Ondernemende Bressiaanders, we vinden ze overal. Velen van hen gelukkig nog steeds in Breskens zelf, maar soms ver weg. Deze keer moest ik niet zo heel ver van huis, Liesbeth en Sjaak Marijs-van de Velde wonen en werken vanuit hun boerderij net buiten het ‘centrum’ van Sint Kruis. Wat ze allemaal doen vergt wel even uitleg.

Liesbeth is in Breskens onder meer bekend door haar werk bij Rederij Vroon. “Ik heb er tien jaar gewerkt en ben daar opgeklommen van telefonist/receptioniste tot uiteindelijk expediteur. Jammer genoeg had ik er te weinig vrije tijd voor onze, toen nog, hobby. Nu werk ik alweer bijna elf jaar bij Outokompu in Westdorpe op de logistieke afdeling. Behalve dat ik flexibele werkuren heb, kan ik ook mijn overuren omzetten in vrije tijd.”
Sjaak werkt bij H4A. Op dit moment stoeit hij met betonnen buizen van elf ton per stuk in Terneuzen. “We werken nu aan de riolering tussen Sas van Gent en Terneuzen. Gelukkig werk ik meestal in Zeeuws-Vlaanderen en blijft er genoeg tijd over voor onze hobby.”
Die hobby, of beter hun onderneming genaamd Horse Respect Trainingschool, wat is dat dan? “We zijn eerst en vooral besmet met het paardenvirus. Zelf rijd ik al paard vanaf mijn tiende”, vertelt Liesbeth. “Op vakantie twintig jaar geleden met de ouders van Sjaak op Terschelling wilde ik ook eens paardrijden. Al dat lopen en fietsen is leuk, maar men kon er rijden, maar ik mocht niet alleen. Sjaak wilde wel mee. Hij had nog nooit op een paard gezeten. Eerst vond hij ze dan ook wel groot. Maar een beetje stappen beviel wel. Op het strand ging ik over in draf. Achter me hoorde ik alleen maar luid roepen: STOP! Dat stampen is toch niet normaal? Duidelijk niets voor Sjaak.
Toch was het virus overgeslagen. Ik leerde hem licht rijden. Er volgden lessen in Sinte Pier en Schoondijke. Zeventien jaar geleden zijn we getrouwd. Werk en het bouwen van een huis had nu voorrang. Toch had ik al mijn eerste paard, Gino. Een vervuild en stout paard dat ik langzaam heb veranderd. Werken met probleempaarden is nog steeds onze sterkte.”
Gino veranderde hun leven. Ze hebben er nog wel eens een vliegtuig door gemist. “We wilden op vakantie vanaf Rotterdam naar Tunesië, maar Liesbeth moest eerst nog naar haar paard”,weet Sjaak nog. “Met veel getelefoneer heen en weer konden we een aantal uren later nog vertrekken vanaf Brussel. Prettige vakantie gehad, alleen bij terugkomst stonden we ineens in Rotterdam en onze auto in Brussel.”
Het was al duidelijk dat het niet bij een paard zou blijven. Op dit moment hebben ze vijf paarden en gelukkig is er nu voldoende ruimte. Sjaak en Liesbeth hebben een aantal jaren geleden een boerderij bij Sint Kruis gekocht. “Gelukkig is Sjaak heel erg handig en hebben we veel hulp gehad, anders hadden we het niet gedaan”, aldus Liesbeth.
Ze zijn nu fanatieke paardrijders. Tien jaar geleden zijn ze begonnen met het volgen van opleidingen bij Emiel Voest in Drente. “ Zelf wilde ik dressuur rijden”, verduidelijkt Liesbeth, “maar dan op een paardvriendelijke manier. Het is niet altijd nodig om sporen of zwepen te gebruiken. Zonder deze hulpmiddelen lukt het ook bijzonder goed. Het is een speciale manier van omgaan met paarden, ze begeleiden en niet dwingen.”
Zes jaar geleden kwam Liesbeth in contact met paardenfluisteraar Monty Roberts. “Een echte paardenman of horsemanship. Samen met Sjaak volg ik trainingen in zijn school in Oudenhoorn. Elke twee of drie maanden gaan we er naar toe en een keer per jaar ontmoet ik hem om dingen te bespreken. Dit jaar ga ik drie weken naar Californie om onder zijn toezicht nog meer te leren. Sjaak komt een week later, want we doen het toch samen.”
Bij Monty Roberts leren ze paarden te ‘lezen’, problemen te herkennen. “Er zijn veel probleempaarden. Ze durven niet in een trailer, zijn bang van de hoefsmid of van de veearts, ze hebben rijtechnische problemen of zijn heel schrikachtig. Met veel geduld, respect en liefde en gelukkig nu ook kennis, helpen we de paarden ervan af. Verder geven we in Sint Kruis cursussen, clinics, grondwerkoefeningen, dubbelelijnenwerk, houding en zitverbetering en wedstrijdtrainingen. Weten waar een jury op let is heel belangrijk.”
En juist dit laatste weten ze als geen ander. Liesbeth en Sjaak zijn juryrechters bij wedstrijden in België en moeten in het seizoen vrijwel iedere zondag jureren. Verder rijden ze wedstrijden in België bij een landelijke rijvereniging.
Het rijden van wedstrijden heeft Liesbeth gelukkig weer kunnen oppakken. “Drie jaar geleden, op 22 februari, heb ik mijn rug gebroken op twee plaatsen. Gelukkig gaat het nu weer beter en kan ik weer rijden, al is mijn revalidatie nog niet afgelopen.”
Gevallen? “Ja, paarden zijn nu maar vluchtdieren. Ik wilde op Wievantoe, een merrie van vijf jaar, stappen toen zij van iets schrok. Ik zat nog niet goed en werd dus afgeworpen. Zeker niet de schuld van het paard. Veiligheid ging bij ons altijd voor alles. Nu ben ik nog voorzichtiger geworden. Een voordeel is wel dat ik mensen met een angstprobleem beter begrijp. Voor mij was de eerste stap om weer te gaan rijden ook eng. Wievantoe? Ja, die is er nog steeds, nog steeds een van mijn lievelingen, al rijd ik nu op een ander paard, Othello.”
Ondertussen zijn Sjaak en Liesbeth gediplomeerde opleiders, weten heel veel van paarden en staan klaar om dit over te brengen aan anderen. Nu al geven ze les aan huis, er is al een buitenbak en er is voldoende ruimte om een binnenbak te realiseren. “We wachten op goedkeuring van de gemeente.”
Wie meer wil weten over de manier van lessen en over de aanpak van problemen bij paarden, kan contact opnemen met Liesbeth en Sjaak Marijs op hun Horse Respect Trainingschool, tel. 382109 of 06 47951272.

WV