Na Jacqueline’s terugkeer in Nepal, na een hele maand Nederland, viel het voor haar niet mee om weer aan de Nepalese omstandigheden te wennen. Zij liep zichzelf enkele dagen te zoeken en beleefde pas echt een cultuurschok. Dat betrof met name de levensomstandigheden (strenge winterkou in nauwelijks geïsoleerde en/of verwarmde huizen) en het leven in Nepal. “Hoe houden we het huis, onze kamers zoveel mogelijk warm?”, vroeg ze zich af, terwijl ze dacht aan al die mensen in huisjes van ijzeren golfplaten, hout of plastic.
Ook in haar huis van steen is het koud. Het is niet te vergelijken met de huizen in Zeeland, waar je maar even de knop van de cv moet verdraaien. In Nepal stoken ze gewoon vuurtjes, zowel binnen als buiten. Vervolgens gaan ze daar met z’n allen rond zitten en vertellen dan de mooiste verhalen en gebeurtenissen van de voorbije dag. Dat is mooi om te zien.
Een ander groot verschil met Nederland ziet zij als zij mensen rustig op straat ziet lopen en zitten in vergelijking met het vaak gestreste Nederland. Velen in Nepal hebben geen werk maar ‘lijken’ zich hierover ook niet te bekommeren.
Ook het toeristisch seizoen staat nu op een laag pitje. Van eind februari tot eind mei wakkert dit weer aan. De elektriciteitsvoorziening is nu een stuk minder. Zo’n veertien uur per dag is er geen stroom. Wanneer er wel is, moet je gewoon afwachten.
Met al die dingen was Jacqueline nogal erg bezig, maar door haar naaste omgeving werd ze behoorlijk wakker geschud. Zij realiseerde zich ineens weer waar zij was en ging gelukkig weer over tot de orde van de dag. In de achtertuin konden zij een vuurtje stoken en voor binnen hadden ze een elektrisch kacheltje gekocht, maar als de stroom het voortdurend laat afweten heb je daar niet veel aan. Zoveel mogelijk deuren en ramen dicht houden is dan het beste, al valt er weinig te doen aan enkel glas en niet goed sluitende ramen. Dan maar vroeg naar bed met een warmwaterkruik!
Op zondag 15 januari was haar dochter Ananda vrij van school vanwege een Hindoe-feestdag. Het was die dag lekker weer en ze gingen er met een gehuurde fiets op uit. In Pokhara was er een grote lokale markt waar ze een kijkje namen. Veel kramen, veel mensen. Naast allerlei handelswaren kon je ook meedoen aan allerlei spelletjes, zoals het geblinddoekt een pot stuk slaan.
Woensdag 18 januari was Ananda jarig, ze werd tien jaar. Op school trakteerde zij op snoepjes die ze meegenomen hadden uit Nederland. Die vielen goed in de smaak bij de kinderen in de klas. Van de andere kinderen kreeg zij briefjes met “congratulations” en “happy birthday”. Met z’n drieën vierden ze thuis Ananda’s verjaardag. Een kinderfeestje komt wellicht ooit nog een keer. Eerst maar eens denken hoe je daar zoiets kunt organiseren. Je moet alleen al hardop nadenken hoe je andere kinderen ’s avonds weer terug naar huis moet brengen. Oma Ghale was Ananda in ieder geval niet vergeten; zij belde ’s morgens vroeg toen Ananda al naar school was. ’s Middags hebben ze haar teruggebeld.