een katholieke man met een door dominee Freiland aangenomen meisje, dat was om moeilijkheden vragen. Toch zegt Saar dat zij altijd goed op kon schieten met haar schoonouders, ook na het vroege overlijden van haar man eind jaren zestig. De slagerij betekende geen vetpot, veel klanten kochten ‘op de pof’ en zelf moest zij alle dagen gaan werken. Nadat haar man stopte met de slagerij werkte hij nog een aantal jaren voor een wegenbouwer. Zijn eerste werk daarbij was de aanleg van de weg Hoofdplaat - Biervliet door Driewegen.
Ze herinnert zich dat ze veel en vaak ziek was in haar jeugd, daarom is ze er nog elke dag verbaasd over dat ze toch nog zo oud geworden is. “Ik heb het nu ontzettend goed”, zegt ze met een dankbaar gevoel. Samen kregen ze drie kinderen. Eerst dochter Sara (die in Sluiskil woont), toen zoon Adrie (Breda) en tenslotte zoon Sjaak (67) waarmee zij altijd bleef samenwonen. “Sjaak zorgt goed voor mij. Zonder hem was ik al vertrokken uit dit huis waar ik nu al 73 jaar woon.”
Samen runnen ze het huishouden en doen ze de nodige boodschappen. Voor veel zaken moeten ze naar de omringende dorpen. In Driewegen is helemaal niets meer over van de middenstand. “Dat doet Sjaak op z’n brommer, waarbij ik er altijd van sta te kijken hoeveel hij op dat ding kan meenemen”, zegt Saar. Ze slaapt nog goed en leest dagelijks uitgebreid de krant, tweewekelijks Op Bresjes en volgt dagelijks het nieuws op televisie.
Saars hobby is borduren, wat haar nog goed afgaat. Ook bezoekt zij de ouderensoos in Hoofdplaat nog regelmatig. Van vroegere buren is er niet veel meer over, bijna alle huisjes in de nabijheid zijn van Belgen of Duitsers. “Het huisje naast mij is wel van iemand uit de buurt, maar die woont er zelf niet in, zodat het helemaal aan het verkrotten is en alle onkruid bij ons overwaait.” Een gesprek met iemand van de gemeente daarover leverde helaas niets op.
Haar zoon uit Breda komt om de drie weken op visite. Zelf gaat Saar wel eens een week mee naar Breda. Ook haar dochter uit Sluiskil komt regelmatig op de koffie. In Breskens kent ze één familielid, de vrouw van Izaak Duyninck was een zuster van haar moeder. Die kwamen oorspronkelijk uit Cadzand, waar ze in het seizoen voor badgasten zorgden. Saar hielp daar wel eens bij. Zo herinnert zij zich nog jaarlijks terugkerende gasten die dan cadeautjes voor haar meenamen. En op de vraag wat ze zou doen als het helemaal niet meer ging op Driewegen, antwoordt ze snel: “Dan zou ik het liefst naar Breskens willen.”

RC