Je zâ wê verbaosd hewist zin, dan wudder toch, zij het op afstand, nao de bekèndmaoking van “Bressiaonder van ’t jaor” bin wiss’n kiek’n. Omdâ Jaone wel in de gaot’n ao gekregen dan wudder het toch nie zouw’n worr’n en ze beloofd ao dâ ze eur fasoen zou ouw’n bin me dan toch mao gegaon. En wâ èn wudder genoot’n en oop’ ik vele mee ons. Allêên maor omdâ d’n ûûtslag zôô was dâ iederêên die an ik gesproken èn het daomee ’s êêns was naomelijk dâ Omèr Geilleit “Bressioander van ’t jaor” is g’worr’n.
De man zèlf was toch wel een bitje angedaon, mao an d’âândere kâânt zag je em d’r toch ook intens van geniet’n. Ze èn het in de politiek dan wel es over charismao, mao â je allêên al Omèr z’n toespraokje goed è belûûsterd dan weet je h’liek wâ charismao is. Mee dâ verhaoltje over dâ je mee êên maoze gêên vis kan vang’n, maor daovoo hêêl véé maoz’n nôôdig èt en alle Bressiaonders gezaomelijk dâ net vurmen, ciefernde die z’n eih’n wee weg en maok’nde die hêêl Bresjes tot winnaor. A je zôô man dâ wor’ûûtlegg’n éé, nou ouw het dan maor es drôôge.
An d’âândere kâânt wist ik daorom â vêêrtien daog’n dâ Omèr het zou worr’n. Nie dâ ’t er in de jury iemand gelekt ao, wan d’r most toen nog getèld worr’n dus dâ kan nie.
Waorom ik het dan wel â wist zâ ‘k ûûtlegg’n. Ik bin nao ’t Visserijmuseum gegaon, mee in m’n binnezak de foto’s van de genomineerd’n. Geduldig gewacht tot â Willy Faos klao was mee de viss’n in ’t akwaorium te voer’n en dus ’t êêrste ‘alf ure niê mêê t’rug zou komm’n. Toen vlug gekeken of ’t er in êên van die bakk’n een inktvisje zat, mao dâ was nie ’t geval. Mao plotseling zag ik in een bak een poon flink onrustig rondzwemm’n. En toen wist ik het: “Joe moe’k èn.” Ik bedocht om êên vôô êên die foto’s voor ’t glas te ouw’n en de foto wao die ’t langst voo zou bluuv’n zwemm’n, dâ zou’t de winnaor zin. Nou om een lang verhaol kort te maok’n, bie de foto van Omèr è ’t ie wel een kwartier heen en weer gezwomm’n, terwijl die bie de rest z’n eih’n af en toe een poosje nie mêêr liet zien. Nou toen was ik zeker van m’n zaok. Omèr Geilleit zou ’t worr’n.
En â je noe afvraogt oe an’k dâ allemaole zôô ongezien voo mekaore è gekreeg’n in ’t Visserijmuseum, dâ gaon ik natuurlijk nie verklapp’n éé. Je moe mao zôô dienk’n: D’r bin d’r altied die an tuss’n de maoz’n van ’t net deu komm’n. Eên ding mag je van mie wel weet’n. Volgens mie zou ’t die rôôje poon de kommende tied wel es mêêr bezoekers kunn’n trekk’n as die rôôje pinguïns.

Allêê de hroet’n weer éé.

Sakke