“Wat m’n schoonvader kon, moet ik ook kunnen”, meende de Bressiaander toen hij van zijn zoon hoorde dat deze plannen had om een carport naast zijn huis te laten bouwen. Zelf zag hij daar geen kans voor, maar zijn vader beloofde dat wel even voor hem te doen. Zoonlief moest nergens naar omkijken, materiaal en dergelijke kopen, het bouwen, het zou allemaal gedaan worden, terwijl hij naar zijn werk was.
Nu circuleerde er in de familie al jarenlang de anekdote van de schoonvader/opa uit Nummer Een die in vroeger tijden eigenhandig een garage had gebouwd, die in eerste instantie te kort was en de tweede keer binnen de kortste keren kapot gereden werd doordat de bouwer niet op zijn rem-, maar op zijn gaspedaal trapte. Tijdens familiebijeenkomsten was er al vele malen hartelijk om gelachen. Zulke voorvallen gebeuren echter maar één keer.
Het bouwen van de carport ging goed. Het was dan ook niet voor het eerst dat de Bressiaander, die een goede reputatie als doe-het-zelver heeft, een dergelijke klus deed. Vrij vlot stond het geraamte overeind, waarna de afwerking een fluitje van een cent was. Toen de bouw klaar was, keek hij met een tevreden glimlach naar het resultaat. “Mijn zoon zal tevreden zijn”, constateerde hij en hij kon bijna niet wachten tot deze van zijn werk thuis zou komen.
Aan het eind van de middag was het zover. Aan het eind van de straat zag hij een auto aan komen rijden en hij herkende er de vierwieler van zijn zoon in. Deze parkeerde voor zijn huis, stapte uit en bekeek de zojuist gebouwde aanwinst met een blij gevoel.
“Dat heb je snel gefikst”, zei hij tegen z’n vader, “en bovendien ziet het er goed uit.”
“Nu moet je je auto natuurlijk niet in de straat voor je huis parkeren, maar naast je huis, in de carport”, reageerde zijn trotse vader.
“Natuurlijk, ik zal het gelijk even doen.” De zoon stapte terug in zijn auto, startte de motor en reed de stoep op. Toen hij de carport dichter naderde, ging hij steeds langzamer rijden. Hij draaide zijn raam open en vroeg zijn vader even te kijken of hij nergens tegenaan zou rijden. “Het moet niet hetzelfde zijn als destijds bij opa die zijn garage aan stukken reed”, lachte de chauffeur. Dat deed hij gelukkig ook niet, maar hoe voorzichtig hij ook reed, het bleek dat de auto te groot was voor de carport. Hoe kan dat? Bij de evaluatie bleek dat de bouwer de carport gemaakt had op basis van de afmetingen van zijn eigen auto. Die was echter heel wat kleiner dan die van zijn zoon…

Frans Meijaard

Ook een klusanekdote? Ik houd mij aanbevolen: Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. .