Abonnee van Op Bresjes (4): Arie Schouten 27-02-10
Een mens is goed bezig als hij een vooruitziende blik heeft en dingen plant. Maar soms worden dingen wel eens voor je gepland. Zo ook voor Arie Schouten (64). Arie verhuisde met zijn ouders en zus Elly in 1961 naar Souburg, trouwde in 1970 met Hanna en ging in Vlissingen wonen. Toen zijn vutleeftijd in zicht kwam werden diverse plannen bedacht en verzonnen, maar het lot besliste anders. Helaas is zijn vrouw - waarmee hij 39 jaar getrouwd was - in juni 2009 overleden.
De vraag aan hem of hij spijt heeft van zijn vervroegde uittreding moet Arie met ‘ja’ en ‘nee’ beantwoorden. “Ik zit nu wel iedere dag thuis, maar moet alleen mijn aardappelen opeten”, is zijn antwoord. Gelukkig heeft hij nog een aantal familieleden dichtbij wonen. Zijn moeder woont in Souburg, zijn zoon en dochter in Vlissingen op hooguit tien minuten afstand. De twee kinderen van zijn zoon weten opa in zijn appartement aan de President Rooseveltlaan ook te vinden. Arie’s zus Elly en haar man wonen in Antwerpen. “Hun deur staat altijd voor mij open.”
Het overlijden van zijn echtgenote kwam volgens Arie niet geheel onverwacht. “Zij was al 22 jaar onder doktersbehandeling voor borstkanker. Dokter Vaandrager, waarvoor zij als medisch secretaresse werkte, heeft haar ook een nog een keer geopereerd.” Omdat Arie in de vut kon, kon hij zelf thuis zijn vrouw de benodigde zorg geven, anders had zij in een hospice opgenomen moeten worden. “Gelukkig heeft zij de geboorte van het jongste kleinkind in 2009 nog meegemaakt.”
Het tweede halfjaar van 2009 wil Arie het liefst maar vlug vergeten. “Wat er dan allemaal op je afkomt om te regelen met banken, notarissen, enzovoort is niet niks”, zegt Arie, die nu net van al dat vervelende papierwerk af is. “Mijn vrouw had wel vooraf een aantal zaken rondom haar overlijden en de afscheidsdienst zelf geregeld, zoals ook het ter beschikking stellen van haar lichaam aan de wetenschap.”
Arie woonde op Steenoven 11, vlakbij de School met de Bijbel, die via het loopbruggetje over de leiding snel te bereiken was. Bij de school werd er geknikkerd (in de knikkertijd) en landverovertje gespeeld. Hij zat ook op turnvereniging DIO. Na schooltijd was hij altijd te vinden aan de kaoje en in de haringtijd als vaste zeun (= hulpje) aan boord van de UK 164.
Gevaarlijker, maar wel spannend, was het om te spelen in het bunkerdurp, waar toen nog allerlei munitie was te vinden. Zijn vriendjes waren dezelfde als waarmee hij in de wintermaanden de CJMV bezocht, onder andere Sjaak de Feijter, Jan Roest, Sjaak Faas, Henk Fenijn en Bram Verstraaten. Na de MULO - die hij voor het laatste jaar nog vanuit Souburg in Oostburg afmaakte - moest Arie al vroeg in militaire dienst, toen nog 21 maanden, bij de Marine en ging hij daarna werken als waterklerk. Dat hield zowel het in- en uitklaren van schepen in Vlissingen en het bezoeken van schepen in andere havens in. Dat deed hij 29 jaar lang. Vervolgens werd Arie milieu-inspecteur na hiertoe enkele cursussen te hebben gevolgd. Dat waren allemaal tijdelijke baantjes via adviesbureaus, onder andere in het Rijnmondgebied. Pas later kreeg hij bij de gemeente Noord-Beveland een vaste aanstelling, waar hij uiteindelijk met de vut ging.
Aan veel sporten, behalve voetballen en zwemmen, heeft hij nooit gedaan, al is hij wel voetbalfan te noemen. “Mijn knieën zijn niet meer je dat, maar met mijn elektrische fiets kan ik toch heel wat afstanden afleggen.” Omdat zijn huishoudelijke hulp heeft gezegd dat zij naar Costa Rica wil emigreren zit Arie nu op Spaanse les. “Dan kan ik ze te zijner tijd daar eens opzoeken en mij hopelijk een beetje verstaanbaar maken.” Op die Spaanse les zit ook een vrouw uit Breskens, maar hij komt even niet op haar naam.
Naar Breskens komt hij nog zelden of het moet naar de Visserijfeesten zijn. Hij heeft ook geen plannen ooit nog eens terug te keren. “Ik heb daar eigenlijk niets meer te zoeken”, is zijn reactie. Hij heeft ook geen familieleden meer in Breskens. Toen hij een aantal jaren geleden bij Anneke Fortrei was en daar Op Bresjes zag liggen heeft hij onmiddellijk een abonnement genomen en dat bevalt hem wel. “Dat gaat nu van mij naar mijn moeder en vervolgens naar andere geïnteresseerden”. Speciale dingen zoekt hij niet in Op Bresjes. “Ik lees gewoon alles”.
RC
De vraag aan hem of hij spijt heeft van zijn vervroegde uittreding moet Arie met ‘ja’ en ‘nee’ beantwoorden. “Ik zit nu wel iedere dag thuis, maar moet alleen mijn aardappelen opeten”, is zijn antwoord. Gelukkig heeft hij nog een aantal familieleden dichtbij wonen. Zijn moeder woont in Souburg, zijn zoon en dochter in Vlissingen op hooguit tien minuten afstand. De twee kinderen van zijn zoon weten opa in zijn appartement aan de President Rooseveltlaan ook te vinden. Arie’s zus Elly en haar man wonen in Antwerpen. “Hun deur staat altijd voor mij open.”
Het overlijden van zijn echtgenote kwam volgens Arie niet geheel onverwacht. “Zij was al 22 jaar onder doktersbehandeling voor borstkanker. Dokter Vaandrager, waarvoor zij als medisch secretaresse werkte, heeft haar ook een nog een keer geopereerd.” Omdat Arie in de vut kon, kon hij zelf thuis zijn vrouw de benodigde zorg geven, anders had zij in een hospice opgenomen moeten worden. “Gelukkig heeft zij de geboorte van het jongste kleinkind in 2009 nog meegemaakt.”
Het tweede halfjaar van 2009 wil Arie het liefst maar vlug vergeten. “Wat er dan allemaal op je afkomt om te regelen met banken, notarissen, enzovoort is niet niks”, zegt Arie, die nu net van al dat vervelende papierwerk af is. “Mijn vrouw had wel vooraf een aantal zaken rondom haar overlijden en de afscheidsdienst zelf geregeld, zoals ook het ter beschikking stellen van haar lichaam aan de wetenschap.”
Arie woonde op Steenoven 11, vlakbij de School met de Bijbel, die via het loopbruggetje over de leiding snel te bereiken was. Bij de school werd er geknikkerd (in de knikkertijd) en landverovertje gespeeld. Hij zat ook op turnvereniging DIO. Na schooltijd was hij altijd te vinden aan de kaoje en in de haringtijd als vaste zeun (= hulpje) aan boord van de UK 164.
Gevaarlijker, maar wel spannend, was het om te spelen in het bunkerdurp, waar toen nog allerlei munitie was te vinden. Zijn vriendjes waren dezelfde als waarmee hij in de wintermaanden de CJMV bezocht, onder andere Sjaak de Feijter, Jan Roest, Sjaak Faas, Henk Fenijn en Bram Verstraaten. Na de MULO - die hij voor het laatste jaar nog vanuit Souburg in Oostburg afmaakte - moest Arie al vroeg in militaire dienst, toen nog 21 maanden, bij de Marine en ging hij daarna werken als waterklerk. Dat hield zowel het in- en uitklaren van schepen in Vlissingen en het bezoeken van schepen in andere havens in. Dat deed hij 29 jaar lang. Vervolgens werd Arie milieu-inspecteur na hiertoe enkele cursussen te hebben gevolgd. Dat waren allemaal tijdelijke baantjes via adviesbureaus, onder andere in het Rijnmondgebied. Pas later kreeg hij bij de gemeente Noord-Beveland een vaste aanstelling, waar hij uiteindelijk met de vut ging.
Aan veel sporten, behalve voetballen en zwemmen, heeft hij nooit gedaan, al is hij wel voetbalfan te noemen. “Mijn knieën zijn niet meer je dat, maar met mijn elektrische fiets kan ik toch heel wat afstanden afleggen.” Omdat zijn huishoudelijke hulp heeft gezegd dat zij naar Costa Rica wil emigreren zit Arie nu op Spaanse les. “Dan kan ik ze te zijner tijd daar eens opzoeken en mij hopelijk een beetje verstaanbaar maken.” Op die Spaanse les zit ook een vrouw uit Breskens, maar hij komt even niet op haar naam.
Naar Breskens komt hij nog zelden of het moet naar de Visserijfeesten zijn. Hij heeft ook geen plannen ooit nog eens terug te keren. “Ik heb daar eigenlijk niets meer te zoeken”, is zijn reactie. Hij heeft ook geen familieleden meer in Breskens. Toen hij een aantal jaren geleden bij Anneke Fortrei was en daar Op Bresjes zag liggen heeft hij onmiddellijk een abonnement genomen en dat bevalt hem wel. “Dat gaat nu van mij naar mijn moeder en vervolgens naar andere geïnteresseerden”. Speciale dingen zoekt hij niet in Op Bresjes. “Ik lees gewoon alles”.
RC