Ronald Ribbe is niet alleen bezeten van schepen, hij verzamelt ze ook. Foto’s dan. En die maakt hij weer zelf. De grootte van zijn verzameling bepaalt hij dus zelf.

Uiteraard zit er een verhaal achter deze fotografeer- annex verzamelwoede. Eind jaren tachtig van de vorige eeuw ging een nog jonge Ronald Ribbe wel eens met zijn moeder mee schoonmaken op de BR 8. Zijn interesse voor de kaoje groeide zo en tevens voor de vissermannen en hun schepen.
“Later ging ik mee met Albert van de Velde op de BR 23”, vertelt Ronald. “Vissen met groepen Belgen op zondagen. Gewoon een paar slepen en weer terug. Ik was toen misschien 13 of 14 jaar en kwam er steeds meer op de kaoje, hielp in de vismijn, kisten opruimen en zo. In 1993 werd ik gevraagd als ’sopper’ op de BR 43. Dat betekende iedere vrijdag heel het schip schoonmaken. Eerst leek het een beetje gevaarlijk, zo in het donker aan boord, soms tot tien uur ’s avonds. Het dek kon best glad zijn. Daarom heb ik later een vriendje meegenomen. Het was best leuk werk. In de vakantie mocht ik dan mee vissen. Toen begon mijn liefde voor het vissen en de zee echt te kriebelen. Ik besloot dan ook naar de Zeevaartschool in Vlissingen te gaan.”
Tussen 1996 en 2006 viste Ronald op verschillende schepen, de BR 4, de BR 15, de Arnemuiden 4 en de BR 14. De veertien was uiteindelijk zijn laatste vissersschip. Ronald stapte over naar het Belgische loodswezen.
“Sinds ik in 1996 begon te varen heb ik altijd een camera mee. In het begin een tweedehandsje. Ik bleef maar foto’s maken op zee en in de havens. De meeste zitten nog in plakboeken. Pas later ben ik overgestapt op digitale foto’s. Er staat weinig informatie bij. De technische gegevens interesseren me niet zo, het gaat puur om foto’s van schepen. Ik heb AIS op mijn computer, een automatisch identificatie systeem, zo kan ik scheepsbewegingen zien. Vooral dan die in de buurt van Breskens.
Bij een storm van noordwest acht ben ik altijd wakker. Ik ga er zo uit om foto’s te maken. Dan vertrek ik naar de Panoramaweg of naar het ende van’t ‘oofd. Soms laat ik er echt alles voor vallen. Ik heb hele series van schepen. Af en toe worden ze vervangen door betere. Op de pc kan ik zien welke schepen er op de ree liggen. Ze hebben allemaal hun eigen kleur. Zo zijn loodsboten geel, tankers rood, vissers blauw en vrachtschepen oranje. Verder hoor ik de schepen als ze zich melden op mijn marifoonkanaal. Ik kan alles volgen, bewegingen in de haven van Zeebrugge, Vissingen of Breskens, dat maakt niet uit. In het begin fotografeerde ik alleen vissersschepen, nu allemaal. Zo heb ik een hele collectie van schepen van rederij Vroon. Hierbij word ik geholpen door Henk de Winde. Die belt me als er een schip langskomt. Alleen de lage binnenvaart, die laat ik links liggen, dat is niet interessant. Zo heb ik nu foto’s van vissersschepen van Harlingen, Den Helder en Den Oever. Ik ben er speciaal naartoe gereden en heb daar in regen en wind foto’s gemaakt. In Harlingen liggen ook veel Urkers. Ik heb er veel voor over, maar heb dan ook mooie en bijzondere foto’s.”
Tijdens zijn werk bij het loodswezen ligt Ronald op de ree voor Oostende. “Ik zie schepen binnenkomen, ik heb ze uit eerste hand. Als ik een loods aan boord breng neem ik mijn fototoestel mee. Zo heb ik pas vanaf de loodsboot een foto gemaakt van een nieuw marineschip, gebouwd in Roemenië voor Damen en op weg naar Vlissingen. Of het mocht? Geen idee. Ik heb wel een bijzondere foto. Ze hadden nog geen Nederlands vlag aan boord, die hebben wij ook overgebracht. Ze heb ik een foto van een Nederlands marineschip met én zonder onze driekleur.”
Hoeveel duizenden foto’s Ronald nu heeft weet hij niet zeker, tienduizend? “Zou best kunnen.” Een verzamelaar die zijn eigen collectie maakt, Ronald Ribbe, scheepsfanaat.

WV