PZC Publieksprijs voor visserijboek

aPiet09

Opnieuw zijn Frans Meijaard, Reggie Corijn en Wilma Valk erin geslaagd de PZC Publieksprijs te winnen. Na in 2012 deze prijs gewonnen te hebben met hun boek Omer Gielliet, uit het goede hout gesneden, werd begin deze maand Breskens en de visserij met deze prijs bekroond.

De PZC Publieksprijs is, zoals de naam vermeldt, een prijs die door het publiek toegekend wordt. Het boek dat de meeste stemmen vergaart, wordt eerste, zo simpel is het. Om die prijs te winnen moet je dus zorgen dat je meer stemmen krijgt dan de andere boeken.

Dit jaar deden er 77 boeken mee. De meest waardevolle prijs die een van die boeken kon winnen was de Zeeuwse Boekenprijs. Deze ging naar het derde deel van de Gescheidenis van Zeeland. Vier andere boeken kregen een juryaccolade, waaronder Bange Jaren, Zeeuws-Vlaanderen en de Eerste Wereldoorlog van Aardenburger André Bauwens en Miranda Haak. Deze vijf winnaars waren alle door een jury bepaald. Bij de PZC Publieksprijs was dat dus niet het geval. Vanaf begin oktober kon er via e-mail en briefkaarten worden gestemd.

Om zomaar passief af te wachten hoeveel stemmen je boek zou halen is in dit geval niet de juiste methode. Om echt resultaat te kunnen halen moet er actief gelobbyd worden. De schrijvers van Breskens en de visserij hadden hier twee jaar geleden al ervaring mee opgedaan en gingen opnieuw serieus aan het werk. Via e-mail werden hun contacten benaderd met het verzoek op hun boek te stemmen. Dat dit aardig wat opleverde bleek al bij de eerste tussenstand. Breskens en de visserij legde meteen beslag op de eerste plaats en zou deze gedurende de weken daarop niet meer afstaan. Op een dag na werd de voorsprong steeds verder uitgebreid. Bij de eindafrekening had het boek 2334 stemmen gekregen, terwijl het op de tweede plaats geëindigde Op zoek naar Zeeland met 936 stemmen ver was achtergebleven. Ongeveer 700 van de 2334 stemmen zijn via e-mail binnen gekomen, de overige 1600 op papier. Een deel daarvan kan op het conto geschreven worden van mensen en winkels die zich voor het schrijverstrio ingezet hebben om stemmen te vergaren.

“Deze mensen zijn wij uiteraard dankbaar voor hun inspanningen”, aldus Reggie Corijn. “Zij hebben ertoe bijgedragen dat wij op een overtuigende manier hebben gewonnen.” Reggie kon er zaterdagavond 8 november tijdens de uitreiking van de prijs in de Middelburgse bibliotheek tot zijn grote spijt niet bij zijn vanwege het veertigjarige bruiloftsfeest van zijn broer Ronnie en diens vrouw Mery. Hij hoorde dus ook niet dat PZC-hoofdredacteur Peter Jansen vertelde dat hij, zoals voorgaande jaren wel het geval was, geen spannende toespraak kon houden welk boek uiteindelijk gewonnen zou hebben. Desondanks sprak hij zijn lof uit over de uitvoering van Breskens en de visserij en vond het een terechte winnaar. Wilma en Frans namen de publieksprijs in ontvangst en mochten na afloop van het officiële gedeelte vele felicitaties in ontvangst nemen. Ook vroegen andere deelnemers naar de wijze hoe ze te werk gegaan waren en omdat dit niet geheim was, werd dit uitvoerig verteld. “Volgend jaar doe ik ook met een boek mee”, zei een van de aanwezigen aan het eind van de bijeenkomst. “Jullie toch niet hoop ik?”

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

Gouden donateurs KNRM

aKNRM

Wat een feestelijke middag moest worden, kreeg zaterdag 8 november door het te water raken van een auto in de haven, waarbij de chauffeur jammerlijk verdronk, een zwart randje. Toch was de bijeenkomst met trouwe donateurs, een supertaart van de jarige KNRM (190 jaar) een moment voor schipper en bemanning van reddingboot Zeemanshoop om even de gedachten te verzetten.

Co van Ledden-Hulzebosch (78) was zestig jaar donateur en Dick Klaver (70) uit Terneuzen 50 jaar. ”Vroeger werd iedere zeeman geacht lid te worden van de reddingsmaatschappij”, vertelden ze. Co heeft als tweede stuurman bij de KNSM gevaren en Dick vele jaren als tweede machinist bij de VNS. “Op een ‘kerkschip’”, aldus Dirk. ”De namen van onze schepen eindigden alle op kerk.”

Beide oud-zeemannen blijven donateur. “We komen nog eens terug, over tien jaar!”

Ze kregen een speldje, het nieuwe boek van de KNRM Wie goed doet! en alle informatie over het jaar waarin ze donateur werden, 1964, al bleek zaterdag dat Co al tien langer redder aan de wal is. Het speldje voor Co werd opgespeld door schipper Marcel van den Nieuwendijk. Burgemeester Annemiek Jetten had de taak om het speldje bij Dick op te spelden.

WV

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

Diamanten huwelijk Jan en Gusta van de Velde 

ajangusta

Op 29 oktober waren Jan van de Velde (83) en Gusta Poppe (81) zestig jaar getrouwd. Jan, geboren en getogen Bressiaander, leerde Gusta al hossende achter de muziek van Breskens kennen. Het was feest en Jan de Feijter, een neef van Gusta, vond dat Jan eens met haar mee moest. Zo bleef het voor die twee feest, maar eerst hadden ze nog vijf jaar verkering. Trouwen deed je zestig jaar geleden niet zomaar.

Gusta is geboren aan de Haarlemmer Linie, vandaag gemeente Spaarnwoude. ”Waar wij woonden is nu een groot golfterrein”, vertelt ze. ”Ik was veertien toen we naar Zeeuws-Vlaanderen verhuisden. We hadden een gezin met zes kinderen. De oudste en de jongste zijn in Breskens geboren, want hier kwamen mijn ouders vandaan. Moeder van de Kruisdijk en pa van de Roden Hoek. Nee, ik was niet blij met de verhuizing, ik had leuk werk in een klein kledingfabriekje in Amsterdam in de Kinkerstraat. Ik ging er met de tram naartoe, vanaf Halfweg tot aan de Borgerstraat. Gezellig met nog zes meiden werken en thuis had je toch ook je vriendinnen. Die bleven nu achter. Maar, ja, toen moest je met je ouders mee.”
Uiteindelijk is het dan toch goed gekomen. Gusta trouwde met Jan en het paar kreeg een prachtige tweeling. ”Na ons huwelijk hebben we ingewoond bij mijn ouders in een van de huizen van de firma Van Melle onderaan de Boulevard. Na twee jaar kregen we een noodwoning. Nou ja, kregen, ik ging naar de burgemeester of hij een goed woordje voor ons kon doen. Dat is gelukt, eindelijk een eigen woning. Dat we een tweeling kregen was wel een verrassing. Een kwartier na Bram was daar onze Guust nog. Vandaag de dag weten aanstaande moeders zoiets wel eerder.”
Een grote hobby van Jan en Gusta was altijd motorrijden, alleen, samen en later met de jongens. Vier op een motor! Daarvoor had Jan dubbele voetsteunen gemaakt, want handig is hij wel. Hij kan vrijwel alles maken en knutselde altijd graag in zijn schuurtjes. Ja, meer dan een, anders was er niet genoeg plaats voor alle machines en materiaal. De beide jongens hebben het motorvirus van hun ouders overgenomen.
De zestigste trouwdag is gevierd met hun zonen, schoondochters en vier kleinkinderen. Sinds een aantal maanden wonen Jan en Gusta tot volle tevredenheid in de Weijkmanlaan. Alleen die schuurtjes, zou Jan die niet missen?

WV

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

Verhuizing De Burght naar Goedertijt

aIMG_6623

Woensdagmiddag 4 november omstreeks 15.30 uur zaten dertien bewoners De Burght, het voormalige Ter Schelde, hun laatste uurtje uit voor de verhuizing naar het splinternieuwe Goedertijt in de Burgemeester van Zuijenstraat. Een van de verhuizende dames was mevrouw Verheije-Tas (91), die dat toch wel jammer vond.
“Ik zou hier in december zes jaar zitten. Mijn kamertje was klein, maar gezellig. Ook over de verzorging en allerlei activiteiten was ik altijd erg tevreden. Wij moesten vanmorgen al vroeg uit onze kamer om de verhuizers gelegenheid te geven alles in te pakken, het meubilair op te halen, enzovoorts. Wij zijn allemaal erg benieuwd hoe onze nieuwe kamers eruitzien.”
Het verhuisbedrijf was de hele dag doende om alles te laden. Om de stemming toch een beetje op te vrolijken, speelde een draaiorgel vrolijke deuntjes.
Dinsdagmorgen 11 november zit mevrouw Verheije net te genieten van een kopje koffie als Op Bresjes binnenkomt. Op de hoe bevalt het u hier?, antwoordt zij dat ze het allemaal wel erg groot vindt en het nog niet gewend is. “Ik ben ook al gevallen, maar op een zere hand na viel dat gelukkig mee. Als ik naar buiten wil, moet ik mijn jas aan doen, want in de gang tocht het behoorlijk. Daar gaan ze wel wat aan doen hoor ik net vertellen.”
Haar meubeltjes uit De Burght staan allemaal netjes in haar woonkamer of in een van de andere vertrekken. “Daar heeft mijn dochter bij geholpen, want die woont vlakbij in Breskens.” De nieuwe bewoonster is al enkele keren naar de gemeenschapsruimte, oftewel het zorgsteunpunt, op de begane grond gelopen, waar ze een praatje kan maken met haar buren uit De Burght. Haar kamer ligt aan de voorzijde op de eerste verdieping. Daardoor heeft zij door de ramen een mooi uitzicht op de Burgemeester van Zuijenstraat en iedereen daar doorloopt, -fietst of -rijdt. “Misschien laat ik nog een paar gordijntjes ophangen, maar dat weet ik nog niet.”
Intussen krijgt zij bezoek van een buur, mevrouw De Hough, die door iemand van de verzorging binnen wordt gereden en even een praatje komt maken. In de gemeenschapsruimte houden dames van de verzorging even beraad tijdens de koffiepauze.

RC

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

Herdenking slag om de Schelde

aherdenking

Zaterdag 1 november begon al vroeg in de morgen, om 9.00 uur, de herdenking van de burgerslachtoffers van de slag om de Schelde. Een groot deel speelde zich af in Middelburg, maar de start was in Breskens. Doedelzakspelers, de Last Post, bloemen en speeches. Commissaris van de Koning, Han Polman sprak onder meer de volgende woorden: ”Onze Zeeuwen hebben geleden in de oorlog en erna. Nog steeds ondervinden verscheurde gezinnen de gevolgen.”

Burgemeester Annemiek Jetten: ”Op 11 september 1944 werd Breskens door de geallieerden gebombardeerd waarbij ruim 200 burgerslachtoffers en vele gewonden vielen. Overlevenden moesten vluchten en konden pas vele maanden later terugkeren naar hun woonplaats. Van het welvarende vissersdorpje was vrijwel niets meer terug te vinden. En Breskens was maar een van de vele Zeeuwse plaatsen rondom de Westerschelde waar de oorlog keihard heeft toegeslagen. Tweehonderd onschuldige burgers – jong en oud, met wellicht nog allerlei toekomstplannen – werden in Breskens het slachtoffer van een zinloze oorlog. Dat verdient blijvende aandacht. Hun namen – en die van de overige Zeeuwse slachtoffers – mogen niet worden vergeten. Daarom komen we hier vandaag samen en staan we er in Breskens jaarlijks op 11 september bij stil.
Het zou mooi zijn als de wereld iets van de Tweede Wereldoorlog zou hebben geleerd. Maar hoe is het vandaag de dag – 70 jaar na dato – gesteld met de wereldvrede? Helaas niet goed. Er zijn nog nooit zoveel verschillende conflicten in de wereld geweest als nu, 53 in totaal. Veel conflicten hebben helaas te maken met verschillen in geloof, economische welstand en politiek. Wellicht zijn de conflicten minder groot van aard dan de Tweede Wereldoorlog, maar de duur en de hoeveelheid zou ons zorgen moeten baren. Het lijkt erop dat we maar niet leren van elkaar en dat de wereld nog niet echt veiliger en vreedzamer is gewerden.
De decennia lang durende conflicten die momenteel spelen, zorgen er ook voor dat hele generaties met oorlog opgroeien. Kinderen die met geweren van vaders en ooms rondschouwen alsof het gewoon speelgoed is. Ziekenhuizen die uitpuilen van burgerslachtoffers. Kinderen, ouders en grootouders die gewend raken aan het definitieve verlies van dierbaren. Want behalve het directe leed van oorlogen – namelijk de zinloze slachtoffers die vallen – is er vooral ook het leed van de nabestaanden.
Pas op latere leeftijd, terugkijkend op het leven of na verlies van ouders, partner of werk worden de oude, schijnbaar onverwerkte traumatische ervaringen gereactiveerd. Of het nu 10, 50 of 70 jaar geleden is: oorloggebeurtenissen worden nog steeds ervaren als de dag van gisteren. Voor nabestaanden is het nooit ‘echt vrede’ geworden. Dat merken we in Zeeland ook. Bijna iedereen kent wel iemand die 70 jaar geleden het leven liet. Vroeger werd er nauwelijks over gepraat. Vandaag de dag realiseren we ons dat herdenken en ‘niet vergeten’ belangrijk is. Een eerste stap naar een nieuwe vorm van vrede is het zonder strijd met elkaar samen leven. Bij dit samen leven vormt het blijven herdenken een goede aanzet om niet te vergeten. Daarom is het goed om te blijven herdenken, om er over te blijven praten en hardop uit te spreken: ‘dit nooit meer’. Daarvoor staan we vandaag hier bij elkaar.”
Na een kranslegging, het spelen van de Last Post, een minuut stilte en het Wilhelmus vertrok de stoet verder door Zeeland.

WV

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

Werkzaamheden bij Waterdunen 

aIMG_0525

De graafwerkzaamheden op de percelen ten zuiden van de Langeweg zijn afgerond. Doordat deze werkzaamheden zijn afgerond vervallen de verkeersmaatregelen grotendeels. De oversteekplaats is weggehaald. De snelheidslimiet van 40 kilometer per uur blijft van toepassing en ook de transportroute blijft in stand. Komende winter gaat het graven tussen vakantiepark Schoneveld en de Slikkenburgseweg door, zolang het weer goed is en het terrein begaanbaar is. De zandopspuiting op het strand en binnen de dijk bij Waterdunen is in volle gang. Er wordt zo’n 400.000 kubieke meter zand opgespoten. Dit zand wordt in 2015 gebruikt voor de afwerking van het klimaatduin en de eilanden in Waterdunen. Inmiddels is er gestart met het opspuiten van zand aan de westzijde van ’t Killetje voor het versterken van het duin voor de kustversterking Waterdunen. Bulldozers verwerken het zand in het duin. Vanaf week 47 wordt er zand opgespoten door Rijkswaterstaat tussen paviljoen de Boekanier tot aan ’t Killetje.

De getijdenduiker is bijna klaar. De afgelopen weken is gebleken dat de duiker iets meer is gezakt dan vooraf was berekend, namelijk tien centimeter in plaats van zes. Dit is geen probleem, maar er wordt wel samen met de aannemer gekeken naar de oorzaak. Verder zijn een paar scheuren opgetreden in de wand, die de aannemer zonder problemen kan dichten. Wat zeker is, is dat de veiligheid van de waterkering rondom de getijdenduiker absoluut niet in het geding is. De schuiven waarmee het water straks gecontroleerd in en uit het gebied wordt gelaten, werken prima. Het betonwerk aan de duiker is afgerond. Het besturingssysteem van de schuiven in de kokers wordt geïnstalleerd. In de schuivenschacht wordt een werkplateau aangebracht voor het onderhouden van de schuiven. De bouw van het gemaal vordert gestaag. Om straks het zoete polderwater af te voeren, worden de getijdenduiker en het nieuwe gemaal verbonden door middel van een verbindingskoker. In de week van 22 tot en met 24 november wordt de bouwkuip van de verbindingskoker aangebracht.

Bij het ‘t Killetje zijn bomen gekapt als voorbereiding op de aanleg van de nieuwe weg naar de getijdenduiker. De nieuwe weg wordt aangelegd in 2015. Het gebied ten zuiden van het Zandertje, de recreatie-eilanden, is bijna gereed. De recreatie-eilanden worden in de tweede helft van 2015 afgedekt met zand. De nieuwe kokerduiker bij de Puijendijk is gereed. De oude duiker onder de Puijendijk is verwijderd. Eind november is de Puijendijk weer open voor al het verkeer.

De Steenuil is een wettelijk beschermde vogelsoort en komt in Waterdunen voor. Om deze soort te behouden zijn in het gebied maatregelen genomen die zijn opgenomen in de ontheffing Flora- en Faunawet. Zo zijn er de afgelopen tijd takkenrillen geplaatst in Waterdunen. Een takkenril is een ‘wal’ van gestapelde takken, die bij elkaar worden gehouden door verticale palen. De takken en het blad vormen een voedselbron en bieden bescherming voor steenuilen en andere organismen. Hiernaast zijn er her en der in het gebied Steenuilnestkasten opgehangen.

In november voeren waterschap Scheldestromen en Rijkswaterstaat zandsuppleties uit op het strand en binnen de dijk bij Waterdunen. Dit zand wordt vanuit de zee met een baggerschip aangevoerd en aan land opgespoten. De werkzaamheden zijn op dit moment in volle gang en vinden zeven dagen per week plaats, zowel overdag als ’s nachts. Er wordt een binnendijks zanddepot aangelegd met 400.000 kubieke meter zand tussen het Zandertje en de Puijendijk. Dit zanddepot is zo’n tien hectare groot en blijft enkele maanden liggen. In 2015 wordt het zand gebruikt om een duin te vormen achter de nieuwe dijk van de Panoramaweg.

Daarnaast wordt 137.000 kubieke meter zand opgespoten aan de westzijde van ’t Killetje voor de aanleg van het duin.

Foto: Henk de Winde

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

November is wafelmaand voor Bresjes

aIMG_6608

Van oudsher is november de slachtmaand. In Breskens is het nu ook de wafelmaand. De vrijwilligers van de ANBO en VVH waren respectievelijk op zaterdag 1 en dinsdag 4 november in De Uitkomst en Hooge Platen druk doende met het bakken van wafels. In De Uitkomst ging dat niet zonder problemen, want het deeg wilde maar niet rijzen. Toch maar even bakker Willemsen erbij roepen (het had te maken met de kou) en enkele uren later konden liefhebbers een of meerdere wafels op komen halen.

Dinsdagmiddag 4 november was het de beurt aan een aantal vrijwilligsters in Hooge Platen. Ook daar een lange rij van wachtenden op een of meer warme wafels. De emmers met deeg waren binnen enkele uurtjes helemaal leeg.

RC

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

Stenen gestort bij de Oostdam

aSteenstort

De lang verwachte steenstort bij de Oostdam heeft in de eerste helft van november plaatsgevonden. Als alles goed verlopen is, kan het wandelpad weer geopend worden. De foto’s zijn van Henk de Winde.

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

Beste Sakke, 389

Wad’is da’ de lest’n tied toch allemao’? D’r v’rand’rt alkmao’ zwoavee’. Komm’n d’r nieuwe macht’n an ’t bewind of val’ all’s stom toevall’g saom’n? ‘k Kan ‘t ‘aost nie’ mji’ volh’n. Noe dienke hie m’sschiens da’k ’t oav’r al die wèrk’n op Bresjes èn of oav’r waot’rduun’n, mao’ da’ d’is nie’ zwoa. Kiek, da’ t’r ‘ier of dao’ ’n kji’ ’n rioalbuuze hestoak’n moe’ worr’n, dao’ kunn’n wudd’r a ’n paor jaor mie leev’n en da’t behoarl’k lang duurt voa’dat ’n straote wee’ toehank’l’k is voa’ v’rkjir, is oek nog wè’ te v’rdraogh’n, a zien d’r mens’n die dao’ wè’ ’n kji’ moeite mie èn. Ik nie’, a bin’k blieje da’ nie’ in mie’ straote moest hebeur’n. Of zou ‘k oek nog an de beurte komm’n?

Nji, ik doel b’voarbeeld op da’ hedoe mie die zwarte piet’n of mag je da’ nie’ mji’ zwoa zegh’n? Vandaoghe kom sint’rklaos op Bresj’s an. ‘k Bin benieuwd ‘oe of die piet’n d’r op de kaoje uut haon zien. Da’ ze netj’s haon zien, weet ‘k oek wè’, da’s altied zwoa op Bresj’s. ‘k En wè’ ’n kji’ ‘oar’n zegh’n da’ d’n echt’n sinterklaos op Bresj’s an kwam en da’ dien van de Hroe en Woasburg hjin echt’n zou zien. Da’ kwam omda’ d’n diej’n van Bresj’s d’r zwoa schwoane uutzag. Echt wao’ wor, mien woard’n zien ‘t nie’.

Nji, ‘k bin nieuwsgier’g nao’ de kleur van die piet’n udd’r hezicht. Zouw’n ze nog alkmao’ zwart zien of oek hroen, heel, rwoad of pim’pelpès? Zaot’rdagmiddag haon we ’t weet’n. Al die hroeperieng’n die ’t oav’r discriemienaosie èn vin’k b’hoarl’k oav’rdreev’n, mao’ ‘k haon d’r ‘ier mao’ nie’ al t’uutvoer’g op in, wan’ strek èn’k zwoan jil kommieté an m’n deure en dao’ zit ik noe echt nie’ op te wacht’n.

De hemjinte èn ‘k ‘r oek nog nie’ oav’r h’oar’n, mao’ dao’ èn ze m’sschiens wè’ hjin tied om d’r bie nao’ buut’n te komm’n, wan’ dao’ v’randert langzaom mao’ zeek’r oek ’t jin en ‘t and’r. Noe èn ‘k nie’ oav’r die v’rtrokk’n wet’ouw’r, wan’ zwoaiets hebeur’ wè’ mjir. Nji, volh’ns mie hriep’n de vrouw’n dao’ langzaom mao’ zeek’r de macht. Jist kwam dao’ voar’g jaor de njist’n vrouw’l’ke burhemjist’r, behin di’ jaor kwam t’r ’n vrouwe as wet’ouw’r, a was dan nie’ nieuw voa’ deze streek, en voar’ghe weeke kreegh’n we ‘t ‘oaren da’ de nieuwe secretaris oek ’n vrouwe heworr’n is. Wa’ haon wudd’r nog allemao’ beleev’n?

De nèst’gheid eeh,
Arjaon

Geplaatst in Sakke en Arjoan | Een reactie plaatsen

Sportief Judobegeleider 389

Ik had pas mijn rijbewijs gehaald en dan wil je natuurlijk graag met de auto erop uit. Aangezien ik geen auto had, was ik aangewezen op die van mijn vader, die hem nodig had voor zijn werk. Het gebeurde dus niet zo heel veel dat de auto zomaar thuis stond. Mijn kansen moest ik vooral in het weekend pakken, zoals bijvoorbeeld op zaterdagmorgen vroeg naar de training van de reddingsbrigade in Oostburg. Het was wel niet zo heel ver, maar altijd weer mooi meegenomen.

Mijn jongste broer zat op judo en moest regelmatig naar een wedstrijd. Dat deed hij steevast met twee van zijn vrienden, maar omdat de jongens in de hoogste klas van de lagere school zaten, moest er iedere keer voor een auto met chauffeur gezorgd worden. Op een keer werd mij gevraagd of ik wilde rijden. Er was een judotoernooi in Kloosterzande en de drie jongens hadden zich daarvoor ingeschreven. Nou, dat leek me wel leuk om zo’n rit naar het oosten van Zeeuws-Vlaanderen te maken en dan ’s middags weer terug.
Zaterdagmorgen vroeg, ik was net thuis van de zwemtraining van de reddingsbrigade, vertrokken we naar het dorpshuis van Kloosterzande, waar Judovereniging Hontenisse haar toernooi zou houden. Daar aangekomen meldden de jongens zich bij de organisatie. Na zich in wedstrijdoutfit gekleed te hebben werden ze gewogen om te controleren of ze in de juiste gewichtsklasse waren ingeschreven.
Nadat deze formaliteiten achter de rug waren, konden ze aan hun wedstrijden beginnen. De uitslagen weet ik niet meer, maar over het algemeen waren de resultaten van deze drie Bressiaanders goed en dat zal deze dag ongetwijfeld ook weer het geval geweest zijn. Hun judoprestaties vielen meestal in positieve zin op.
Ze vielen deze dag nog op een andere manier op ook, zij het iets minder positief. Tussen de wedstrijden door probeerden ze zich te vermaken met andere activiteiten. Ze vonden het niet nodig om constant naar hun concurrenten te kijken, die zouden ze later op de mat wel tegenkomen. De jonge judoka’s troffen in het mattenkarretje een gewillig speeltoestel. Ze konden er alle drie tegelijk op en door wat stepbewegingen te maken, gingen ze met een behoorlijke snelheid door de zaal. Botsingen konden ze voorkomen door er bijtijds af te springen om te remmen. Dat ging hun vrij goed af, op een keer na. Het was meteen hun laatste ritje.
De judowedstrijden werden gehouden in de grote zaal van het dorpshuis. Naast die zaal was een kantine, waar ik zat. De jongens reden rond in de zaal. Twee glazen deuren vormden de afscheiding tussen de zaal en de kantine. Om van het ene vertrek naar het andere te gaan moest je dus die deuren openen. Het kon echter ook anders, want als je op een karretje stond en een beetje vaart had, was het helemaal niet nodig om die deuren te openen, want dan reed je gewoon dwars door de ramen.
Met een luid glasgerinkel kwam het karretje met de drie Bressiaanders door de ruiten van de deur de kantine binnen gereden. Consternatie alom. Alle ogen waren gericht op de boosdoeners. Iemand van de organisatie riep luidkeels of hun begeleider zich onmiddellijk wilde melden. Hé, dat ben ik, dacht ik en begaf me naar de plaats van het incident. Ik kreeg aanvankelijk de wind van voren, maar de man had al snel in de gaten dat ik er eigenlijk ook niet zoveel aan kon doen. Ik mocht enkele papieren invullen die vervolgens naar de verzekering zouden worden opgestuurd. Ik heb er nooit meer iets van gehoord.

Frans Meijaard

Geplaatst in Sportief | Een reactie plaatsen

Mijn beste Vriend(in) – Afl. 10 Boaz en Stijn 389

Stijn_en_Boaz

Boaz de Poorter en Stijn Dieleman hebben één prominente gemeenschappelijke deler: ‘Monster Legends’, een computerspel dat draait om het verzamelen van allerlei monsterlijke wezens. Ze zijn al zo’n drie jaar bevriend met elkaar. Gewoon, een prettige, ongecompliceerde vriendschap, waar je vooral niet al te veel woorden aan vuil moet maken.

Bij aankomst in Beachhouse 25 – het strandpaviljoen wordt uitgebaat door de ouders van Boaz – zitten de twee heren in de loungehoek al over de iPad gebogen. Vast om te tijd te doden, want een ritje van Breskens naar Beachhouse 25 voert momenteel door half Zeeuws-Vlaanderen, waardoor ik een kwartier later dan afgesproken arriveer.
Op mijn vraag krijg ik een uitvoerige beschrijving van het spel dat ze spelen. Momenteel helemaal een hot-item, want Boaz heeft het spel pas sinds vandaag op de tablet staan.
Stijn en Boaz zijn allebei 8 jaar en zitten in groep 5. Boaz is de grootste van de klas, Stijn de kleinste.
Na een hoop getwijfel komen ze tot de conclusie dat ze sinds groep 2 met elkaar bevriend zijn. De vraag waarom ze dan eigenlijk bevriend zijn geraakt wordt – na lang zuchtend en steunend nadenken – even geparkeerd. Een makkelijkere vraag is hoe vaak ze samen spelen. Dat doen ze zo’n beetje op iedere schooldag. Eigenlijk spreken ze dan altijd bij Stijn thuis af. In het weekeinde zien ze elkaar soms op zaterdag. Stijn voetbalt. Boaz niet, maar hij gaat wel eens kijken als zijn nichtje Eden moet spelen. Zij zit in hetzelfde team als Stijn, dus op die manier komen ze elkaar dan toch weer tegen. De belangrijkste bezigheid bij speelafspraken is het monsterspel. Dat geldt zowel bij mooi als slecht weer. Het spel speel je in principe alleen, maar ze wisselen elkaar dan af. Er moeten heuse ‘battles’ in de arena worden uitgevochten en die strijd gaan ze om de beurt aan.
Het komt ook voor dat ze iets anders doen. Zo is Stijn bijvoorbeeld een groot liefhebber van alles dat met vampiers te maken heeft. Hij heeft daar ook een hele uitrusting voor met cape en opplakbare neptanden. De vaste rolverdeling is dat Stijn de vampier is en Boaz het slachtoffer dat gebeten zal worden. De vampier is ook geïntroduceerd bij andere spellen. In de gymzaal wordt er een variant van tikkertje mee gespeeld, waarbij de vampier van dienst een van de kinderen moet zien te bijten. “Niet echt bijten natuurlijk”, verzekeren de jongens me.

Stijn_tekent_Boaz

Dan komen we terug op de lastige vraag wat de grondslag van hun vriendschap is. In ieder geval zijn er wat overeenkomsten, zoals de gezamenlijke vrienden: hun lijstje met tweede beste vriend, derde beste vriend en vierde beste vriend komt precies overeen. Hetzelfde geldt voor de kinderen waar ze juist helemaal niet mee uit de voeten kunnen. Verder vindt Stijn Boaz erg grappig. Vooral als Boaz de gespeelde onnozelaar uithangt en heel droog uit de hoek komt. Ter illustratie zegt Stijn tegen Boaz: “Hé Boaz, we zijn op het strand.” Boaz: “Joh, dat had ik nog niet gezien.” Ach, die humor van mannen onder elkaar, spreekt daar niet de ware verbondenheid uit?
Boaz vindt Stijn overigens ook grappig en daarnaast leuk en lief. Ruzie hebben ze nooit en ook nooit gehad. Qua smaken zijn er zowel verschillen als overeenkomsten. Beiden houden erg van chocomel en pizza (niet per se als combinatie), maar waar Stijn geen boterhammen, groente, fruit en – op kip na – vlees belieft, is Boaz minder kieskeurig. Een biefstukje of een door zijn Friese opa geschoten wilde eend of duif vindt bij Boaz wel aftrek.
Boaz vindt het leuk om te vissen (tenminste: als er dan ook iets gevangen wordt). Stijn niet, maar hij vindt het wel leuk om krabben te vangen. Hij had er zelfs bijna één als huisdier gehad. Helaas stak zijn moeder daar een stokje voor en zijn tante een teen. Nadat de krab daar overtuigend zijn schaar in gezet had, was Stijns plan van de baan.
Over vijf jaar verwachten ze nog steeds bevriend te zijn met elkaar. Ze kunnen dan samen naar het Zwin College fietsen. Stijn zal Boaz dan telkens komen ophalen ’s morgens.
Dan is het tijd voor de foto. Die moet natuurlijk gemaakt worden als ze verdiept zijn in hun computerspel. Dat lukt uitstekend. Zozeer dat het groeten na afloop van het interview niet veel meer is dan een afwezig gemompel, terwijl twee paar ogen strak op het scherm gericht blijven, hard op weg naar een nieuw level in de gebroederlijke strijd om de grootste verzameling monsters.

Tijl

Wil jij ook met je beste vriend of vriendin in de Op Bresjes? Stuur dan een e-mail naar info@tijldamen.nl

Geplaatst in Mijn beste vriend(in) | Een reactie plaatsen

En passant 389

Icoon

De laatste paar maanden kom ik met een zekere regelmaat het woord icoon tegen, zowel in de schrijvende pers als in de spreektaal. Het woord icoon moet in de huidige maatschappij wel een heel bijzondere betekenis hebben. Zo las ik onder meer dat Guus Hiddink, ooit een geliefde en gewaardeerde voetbalcoach, een icoon is of toch zeker was. Maar hij is niet de enige.

In Australië schijnt er een wereldwijd bekende hardrock-icoon rond te trekken. In Amerika kennen ze het begrip ook, daar treden popsterren op met de toegevoegde titel icoon. Er is zelfs hier en daar een Dj-icoon.
Ik heb Van Dale’s woordenboek er eens op nageslagen. Een icoon is de gestileerde vlakke voorstelling van Christus en de heiligen in de Byzantijnse kunst. Zoals hier bedoeld, heb ik al talloze keren meerdere van die kunstwerken in verschillende musea bewonderd.
Een andere verklaring heb ik in het woordenboek niet kunnen vinden. Waarschijnlijk wordt het in deze tijd gebruikt omdat mensen, die opvallende prestaties leveren in welke tak van onze maatschappij dan ook, hemelhoog worden geprezen. Zou het misschien daarin zitten?
Als we dan toch over iconen willen spreken, dan staat het 13-jarige meisje Gita Wiegel uit Wierden als eerste bij mij in de rij. Zij sprak, tijdens de nationale herdenkingsbijeenkomst voor de slachtoffers van de neergestorte MH17, in de Amsterdamse RAI. De 2000 aanwezigen luisterden ademloos. Haar toespraak was buitengewoon ontroerend, maar ook motiverend en troostend. Zij herdacht daarbij haar omgekomen moeder. Natuurlijk worstelde ook zij met een enorm verdriet. En dat wilde zij delen met de vele nabestaanden. Een bijzonder optreden, dat nog lang in het geheugen zal blijven hangen.

Bochet,
een voorbijganger

Geplaatst in En passant | Een reactie plaatsen

Dicteerubriek 389

Ziek en zalig: Liduina van Schiedam (Groot Schiedams Dictee 5 november)

1. Op Palmzondag 18 maart 1380 geschiedde het: Liduina van Schiedam zag het levenslicht, als vijfde kind van negen en enige dochter van Peter Janszoon en Pieternel, terwijl toevallig genoeg de kerkgangers zich in groten getale naar het godshuis spoedden om daar Jezus’ lijdensverhaal te beluisteren.

2. Dankzij de pennenvruchten van chroniqueurs [ik vergat de laatste ‘u’: enige fout] en biografen is onze kennis over Liduina geüpgraded: ze was van kindsbeen af hartstikke vroom, op haar twaalfde helemaal niet van zins te zoenen en ze smeekte God stiekem om een ongeneeslijke ziekte, waarna ze zich op de dichtgevroren Maas ten val kwam, wat leidde tot een gebroken rib en een opengebarsten gezwel in haar rechterzij, zodat ze was veroordeeld tot platliggen.

3. Liduina – zeker geen huilebalk – kon zich geenszins onmiddellijk met haar situatie verzoenen, maar de pastoor wist te bewerkstelligen dat ze Christus’ passie ging overdenken, waarna het devotionaliseringsproces kon beginnen met haar consecratie [wijding] en transsubstantiatie [tot lichaam van Christus worden van het brood] tot gevolg; te harer ere begonnen wonderen plaats te vinden.

4. Een van de archivarissen van het gemeentearchief van Schiedam heeft in 2006 gecheckt bij medewerkers van het Vaticaanse archief van de Congregatie voor de heilig- en zaligverklaring van dienaren Gods of er persuasieve [overtuigende] bewijsstukken zijn voor de canonisatie van Liduina van Schiedam.

5. Hoewel het archief van de pauselijke nuntius nochtans geen papieren bewijsstukken voor haar heiligverklaring bevatte, raakte de archivaris niet gestrest, want volgens de Confirmatio cultus (de verklaring van paus Leo uit 1890 ) mag Liduina als heilige worden vereerd.

6. Het is sowieso miraculeus dat Liduina’s hagiografie niet per se ten gevolge heeft gehad dat Schiedam als Lourdes met zijn talrijke souvenirtjes is geworden; eveneens is het verbazingwekkend dat de relikwieën van de patrones van de zieken de stad niet tot een ongeëvenaard bedevaartsoord als Santiago de Compostela hebben gemaakt.

7. Maar ook zonder pelgrimage zou Schiedam de geschiedschrijving van de bekendste Nederlandse heilige moeten kunnen aanwenden voor commerciële doeleinden door de mystiekste openluchtschaatsbaan van de Lage Landen te exploiteren en daar de gemaniëreerde barokke Liduinatrofee uit te reiken aan de doerak die dat jaar de scheefste schaats heeft gereden.

RL

Geplaatst in Dicteerubriek | Een reactie plaatsen

Op fietsvakantie met (23): Adrie en Hendrika  389

hendrika

Wat een francofiel is weten wij wel, maar bestaat er ook een brittofiel of zo? Iemand die van Groot-Brittannië, van Engeland en Schotland houdt? In Bresjes wonen er wel een paar, bijvoorbeeld Adrie Smallegange en Hendrika van der Linden. Die twee reizen al ruim dertig jaar naar Engeland of Schotland om daar rond te toeren.
“Onze eerste reis was in 1981”, herinneren ze zich. ”We hadden pas verkering en gingen met onze Eend met de boot over.“ Geen probleem, ook niet het rijden aan de verkeerde kant? ”Nou ja”, lacht Hendrika. ”Ik had een pleister achter mijn oor laten plakken tegen zeeziekte, maar daar reageerde ik wel raar op. Eenmaal aan de overkant ging ik wel even rijden. De eerste beste rotonde nam ik wel vier, vijf keer, helemaal daas. Toen heeft Adrie het stuur maar overgenomen.”
De eerste reis ging onder meer naar het zuidelijkste puntje van Engeland, Lands End. Ondertussen zijn ze ook helemaal in het noorden aan het noordelijkste punt van Schotland, John o’Groats, geweest. Slapen deden ze op hun reizen meestal bij B&B’s. ”In het begin voor maar vijf pond per nacht. We rijden iedere dag een stukje. Altijd heel gezellig en we hebben heel veel leuke mensen ontmoet. Zo hebben we ooit in Schotland geslapen bij een mevrouw, een pianiste, die had haar carrière opgegeven om voor haar oude moeder (boven de negentig) te zorgen. Dat mens liep alleen maar op te spelen en te commanderen, ook als wij erbij waren. Een andere keer sliepen we ergens waar de muur nog behangen was met behang van paardenhaar! In sommige streken zijn er nog vrouwen die turf moeten steken. Allemaal zijn ze vriendelijk. Alleen moet je niet uit je mond laten vallen dat je Engeland ook leuk vindt. Dat kan dus niet. Ze zijn erg trots dat ze Schots zijn.”
De laatste reis maakten ze in Schotland met een schip met Adrie als kapitein en Hendrika als matroos. Adrie had het varen vrij snel onder de knie. Aan het begin van de reis hadden ze een briefing van een uur gehad en daar ook een aantal technische gegevens geleerd. Adrie had ervaring. Hij had ooit zes zeillessen genomen. Ze hoorden dat er in bochten langzaam gevaren moest worden, zeker als er andere schepen lagen om klotsen te voorkomen en ze wisten dus dat er een helmstok was en een hendel voor het voor- en achteruit varen. Alleen ging het de eerste avond een klein beetje fout. “We zochten een plek om te slapen. Ineens riep Hendrika: ‘Daar!’ Maar ja, ik had te veel vaart en ging volle bak achteruit. Dat had ik niet moeten doen, beginnersfout. Ik zette de hendel snel neutraal en weer vooruit. We voeren tegen de kant met veel te veel vaart. Onder het water lag er een enorme boomstronk! Tja, averij of zo. Dus opschrijven in het logboek en de thuisbasis bellen. This is Coleen, captain speaking. We have damage! De andere morgen kwamen twee mannen de boel bekijken. Inspectie. We hadden de fender, de roerbeschermer, verspeeld. Nog nooit gebeurd, hadden wij weer. Dus die mannen in duikpak dat ding zoeken. Maar aangezien we nog veel vaart hadden toen het gebeurde was dat wie weet waar naartoe gedreven. Toen kwamen de mannen maar weer uit het water. Wat denk je, van de ene was het duikpak lek. Dat liep dus ineens leeg. Jammer dat die man nog een sigaret wou opsteken. Nat! Ik heb hem geld voor een nieuw pakje geven en wij konden verder met onze Coleen. We hebben er niets meer over gehoord. Prettig geregeld.
Voor deze vakantie als extraatje voor hun 25-jarig huwelijk, huurden Adrie en Hendrika dit schip van 18 meter lang en twee meter breed en maakten deze prachtige tocht door Schotland. ”Deze schepen werden vroeger gebruikt als hulp bij het oogsten of vervoer van lading door de bevolking”, vertelt Adrie. ”Door de komst van de treinen waren de schepen verdwenen, maar zijn nu in ere hersteld. Tevens zijn alle kleine kanalen en sluizen opgeknapt. We sliepen aan boord in een soort kooi. Klein, smal en warm, beetje krap dus. Maar ja het schip was aan de buienkant maar 2,10 meter, dus binnen heel smal maar netjes ingericht. We hadden een woonkamer, een open keuken, de slaapkamer, een wc en een douche. Natuurlijk hebben we bij het in en uitstappen diverse keren ons hoofd gestoten! Sturen moest ik buiten. Ik zat dus achter en Hendrika stond voorop, op de uitkijk.”
Het zal niemand verbazen dat er een (of twee?) keer iets fout ging. ”Nou ja, we konden alleen contact maken met gebaren! En dan alleen maar nette gebaren!”
Twaalf dagen ging het zo over de wateren van Schotland. Van Edinburgh naar Fallkirk en daar hebben ze de bijzondere scheepslift, Wheels within Wheels, genomen, de enige roterende scheepslift ter wereld. ”Je voer er in”, vertellen ze, “en dan moest er als tegengewicht boven ook een schip invaren en dan draaide heel de boel! Uniek. Alle andere sluizen, er zijn er heel wat, moesten we zelf bedienen.
Eigenlijk wilden we nog naar Glasgow, maar daarvoor waren we te laat. We hadden ons moeten melden bij een brug die bij het opengaan het openbaar verkeer stil legt, dus dat kan alleen voor een aantal boten gelijk. Wij waren te laat, toen hebben we nog maar een keer het Magic Wheel genomen. Echt een soort reuzenrad voor schepen waar je boven moet wachten tot er beneden eentje uit vaart. Trouwens in Schotland moet je heel veel hoogtes overbruggen, zo zijn we een keer hoog over een snelweg van zes banen gevaren. We zijn door het bos van Sherwood, van Robin Wood gekomen. Boodschappen deden we in grote supermarkten van Tesco, daar zijn ze ons wel iets vooruit. Ze hebben winkelwagens die blokkeren als je het terrein afgaat!”
Bij een van de tochtjes voeren Adrie en Hendrika lekker over een kanaaltje, het was prachtig weer. “Aan de kant lagen een paar hengelaars lekker onder een paraplu te pitten. De dobbers dreven en naast hun lag een (leeg) sixpack of twee. Nou ja, Hendrika zag het aankomen. Ik heb nog getracht af te remmen, maar we voeren veel te hard en zo hebben we drie of vier lijnen meegenomen. De mannen kwaad! Ze werden wakker van hun belletje en dachten even aan een vette vis. Jammer dan!”
Het grootse einde van de vakantie kwam in Edinburgh op Hendrika’s verjaardag. Adrie wilde iets heel bijzonders voor zijn maatje. Ze kreeg als ochtendgave ‘s morgens een koffertje met … een doedelzak! ”Nou ja, kwaad dat ik was. Kende Adrie me nu zo slecht? Ik heb meteen onze dochter Sara gebeld. Die vond het een geweldig lief idee. Iets heel aparts, dus werd ik ook nog eens kwaad op Sara. Dat ding moest weg! Ik bleef in bed en Adrie kon op pad. De man in de winkel kende ons nog wel, ik was er de dag ervoor ook geweest om souvenirs voor thuis te kopen. Dus toen Adrie vroeg: You know my wife?, wist hij het wel. Maar al mocht de doedelzak terug, het geld wilde hij niet teruggeven, dus hebben we later maar van alles gekocht, shirts en sokken en kilo’s toffees. Van Adrie kreeg ik later een grote bos zonnebloemen. Daar was ik wel blij mee.”
Er zijn veel foto’s van de reis, maar jammer genoeg niet van de doedelzak. Was toch wel leuk geweest, een doedelzakspeelster in Bresjes!

WV

Geplaatst in Op vakantie | Een reactie plaatsen

Ondernemende Bressiaanders: Bakkerij Willemsen 389

willemsen 1

In oktober 1991 openden Stephan en Angélique Willemsen hun bakkerij aan de Grote Kade en ook in oktober, maar dan twintig jaar later, ging hun geheel vernieuwde, bijzonder fraaie, strakke winkel met koffiehoek en terras open.
Ruim twintig jaar na hun start zijn ze niet stil blijven staan, is er veel vernieuwd en veranderd in de bakkerswereld. Gingen we vroeger naar de bakker voor een halfje bruin of wit en af en toe een best wit of krentenbroodje, nu zijn de soorten brood die Stephan bakt haast niet te tellen. Hij weet dan ook vrijwel alles van gezond brood, van lactose en gluten en andere soorten, zoals spelt, volkoren, desem, dieetbrood of luxe brood, maar bovenal weet hij wat zijn eigen klanten wensen.
Veel van de benamingen liggen ons bekend in de oren, maar wist u dat er ook stressvrij brood is? “Authentiek artisanaal”, vertelt Stephan. ”Ambachtelijk brood en op de oude manier gemaakt. Dit brood wordt minder lang gekneed en heeft een langere tijd nodig om te rijzen. Daardoor ontwikkelt het brood zich langzamer van normaal brood. Dit brood wordt niet in model of plat gedrukt, maar gaat in een keer in de vorm. Deze werkwijze is radicaal anders dan ik heb geleerd. Ik bak dit brood met Frans biologisch bloem, ongeprepareerd, grof gemalen en puur wit. Er is wel veel tijd voor nodig, het rijzen duurt tot twintig uur. Vaak bak ik dit brood alleen voor het weekend. Het was deze zomer zeker voor bij de barbecue een groot succes. We bakken dit brood onder meer met olijven en tomaten. Het is puur natuur en heel erg lekker. Een andere versie is de ‘panostok’ een soort stokbrood.”

Als hulp bij het bakken van zijn broden heeft Stephan bakker Mario, bij het banket staat Barbara haar mannetje en zoon Max springt bij als het over chocolade gaat. Max volgt nu het specialisatiejaar bij hotelschool Ter Groene Poorte in Brugge en maakt de mooiste dingen, zoals de fraaie chocolade schoenen, klompen en tassen (!) en ander moois dat in de winkel te koop is. Zijn moeder Angélique en de dames die in de winkel helpen verkopen het graag, al zijn er artikelen die ze best voor zichzelf willen houden.

willemsen 2

Hoe komt het dat het assortiment, dat altijd al ruim was, nog zoveel meer is vergroot? “Klanten worden mondiger”, zegt Angélique. ”Ze gaan ook steeds meer kwaliteit waarderen en hebben meer durf om nieuwe dingen te proberen. Ook zijn er veel jonge gezinnen in Breskens die best willen experimenteren, anders eten, maar toch lekker en kwalitatief hoog.”
Hoofdzaak in de winkel is nog steeds de broodafdeling, op de voet gevolgd door de koeken, want Bressiaanders houden van koeken. “Misschien komt het van vroeger”, meent Stephan. ”Moest iemand trakteren, dan kocht je vlugger koeken dan een taart en dat is zo gebleven. We hebben nu zeker 25 soorten heerlijke koffiekoeken, zoet en hartelijk, en soms nog meer. Toppers zijn nog steeds de bolussen, de appelflappen en bij de hartige koeken, de worstenbroodjes.”
Dan is natuurlijk nog het gebak en de taarten. Heerlijke slagroomtaarten, maar ook heel veel kindertaarten met fraaie figuren, getekend door ‘Picasso’ Stephan zelf. “Ik schilder op verzoek de figuren die de kinderen graag willen. Alles kan niet. Liefst werk ik aan hand van prikblaadjes. Strakke figuren worden dan met chocola op de taart getekend en later ingekleurd met natuurlijke kleurstoffen. Een heel precies werkje.”
Wat Stephan allemaal in huis heeft is te zien op foto’s in de winkel. Van een smurf tot Maya de Bij of een clown, er is heel veel mogelijk. Wat nog allemaal kan en hoe artistiek de bakker is, is te zien aan de vele marsepeinen figuurtjes die nu in de winkel liggen. ”Veel hiervan kennen de kinderen van tekenfilms”, weet Stephan. ”Nu is Angry Bird helemaal in, dus die maak ik dan ook.”
Nu Sint in aantocht is en een paar weken in ons land verblijft, is het topdrukte bij de bakker. Peperbollen, speculaas in diverse soorten, letters, chocoladefiguren, al dan niet gemaakt door Max, zijn in de winkel te zien. “Het is een leuke tijd en alles bij ons is handwerk”, aldus Stephan en Angélique. ”Dat vergeten klanten wel eens, dat we niet zomaar tien of twintig banketletters of staven uit onze mouw kunnen toveren. Overal wordt niet alleen tijd, maar ook aandacht aan besteed. Ook de speculaas wordt handgemaakt. Gelukkig hebben we nu een machientje waarmee we vier rijen tegelijk in kunnen maken. Maar ja, dan moeten ze nog op de platen. Erop en later er weer af, er moet wel of geen suiker op en ten slotte verpakt. We hebben nu witte en bruine, met suiker of met amandel en dan nog de mini’s naast gevulde speculaas en moppen.”
Ja, en dan nog de bonbons, de chocolaatjes en al het andere lekkers. Het assortiment is overweldigend. Dus waarom niet even iets proberen in de winkel? Bij een kopje koffie van vers gemalen bonen?

WV

Geplaatst in Ondernemende Bressiaanders | Een reactie plaatsen

De Schakel  389

Schakelwp

Officiële opening gemeentehuis (2)
Na de openingsrede van de burgemeester verkreeg de Commissaris der Koningin, jhr. mr. A.F.C. de Casembroot, het woord. Deze zei dat het bureau oorlogsdocumentatie weinig kennis heeft van de slag om de Scheldemond, alsmede van heel Zeeland. Deze slag is beslissend geweest voor de bevrijding van heel West Europa. West Z. Vlaanderen zat in de misère, doch boven de Schelde op Duiveland en Tholen was het ook niet gering. Ik vraag me af, wat men beter kan doen, 4 weken in de gevechten zitten of 6 maanden verdreven zijn en honger lijden.
Volkomen ben ik het met u eens, dat een monument op zijn plaats zou zijn. In uw gemeente was het fanatieke punt, het Fort Frederik Hendrik, hetgeen het meest omstreden is geweest.
Dat uw gemeentehuis het laatste in Zeeland is, dat hersteld geworden is, is niet te wijten aan de traagheid van uw bestuur. Uw gedachte van eerst de burgerij en dan het gemeentehuis, is wel te waarderen. De plannen hebben lang geduurd, desondanks hebt u als zuinig huisvader steeds weer geld opzij weten te leggen, tot een bedrag van ƒ 365.000,= was bereikt, waaruit nu alles betaald is kunnen worden.
De papieren, die uit het gemeentehuis kwamen waren goed, doch mogelijk zullen de stukken, die dit nieuwe gemeentehuis zullen verlaten, nog beter zijn. De wederopbouw van Breskens ging hard en ik hoop, dat de sanering van de noodwoningen even hard zal blijven gaan. Ik hoop, dat u ook hier de charmante Visserijkoningin met haar hofdames mag ontvangen, en ook dat het een trekpleister voor de burgerij moge zijn. Ik wens u nog veel vruchtbaar werk toe, want er is nog veel te doen.
De heer K. Maas kwam als voorzitter van het comité geschenk gemeentehuis namens de gehele bevolking zijn gelukwensen aanbieden. Hij zag vele jaren terug, toen Breskens slechts een werkruimte had voor secretariepersoneel. Dat personeel bestond toen uit een ambtenaar en de gemeenteveldwachter-bode; daarnaast was er nog een raadszaaltje en de woning van de hoofdonderwijzer. Door steeds maar verbouwingen is er een werkruimte gevormd, waarin het steeds toenemende personeel met moeite werd ondergebracht.
Zoals het altijd gaat met dingen die men kwijt wil, heeft de oorlog slechts dit ding gedeeltelijk verwoest. Het siert het gemeentebestuur, dat zij pas na de gehele opbouw aan een eigen huis heeft gedacht. De bevolking is u hiervoor dankbaar. Deze dank meenden zij het best tot uitdrukking te brengen door een blijvend geschenk. Dit geschenk weerspiegelt de bewogen geschiedenis van de laatste 20 jaar. Onze gedachten gingen uit naar een glas-in-lood raam, waarin tot uitdrukking moest komen de vernietiging, de herrijzing en na de herrijzing de activiteiten in onze kleine, maar levenslustige gemeente. Kontakt werd gezocht met de heer Antoine Mes te Middelburg en hem werd opgedragen onze gedachten in beeld te brengen. Volgens ons comité is de heer Mes hier volledig in geslaagd. Een album, bestemd voor het archief, vergezeld ons geschenk. Wanneer het raam reeds lang in de vergetelheid zal zijn, zal uit dit album blijken, dat alle lagen der bevolking hun steentje hebben bijgedragen.
De heer Th. Cambier sprak als oudste raadslid woorden van waardering voor het mooie gebouw en hoopte, dat er vele en goede werkzaamheden zullen worden verricht. Nog weinig weten wij van de herindeling van West Z.-Vlaanderen, veel geruchten doen de ronde, doch daar blijft het bij. Het beste zou zijn één gemeente in West Z.-Vlaanderen, waardoor dan geen gemeenschappelijke regelingen en vele brandweerkorpsen meer nodig zouden zijn. Er zou een technische dienst geschapen kunnen worden. De raadsleden hebben middels een commissie gemeend een uurwerk voor de raadszaal beschikbaar te moeten stellen, waarop dan de tijd in de gaten gehouden kan worden tijdens de raadsvergaderingen.
Ds. Spaans sprak namens alle kerkgenootschappen in Breskens zijn gelukwensen uit. Hij zei blij te zijn dat de gemeenteraad is samengesteld uit alle lagen der bevolking. Er is een relatie tussen overheid en kerk. Ik ben blij dat de kerk uitkomst heeft kunnen bieden in “De Uitkomst” tijdens de verbouwingsperiode. Ik hoop, dat Gods Zegen mag rusten op het werk van de gemeenteraad en dit werk mag bekronen en stimuleren.
De heer P.J. Woittiez sprak namens het gemeentepersoneel en zei dankbaar te zijn met dit nieuwe gemeentehuis ter vervanging van het oude krot, dat mogelijk nog voor krotopruimingspremie in aanmerking had kunnen komen. Als blijk van waardering bieden wij een vaas aan met een herfstbouquet, dat een plaats heeft gekregen onder het glas-in-lood raam.
Burgemeester A.P. Kostense van Biervliet sprak namens de collega’s uit de omliggende gemeenten en meende dat het een kroon op het werk is van allen, die Breskens er bovenop hebben trachten te krijgen. In de 18 jaar dat u Breskens geleid hebt, is de gemeente uitgegroeid tot een belangrijke gemeente in de streek. U met de dynamische gemeente gaan een goede tijd tegemoet.
Burgemeester B. Kolff uit Vlissingen sprak namens de buurgemeente, waarvan de grens niet aan te wijzen is. Deze grens geeft ons geen zorgen en wij hebben naar deze kant dan ook geen landhonger. Er is geen gemeente zonder zorgen. Toch hebben wij enkele dingen gemeen, zoals de visserij en het badstrand. Als buurgemeente bied ik u een foto met een gezicht op Vlissingen aan.
De heer J.C.P. Loonen, architect, dankte de toeleveringsbedrijven en bouwvakkers voor hun medewerking. Hij dankte het gemeentebestuur voor de grote mate van vrijheid en vertrouwen, welke als een prettige herinnering bij hem zullen blijven.
De aannemer J. Barendregt memoreerde nog eens de kritiek welke er was bij de geboorte van het raadhuis, doch toen de steigers weggingen deze kritiek milder werd en zelfs helemaal verdween toen de burgers een kijkje konden nemen in het nieuwe gebouw.
Hierna wandelde het ganse gezelschap naar het nieuwe gemeentehuis, waar door de Commissaris der Koningin de Nederlandse driekleur werd gehesen, welke was aangeboden door het 6-jarig dochtertje van raadslid De Jonge. Vervolgens werd de deur ontsloten en kon men binnen gaan. Het geschenkraam werd hierna eveneens onthuld door de Commissaris der Koningin, terwijl burgemeester Eekhout uitleg gaf van het door Antoine Mes vervaardigde kunststuk.
De inrichting van het gebouw is als volgt: door een ruime deur komt men in een grote hal waar zich de sekretarie bevindt. Links in die hal is de kamer van de sekretaris en direct rechts de bodekamer, met er naast een kamer die nog een bestemming zal krijgen. Op de verdieping is direct links de burgemeesterskamer, tevens vergaderkamer voor B. en W. In het midden bevindt zich de ingang naar de raad- en trouwzaal, terwijl rechts nog een commissiekamer is. In de kelder bevindt zich het archief en de gasstookinstallatie voor de centrale verwarming.
Boven de ingang is het wapen van Breskens aangebracht, vervaardigd door C. Clement uit Vught, die ook het smeedwerk langs de trap heeft gemaakt. In de hal zal nog een schilderij worden aangebracht, uitbeeldende Breskens’ haven en vervaardigd door H. Heren uit Middelburg, een geschenk van het bouwteam.
Het geheel, dat een zeer keurige indruk maakt, is in 1,5 jaar gebouwd met totale kosten van ƒ 365.000,=.

Op uitnodiging van B. en W. hebben alle collectanten van het gedenkraamcomité, de voorzitters der plaatselijke verenigingen en de ambachtslieden vrijdagavond een bezoek gebracht aan het nieuwe gemeentehuis. Burgemeester Eekhout kon dan ook een groot gezelschap begroeten en schetste nog eens de toestand van een vroeger gemeentehuis en een tegenwoordige. Breskens heeft nooit een gemeentehuis gekend zoals het behoorde te zijn. De diensten zijn steeds uitgebreider geworden en van één ambtenaar ter sekretarie werden het er meerdere.
Na een uiteenzetting over de indeling en over het gedenkraam, werden de aanwezigen in de gelegenheid gesteld het gebouw te bezichtigen.
Reeds vrijdagmiddag is het eerste huwelijk in het nieuwe gemeentehuis voltrokken, nl. tussen de heer J. Roose en mej. A.M. Versprille. Bij gelegenheid van deze plechtigheid waren alle vier de ambtenaren van de burgerlijke stand aanwezig. Als aandenken kreeg het bruidspaar een vaas aangeboden uit handen van de burgemeester.
Ook zaterdag tijdens de bezichtiging van het nieuwe gemeentehuis door de burgerij heeft het niet aan belangstelling ontbroken. Het was steeds een komen en gaan.

Raadsvergadering
De Raad der gemeente Breskens heeft in zijn vergadering als voornaamste punt te behandelen gekregen een beroepschrift bij de Kroon inzake een onthouding van goedkeuring aan het uitbreidingsplan, in hoofdzaak gelegen ten westen van de nieuwe veerhaven en betrekking heeft op gronden van de heer Cappon welke als een enclave in dit plan zijn opgenomen.
Met handhaving van de motieven, die geleid hebben tot opneming van het terrein van dhr. Cappon in de onderhavige planherziening, stellen B. en W. voor tegen deze onthouding in beroep te gaan. De argumenten van G.S. richten zich tegen dit plan daar de gronden van dhr. Cappon liggen in een strook tussen de duinen en een denkbeeldige rooie lijn, waarbinnen niet gebouwd mag worden. Het gedeelte voor de denkbeeldige lijn moet vrij blijven voor uit te voeren Deltawerken.
Het gemeentebestuur van Breskens meent desalniettemin dat dhr. Cappon in de gelegenheid moet worden gesteld zijn recreatiebedrijf uit te oefenen tot men met eventuele werken zal zijn begonnen.
De heer Vergouwe onderschreef dit beroep en hoopte, dat men van gemeentezijde succes zal hebben. De heer Cambier vond deze rooie lijn een slag in de lucht, welke reeds dateert uit 1953 hetgeen toch al lang genoeg is en misschien nog wel 20 jaar kan duren voor dat men met de betreffende werken kan gaan beginnen.
Burgemeester J.A. Eekhout meende, dat het tijd genoeg is om maatregelen te nemen als men met de werken begint. De heer Cambier vroeg B. en W. aanwezig te willen zijn als deze zaak door de Kroon behandeld wordt, hetgeen door de voorz. werd toegezegd.
Door G.S. werd goedkeuring gegeven aan een aantal raadsbesluiten, o.a. de verhoging van de verzekering van de gemeentegelden tot ƒ 40.000,=; de verkoop van diverse percelen grond, n.l. aan mej. C. Cruson aan de Parklaan, aan het N.V. Bouwfonds voor Nederl. Gemeenten aan de Karel Doormanlaan en aan de Ringlaan voor de Gebr. Brugge. Voor de aanleg van een weg met bruggetje vanuit het bungalowpark naar de Singel, werd een perceel grond aangekocht van de Gebr. v.d. Poel te Terneuzen.
Accoord werd gegaan met de toekenning van een uitkering aan de gemeentesekretarissen, -ontvangers en ambtenaren van de burgerlijke stand in verband met de nacalculatie trend over 1964.
Door het Centraal Bureau voor Verificatie en Financiële Adviezen is de gemeenterekening over 1962 gecontroleerd. Op de gewone dienst geeft de rekening een batig slot van ƒ 62.386, 89 aan, terwijl de kap. dienst een nadelig slot te zien geeft van ƒ 418.112,95.
De rekening van het Vismijnbedrijf sluit met een batig slot van ƒ 68.367,42.
Aan dhr. G.L. Wijffels werd een perceel grond in het uitbreidingsplan West verkocht ter grootte van 36 m2 voor de bouw van een autobox. Ook dhr. P. v. Pamelen kreeg een perceel van 130 m2 voor de bouw van autoboxen. Leenhouts Aannemersbedrijf te Sluis had een verzoek ingediend voor pl. m. 485 m2 grond voor de bouw van autoboxen in het uitbreidingsplan West.
Ook die grond werd aan hem toegewezen. Al deze percelen werden verkocht voor ƒ 30,50 per m2. Bij de verkoop werd nog bepaald dat de gronden zonder schriftelijke toestemming van B. en W. niet als opslagruimte mogen worden gebruikt in de meest ruime betekenis, zulks op straffe van boete.

Inbraken te Groede en Breskens
West-Zeeuws-Vlaanderen is weer op geschrikt door een aantal inbraken, n.l. te Groede en Breskens. Reeds vorig jaar werden inbraken gepleegd te Oostburg en enkele weken geleden te Aardenburg. De dader(s) zijn tot op heden nog niet opgespoord kunnen worden.
Zondagavond hebben tot nu toe onbekende dader(s) in Groede zich toegang verschaft tot de woning van mej. C. aan de Brouwerijstraat, door over het platdak via een achterdeur, waar van zij een ruit vernielden, binnen te dringen. Op de slaapkamer werd een geldkistje, alsmede uit de winkel het kasregister en uit een bureaulade een metalen doosje, alles met geld er in, ontvreemd. De dader(s) hebben via de achterdeur de woning verlaten.
Met een speurhond van de rijkspolitie en Technische recherche uit Den Haag wordt een onderzoek ingesteld. Later is een gedeelte van het kasregister op een perceel land teruggevonden.
In Breskens is op een 2-tal plaatsen getracht in te breken. Bij mevr. v.d. V.-D. in de Dorpsstraat had men zich toegang tot de woning verschaft door het opschuiven van een raam aan de achterzijde, terwijl de bewoonster afwezig was. De inbreker(s) werden echter gestoord door de thuiskomst van de bewoonster. Er worden slechts enkele postzegels vermist.
Ook bij de heer A.L. in de Dorpsstraat heeft men aan de achterzijde een ruitje stuk geslagen en de deur open gedraaid. Men werd ook hier gestoord door de thuiskomst der bewoners. Er wordt niets vermist. Van de dader(s) ontbreekt ieder spoor.
De rijkspolitie te Groede en Breskens heeft de zaak in onderzoek.

WV

Geplaatst in De Schakel | Een reactie plaatsen

Oude beelden: gemeentehuis 30 oktober 1964 389

gemeentehuisbreskens

In het uitgebreide verslag over de opening van ‘ons’ gemeentehuis vijftig jaar geleden wordt veel aandacht besteed aan het door het gedenkraamcomité namens de burgerij van Breskens aangeboden glas-in-lood raam. Samen met het raam werd door de heer Piet Woittiez een album aangeboden met de woorden: “Een album, bestemd voor het archief, vergezeld ons geschenk. Wanneer het raam reeds lang in de vergetelheid zal zijn, zal uit dit album blijken, dat alle lagen der bevolking hun steentje hebben bijgedragen.” Een nieuwe plaats voor het raam staat nu weer ter discussie, maar, het is er nog. Maar waar is het album? Ondanks een zoektocht van archiefdeskundige van de gemeente Sluis, Guus de Rooij, is het boek niet gevonden. Guus is bang dat het ondertussen in particulier bezit gekomen is. Weet iemand misschien waar het album is waaruit blijkt welke Bressiaanders een donatie hebben gegeven?

WV

Geplaatst in Oude Foto's | Een reactie plaatsen

Oude beelden: Sinterklaas en Bertha 389

 

oudefoto3Twee extra kiekjes uit de oude doos deze keer. Een heel jonge Sara met Sinterklaas en Zwarte Piet. Het is duidelijk dat kinderen niet bang zijn voor Pieten en de Sint, dat kunnen we vandaag, 22 november, weer constateren.

oudefoto2Nog een keer een zomerse foto. Havenwedstrijd anno 1981 met als start en keerpunt de Bertha van de familie Broeckaert. De kopse kant van de kaoje liep niet recht en daar moest dit binnenschip de oplossing bieden. Even het schip dwars leggen en klaar. Duidelijks herkenbaar is Thomas Cambier, links op de foto. Op het dek, midden, zitten ook Sjaak en Frank, de twee zonen van het schipperspaar.

WV

Geplaatst in Oude Foto's | Een reactie plaatsen

Oude beelden: nazomer in Wilhelminabad 388

oudefotogroot

Oudewijvenzomer, indian summer of gewoon nazomer, we hebben er dit jaar lang van kunnen genieten. Aan deze foto’s te zien hadden we in Bresjes wel vaker te maken met een prachtige nazomer, want het Wilhelminazwembad was, toen deze foto’s werden gemaakt, al voor het publiek gesloten. Maar, dat weerhield de jeugd er niet van om bij mooi weer nog een bezoek aan het bad te brengen. Zwemmen, spelen en waarom niet een keer met een fiets in het bad? “Het is een fiets die ik had gevonden”, herinnert Piet van den Heuvel zich, een van de coureurs in het water. Zo zien we op een foto onder meer Ina Salomé, Louise Bonnewel, Marianne Koster, Theo Seuss en Piet van den Heuvel. Niet zeven in een klap, maar zeven op een fiets. Verdere namen zijn welkom. Stunten op de fiets: Theo? Piet en Cor de Zeeuw? De foto’s zijn gemaakt door Anke Cruson. Op de achtergrond ligt de BR 1, een roeiboot van de familie Albregtse. Theunis had de rechten om de beroemde paling uit het zwembad te halen. (Met dank aan familie De Oude-Cruson.)

WV

Geplaatst in Oude Foto's | 12 Reacties