Zomerse Baersandefeesten

abaersandefeesten

Vrijdagmiddag 6 mei konden de kinderen van groep 2 tot en met 8 zich weer uitleven op de Baersandefeesten. Het weer was ‘s zomers, zodat helemaal nat worden en blijven voor niemand een probleem was.
Op het programma was aangekondigd “‘t is weer zover, tijd voor een dag vol spetteren, lachen en spelletjes”. Om 13.30 uur stond een enorme rij voor het hek van sportpark Baersande, om 14.00 uur vond de aftrap plaats door het organisatiecomité.
Spelleiders van zowel de buitenspelletjes ‘s middags als de bingo ‘s avonds waren Kelly Heijboer, Joyce Mookhoek en Sandy Heijens, bijgestaan door een groot aantal groeps- en spelleiders. Tussen de spelletjes en de bingo kregen alle kinderen rond 17.30 uur een pakket om gezellig met hun groepje te picknicken. Tijdens de bingo mochten ook vaders, moeders, broertjes en zusjes meedoen.

RC

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Zomerse Baersandefeesten

Nationale Reddingbootdag

aKNRM 16-4

De eerste zaterdag in mei stond in het teken van de redders op zee. De Nationale Reddingbootdag is bij velen bekend en ieder jaar weer dé mogelijkheid om met een reddingboot uit te varen. Dit jaar vertrok de Zeemanshoop zeker twintig keer afgeladen vol uit de haven.
Voor de vele wachtenden was er genoeg te zien aan de wal. De brandweer gaf acte de présence, hierbij geassisteerd door Varamo met groot materieel. Het Visserijmuseum stond er met een kraam en ook de KNRM zelf verkocht leuke hebbedingen.
Dankzij de vele bezoekers en vooral het mooie, haast zomerse weer, was het weer een geslaagde dag.

WV/RC

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Nationale Reddingbootdag

Biljartprijskamp in The Bounty

aIMG_2109

Woensdag 27 april organiseerde café The Bounty een biljartprijskamp. De uitslagen in de voorrondes leidden uiteindelijk tot een winnaars- en een verliezerronde. De uitslag was als volgt: winnaarsronde: 1. Johan Huigh en Jan Cruson; 2. Perry Duininck en Sjaak van de Minne; 3. Sjackie van de Wege en Henk Pielaat. Verliezersronde: 1. Jan du Bois en Bart Goethals; 2. Jan van de Wege en Martin Cornelius; 3. Jan Risseeuw en Jacco Ras.

RC

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Biljartprijskamp in The Bounty

Dodenherdenking 4 mei

a4-5-16-3

Oorlogen, vluchtelingen en aanslagen lijken ineens weer van deze tijd. Zaken die we liever aan ons voorbij laten gaan en die toch schijnbaar steeds dichterbij komen. Namens de gemeente Sluis was wethouder Chris van de Vijver aanwezig. Hierbij een gedeelte van haar toespraak.
“Vrijheid geef je door. Dat is het thema dat het Nationaal Comité 4 en 5 mei heeft uitgekozen voor deze herdenking. Het accent ligt in 2016 op het omarmen van de vrijheid. Als de vrijheid op de proef wordt gesteld moeten we haar steviger omarmen.
Een open en democratische samenleving moet bij confrontatie met het kwaadhaar principes, waarden en morele waarden nooit opgeven. Dit thema sluit aan bij de herdenking van onze geschiedenis en helaas ook bij de actualiteit. In het licht van de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog besloot de internationale gemeenschap om de fundamentele rechten van de mens vast te leggen. Zo weer de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens het Europese Verdrag van de Rechten van de Mens Vluchtelingenverdrag (1951).
Als we naar de actualiteit kijken zien we dat deze verdragen onverminderd van belang zijn. Net als in de Tweede Wereldoorlog hebben we vandaag te maken met wrede en autoritaire groeperingen die zich schuldig maken aan aanslagen, martelingen, slavernij en massamoord. Op dit moment zijn er zestig miljoen mensen op de vlucht voor geweld, vervolging en oorlog. Van hen is 51 procent onder de achttien jaar. Het aantal mensen op de vlucht is sinds de Tweede Wereldoorlog voor het eerst weer boven de vijftig miljoen. Een klein deel van deze vluchtelingen zoekt een veilig heenkomen in Nederland. Vorig jaar dienden ruim 59.000 mensen een asielaanvraag in. Dit is nog geen 1 procent van alle vluchtelingen maar betekent een verdubbeling ten opzichte van 2014. Dit plaatst Nederland voor een grote opgave om alle vluchtelingen op te vangen. Ook onze gemeente zal daarin verantwoordelijkheid moeten nemen.
De komst van vluchtelingen, die vreemdelingen voor ons zijn, brengt ook onzekerheid met zich mee. Dit leidt soms tot angst. Angst voor aantasting van onze persoonlijke veiligheid, van onze manier van leven en van de normen en waarden van onze samenleving. Wat betekent de culturele achtergrond van vluchtelingen voor bijvoorbeeld vrouwen en homoseksuelen? Kunnen we het financieel wel opbrengen om al die mensen te helpen? Zullen ze goed integreren? Zijn ze bereid zich aan te passen? En in het licht van de gruwelijke aanslagen in Brussel en Parijs vragen mensen zich ook af of de mensen die naar hier komen wel deugen, of er geen terroristen tussen zitten.
Met de aanslagen in onder andere Parijs en Brussel komen geweld en terreur heel dichtbij. Logisch dat we ons zorgen maken over onze veiligheid en vrijheid. Tegelijkertijd is angst zaaien een van de instrumenten van terroristen om onze samenleving te ontwrichten. We mogen de grenzen van onze vrijheid niet laten afbakenen door degenen die onze vrijheid tarten. Daarom moeten we de waarden hooghouden die ervoor zorgen dat we vrij kunnen zijn. Het behoud van onze vrijheid ligt in het vasthouden aan de principes van onze democratische rechtsstaat.
Het is misschien wel meer dan ooit van belang om stil te staan bij de vrijheid. West-Zeeuws-Vlaanderen kent de verschrikkingen van een oorlog. De regio heeft littekens opgelopen tijdens de Tachtigjarige Oorlog en de Tweede Wereldoorlog. In Breskens staan we in het bijzonder stil bij de burgers en militairen die hier en in de rest van de gemeente Sluis zijn omgekomen. We denken aan het leed van de slachtoffers, het verdriet van de mensen die zij achterlieten en de verwoestingen die werden aangericht. We staan ook stil bij de veerkracht, de moed en de overlevingsdrang die nodig waren om het dorp en de samenleving weer op te bouwen. Dat doen we omdat we, zoals het herdenkingsthema aangeeft de vrijheid willen doorgeven.”
Na afloop van de herdenking was er gelegenheid om bij te praten in de Ontmoeting. De meeste aanwezigen gaven hier gevolg aan.

WV

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Dodenherdenking 4 mei

Raphaël maakt kunstzinnige schilderijen

aIMG_4044

Raphaël Vanderhaegen (24) heeft het er maar druk mee. In tal van Zeeuws-Vlaamse (horeca)zaken heeft hij schilderingen gemaakt. Zijn bedrijfje R.V. Design Special Paint was aanvankelijk opgezet om op bescheiden schaal hier en daar wat schilderijen te maken, maar inmiddels kan hij er mee in zijn levensonderhoud voorzien. Zo zijn er onder andere werken aangebracht bij The Shack, de Frietkotter en Droomijsje (Breskens), Van Kampen en Ultility (Oostburg), De Kaaipoort en Klein Café (zie foto) in Aardenburg.
“Ik ben opgegroeid in Oostburg, IJzendijke en Aardenburg”, vertelt Raphaël, “maar woon nu in Breda, hoewel ik voor mijn werk tegenwoordig vooral in Zeeuws-Vlaanderen zit. Ik werk voornamelijk in opdracht en maak kunstzinnige schilderijen op binnenmuren, in overleg met de opdrachtgever. Ik maak dan een eerste opzet op papier en zet die als schets met potlood op de wand. Dan ga ik die inverven met acryl. Het geheel wordt afgewerkt met een vernislaag, zodat het gemakkelijker is om het te onderhouden.
Tijdens het proces komen er vaak nieuwe ideeën van mezelf, maar zeker ook van de opdrachtgevers en die worden dan ingepast in het kunstwerk.”
Raphaël studeerde een periode aan de kunstacademie, maar zich verder liever autodidact bekwaamde in het schilderen. Tijdens de kerst, carnaval en evenementen als de W.K. worden de schilderingen ook vaak op ramen toegepast. Daarnaast zijn er ook vaak opdrachten voor het opfleuren van kinderkamers, tienerkamers, cafés, restaurants, winkels…

Carlo Ultee

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Raphaël maakt kunstzinnige schilderijen

Uitstapje Commer Club

acommer 2

Het jaarlijkse uitstapje van de Commer Club Nederland, de CCN, voerde de nostalgische wagentjes dit jaar onder meer naar Breskens. Het was de eerste keer in het bijna dertigjarig bestaan dat ze in Zeeland vertoefden. In Breskens brachten ze een bezoekje aan het Visserijmuseum. Hun wagentje stalden ze op het Oranjeplein. Adrie Smallegange maakte de foto’s.

WV

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Uitstapje Commer Club

De Boskreek leert omgaan met AED

aIMG_2258

Als je bedrijf of vereniging beschikt over een AED (Automatische Externe Defibrillator) heb je als werknemer of lid daarvan de zekerheid dat snel en adequaat opgetreden kan worden in het geval dat bij iemand hartklachten optreden. Alleen het bezit ervan is natuurlijk niet voldoende, je moet ook weten hoe hiermee – in een dergelijk geval – omgegaan dient te worden.
Woensdagmiddag 11 mei verzorgde Fons Poppe voor een vijftiental leden van tennisvereniging De Boskreek een instructie hoe om te gaan met een AED-apparaat. Voor de helft van de aanwezigen was dit al een tweede keer, maar niemand vond dat een overbodige luxe.
Fons gaf aan de hand van een aantal sheets een inleidende instructie, waarbij hij onder meer vertelde dat in Nederland gemiddeld 300 mensen per week een hartstilstand krijgen en dat de eerste minuut hierna het allerbelangrijkst is. In alle gevallen dien je 112 te bellen, ook al ben je in het buitenland. Daar schakelt men dan direct door naar een Nederlandse hulpinstantie en/of spoedeisende hulp.
Aangezien tennisvereniging De Boskreek over een eigen AED beschikt (die jaarlijks een update nodig heeft) werden alle aanwezige leden in staat gesteld na de theorie op het terras te oefenen met enkele ‘patiënten’. Hierna reikte Fons aan de leerlingen het vereiste certificaat uit dat zij met een AED kunnen omgaan.

RC

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor De Boskreek leert omgaan met AED

Treinenweekend De Afslag

aLDR_3165

In het weekend van zaterdag 4 en zondag 5 juni vindt er in De Afslag aan de Kieweg een treinenweekend plaats. De Afslag is gedurende deze twee dagen geopend vanaf 10.00 uur. Iedereen kan met zijn eigen L.G.B.-treinen of grootspoortreinen komen rijden of gewoon komen kijken. Daarnaast staan er op het terrein van De Afslag tal van activiteiten op het programma. Zaterdag zal er van 17.00 tot 20.00 uur opgetreden worden door lady Bloomer, zondag van 14.00 tot 16.00 uur door het duo Bloomer en Smith. Beide dagen zal er een ober op stelten optreden. Voor de kinderen is er vanaf 11.00 uur een speciale kindercircusinstuif. Ook komen er verschillende kraampjes met allerhande brocante snuisterijtjes, alsook siersmederij. Big Train World komt met een groot kraam met treinen en aanverwante materialen voor de verkoop.

Foto: Louis Drent

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Treinenweekend De Afslag

Brandweervrijwilligers gezocht!

aIMG_9906

Gelukkig is hij/zij die geen hulp behoeft. Deze oude zegswijze gaat voor het merendeel van ons leven op, maar op het moment waarin we wel een beroep willen doen op een ander, zien we dat ook graag snel en kordaat gebeuren. Wij verwachten dan dat een hulpverlener beschikbaar is. Dat was altijd zo en willen dat het ook zo blijft, maar… en nu komt het: de hulpverleners worden schaars. Daar kunt u iets aan doen. Heeft u interesse in de vrijwillige brandweerorganisatie, dan is dit nu de gelegenheid om uzelf eens verder te laten inlichten.
De Brandweer Blusgroep Breskens zoekt continue aanvulling, zowel mannen als vrouwen en daarvoor organiseren zij op zaterdag 28 mei een open dag. Deze wordt van 10.00 tot 16.00 uur gehouden in de brandweerkazerne in de Weijkmanlaan. De brandweerlieden van Breskens informeren u graag.

RC

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Brandweervrijwilligers gezocht!

Hein Klooster al een echte Bressiaander

aHein 1

Ook al was het interview een smoesje, het verhaal van Hein Klooster als vrijwilliger van het Visserijmuseum moet toch verteld worden, want wat doet hij daar als vrijwilliger? Zijn naam staat niet op het maandelijkse balierooster en ook als gids wordt Hein niet vermeld. Er zijn zelfs vrijwilligers die hem niet eens kennen. Niet zo vreemd, want Hein werkt achter de schermen en zit vooral in zijn hokje achter de wisselzaal in het zogenaamde ‘adlib’-hok, de plaats, uit het zicht en vrijwel geluidvrij, waar ze ons beiden op die bewuste zesentwintigste april naar toe hadden gestuurd.
Hein woont sinds 2003 in Breskens. “Wij, mijn echtgenote Christy leefde toen nog, woonden in de buurt van Muiden. Daar was het veel te druk vonden wij. We hadden al eens een uitstapje naar Zeeland gemaakt. De provincie beviel ons goed. Via Funda hebben wij een huis gezocht en toen het pand in de Wulpenlaan gekocht. Wij kenden Breskens helemaal niet.
Tijdens de Visserijfeesten van 2006 kwamen we langs het kraampje van het Visserijmuseum. Er werden vrijwilligers gezocht vertelde men ons. Dat leek ons leuk, vooral ook om meer mensen te leren kennen. We hebben ons allebei opgegeven. Toen moesten we nog een plekje verwerven binnen het museum. Al snel bleek dat baliediensten niets voor mij waren. Gidsen ook niet, want ik wist niets van visserij en zeker niet van Breskens. Ik heb het wel geprobeerd, maar met weinig succes.
In die periode kwam de mededeling van de provincie Zeeland dat de collectie geregistreerd moest worden. Samen met Jan Albregtse, Jacqueline van Bergen en Carla de Winde ben ik eraan begonnen. We zijn er nog niet mee klaar. Eerst werd er gewerkt met het Pandora-systeem. We hadden al heel veel gedaan toen de provincie met een ander beleid kwam. We moesten overstappen naar het Adlib-systeem. Alles moest omgezet worden en fouten gecorrigeerd. Gelukkig zijn we er nu bijna mee klaar.
Tijdens deze werkzaamheden werd ik door Leen Wille, die toen nog voorzitter was, gevraagd als bestuurslid. De andere drie van, toen nog Pandora, waren er langer dan ik, maar zij bedankten voor die eer. Zo ben ik dus in 2012 bestuurslid geworden.
Door die functie heb ik veel contact met de Provinciale Vereniging Zeeuwse Musea. Zo heb ik veel kunnen leren en ben veel aan de weet gekomen over ‘erkende musea’. Wij zijn dat nog niet. Daar werken we hard aan. Als erkend museum mogen wij de museumjaarkaart accepteren. Dat is een mogelijkheid om nog meer bezoekers aan te trekken. Alleen moeten we daarvoor aan bepaalde voorwaarden voldoen. Er moet dus een beleidsplan komen en een jaarverslag. Dit hebben we gedaan en ingestuurd, maar dat was natuurlijk niet voldoende. Nu had men nog meer gegevens nodig. Ze willen alles weten over onze kerncollectie, wat is eigen bezit en wat is bruikleen? Er is veel gevonden, maar daar zijn we nog wel even zoet mee.”
Tijdens zijn bezigheden voor het museum en het bijwonen van vergaderingen met andere musea heeft Hein veel mensen leren kennen en hier en daar, onder meer van medewerkers van het Zeeuws Museum, goede tips gekregen om zijn werk steeds beter te kunnen doen. “Het leuke aan ons Visserijmuseum is”, vindt hij, “dat het helemaal draait op vrijwilligers. Verschillende mensen met diverse ideeën. Iedereen doet wat hij het beste kan en het werkt! Het is een ploeg met heel veel leuke mensen en een prima bestuur. Voorlopig ben ik hier zelf nog wel even bezig. Iedere vitrine is apart bekeken, gefotografeerd en gecatalogiseerd. Dat helpt ons straks ook bij de verhuizing.”
Voorlopig blijft Hein, vaak samen met Jacqueline, nog wel even achterin museum in zijn adlib-hok zitten.

WV

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Hein Klooster al een echte Bressiaander

Oude beelden: oude vismijn, 426

vismijn oud

‘Oude vismijn’, staat er op deze opname. Breskens kent al ruim tachtig jaar een visafslag. De eerste ‘vischmijn’ werd geopend op 15 mei 1935. Ook al staat er dan ‘oude vismijn’ op deze ansichtkaart, zien doen we alleen de nettenmakerij van Erasmus. De vismijn lag aan de rechtse kant van het gebouw en is op deze foto niet te zien. In de jaren twintig van de vorige eeuw was de visserij een aanhoudende zorg voor de gemeente Breskens. Er werd hoofdzakelijk op garnalen gevist en de prijzen waren zeer laag. Er schijnt niet veel veranderd te zijn in tachtig jaar. Prijzen stegen en daalden, toch bleef de vismijn, evenals de schepen. Hoe zal Breskens er over tachtig of maar tien jaar uitzien? Zijn er dan nog vissers, een vismijn en een museum?

WV

Geplaatst in Oude Foto's | Reacties staat uit voor Oude beelden: oude vismijn, 426

De Schakel, 426

Schakelwp

Nagelaten betrekkingen mijnenruimers

Toen eind 1944 het Zeeuwsch-Vlaanderen dat ons allen zo na aan het hart ligt, van de gehate bezetter werd gezuiverd, bleven overal in de vruchtbare gronden de gevaarlijke projectielen als landmijnen en dergelijke achter. Een enkele boer waagde zich hierin en slaagde er op eigen kracht in een aantal van deze helse apparaten buiten bereik te brengen, totdat er slachtoffers vielen. Zoals bekend stelden zich toenmaals een ploeg vrijwilligers uit Roosendaal, geheel vrijwillig beschikbaar, om na een uiterst primitieve opleiding, dit gevaarlijke werk ter hand te nemen. Het is hun gelukt een grote hoeveelheid land weer bruikbaar te maken en het is naast de noeste vlijt van de landbouwer voor een groot deel aan hen te danken, dat vruchtbaar koren in het afgelopen jaar groeide op deze gronden die door een ieder met angst gemeden werden. Er waren er onder deze lieden die zich aangetrokken voelden tot de behoorlijke lonen die betaald werden, doch ik weet uit ervaring dat er onder hen ook mannen waren, die uit liefde voor ons land dit gevaarlijke karwei op zich namen. Helaas zijn er ook hier slachtoffers gevallen en het waren niet de slechtste die dit met hun leven moesten betalen. Natuurlijk zou men mogen veronderstellen dat de nagelaten betrekkingen een behoorlijk pensioen zouden ontvangen en dit zal te zijner tijd ook wel komen, doch het is zo gesteld dat de ene instantie momenteel de verantwoordelijkheid afschuift op de ander. Het slachtoffer van deze onenigheid is dat de weduwen en wezen van hen die bij dit werk vielen, momenteel zonder inkomsten zitten.
Er is een commissie gevormd bestaande uit de H.H. A.W. Salomé, Groede, P.J. Verhage, Sluis en D.C. Bouwense, Groede. Deze zullen in de allereerste plaats ervoor zorgen dat de verantwoordelijke instantie binnen den kortst mogelijke tijd met een regelmatige uitkering begint. Doch dit is niet voldoende. Er is dringend hulp nodig en wel zeer vlug. Om een voorbeeld te noemen: Er is een weduwe bij met een 9-tal kinderen, enkele hiervan liggen in een sanatorium, een ander is reeds jaren bedlegerig en kost handen vol geld, de anderen moeten noodgedwongen verwaarloosd worden want er is geen inkomen. Het oudste kind is 14 jaar. Is het wonder dat deze vrouw haast krankzinnig wordt van de zorg om het dagelijks brood.
Zeeuwsch-Vlamingen duldt gij dat deze vrouw met briefpapier langs de huizen bedelt. Beloont Zeeuwsch-Vlaanderen zo deze mannen die zich met heldenmoed inzetten om ons land, schoon te maken van mijnen? Natuurlijk dit is de taak van de overheid en we zullen zorgen dat deze overheid zijn plicht nakomt. Doch ik doe een dringend beroep op U, om een kleine gave te geven aan 1 der boven genoemde personen, ook kunt U storten op girorekening 246201 ten name van dhr. A.W. Salomé te Groede. Van dhr. P.J. v.d. Sande uit Breskens mochten wij de toezegging ontvangen van een bedrag van ruim ƒ 90,= bijeengebracht door zijn personeel. Ook de Gemeenschap Oud Illegale Werkers heeft een belangrijke gift toegezegd. Hartelijk dank voor dit begin. Alle giften zullen verantwoord worden in De Schakel. Ook kleine bedragen zijn zeer welkom, doch doet U het vooral snel! De nood in deze gezinnen is groot.

Namens de ongelukkige vrouwen en kindertjes hartelijk dank.

Uit de Vereeniging
Het zal in het huidige stadium van ons verenigingsleven onze Leden interesseren van de stand van zaken op de hoogte te worden gehouden. Om een voorlopig overzicht werd reeds van verschillende zijden gevraagd.
De propaganda-periode is nog niet afgesloten; binnen zeer korte tijd komen aan de beurt: Cadzand, Nieuwvliet en Biervliet en naar te hopen is ook IJzendijke en Hoofdplaat. Wanneer we terugdenken aan de oprichtingsvergadering der afdeling Oostburg in September 1945 – waar de eigenlijke stoot aan de vereeniging werd gegeven – dan constateren we sindsdien een grote verandering.Toen gingen de naar voren gebrachte belangen meestal om kleinigheden – op zich zelf vaak belangrijk genoeg om op de hoogte te komen van wat er onder de leden leeft en wat plaatselijk moet worden geregeld – maar de Vereeniging als zodanig stond nog in de kinderschoenen en door ons allen, zowel door de bestuursleden als door de leden zelf, moest in deze materie ondervinding worden opgedaan. En deze ondervinding is er – zij het dan slechts gedeeltelijk, gezien in ‘t groot verband tot het aantal op te lossen problemen. Als we terugdenken aan de volle zalen in Oostburg, St. Kruis, Aardenburg, Eede en Breskens en zelfs aan de oorspronkelijk geringere belangstelling in Schoondijke (waar in 10 dagen tijds het aantal leden zeer is toegenomen) en in Zuidzande, dan mag worden geconstateerd dat de juiste weg gevonden is. In dit verband mag zeker gedacht worden aan de vergadering in Aardenburg, waar na afloop der spreekbeurten, de vragen op de sprekers toestormden, als uiting van de zo zeer op prijs gestelde belangstelling. Inderdaad gaan de belangen thans ver uit boven een kledingstuk van de H.A.R.K. of een of ander meubelstuk van de adoptie goederen. Plaatselijk is er nog veel te behartigen en het daarvoor samengaan is ten zeerste gewenst. Gewestelijk gaan de belangen in andere richting, met name dienen in het huidige stadium het verkeer en de oorlogsschadevergoeding te worden genoemd.
Maar dan mag toch stellig de verwondering worden uitgesproken dat de belangstelling der dames zo gering is. Wie beter dan zij voelen het verlies van huisraad? Op wie komen de zorgen in feite neer bij de aanschaffing?
(wordt vervolgd)

Vreemdelingenverkeer
Het is niet onmogelijk, dat er deze zomer belangstelling zal komen voor onze streek, uit Nederland en misschien ook wel uit het buitenland. Er worden pogingen aangewend om Cadzand weer in de belangstelling te brengen, ook Sluis staat reeds in de belangstelling. Het is zaak, dat de belanghebbenden reeds thans maatregelen nemen om de gasten te kunnen ontvangen. Is er niet iets te bereiken door samenwerking van de café-restauranthouders. En kan de dienst van de Wederopbouw misschien helpen, door enige barakken ter beschikking te stellen als noodrestaurant ?

Plaatselijk nieuws
Breskens. Dinsdag had alhier de jaarlijkse vergadering plaats van de varkensverzekering “Eendracht maakt Macht”. In zijn openingswoord herdacht de voorzitter de twintig leden dezer vereniging, welke door het oorlogsgeweld zijn omgekomen, waarop een ogenblik van eerbiedige stilte volgde.
Besloten werd de uitkering bij sterfte te brengen op ƒ 2,= per kg. tot 25 kg.; ƒ 1,75 van 25 tot 40 kg. en boven 40 kg. ƒ 1,50. De contributie werd vastgesteld op 60 cent per maand met een minimum van 5 maanden.
Tot bestuursleden werden gekozen de heren Jac. de Vuijst Jr. en J. Faas, wegens vacature door het overlijden van dhr. J. de Pauw en wegens evacuatie van de heer J. de Koster.
De voorzitter legde er de nadruk op dat de leden aangifte, enz. schriftelijk met volledig adres moeten indienen bij de Secretaris.

Bouwplan 1946
Het bouwplan 1946 is verdeeld in een gebouwenplan en een openbare werkenplan. Voor de particulier is het gebouwenplan het belangrijkst, al zal iedereen direct begrijpen, dat een herbouwde zaak of herbouwd huis pas zijn volledige waarde krijgt, als door uitvoering van het openbare werkenplan het verkeer en alle diensten weder geheel intact zijn.
Het bedrag, dat beschikbaar wordt voor het gebouwenplan, wordt als volgt verdeeld:
25 pCt. voor woningbouw;
55 pCt. voor industriebouw, boerderijenbouw en overige bedrijfsgebouwen;
20 pCt. voor overige bouwwerken.
Deze 25 pCt. voor woningbouw bedraagt in ronde som 26 millioen gulden, gerekend op de waarde van 1939. Hoe groot de kosten voor deze 25 pCt. in werkelijkheid zullen worden, hangt in hoofdzaak af van de beweging van het prijsniveau; op dit ogenblik becijfert het plan het prijsniveau 2,55 maal zo hoog als in 1939. Doorrekenende op de waarde van 1939 kunnen voor de genoemde 26 millioen ongeveer 10.000 woningen gebouwd worden. Men begint met een groter aantal n.l. 12.500, waarvan men er in dit jaar dan 10.000 klaar wil hebben. Zeeland krijgt van dit aantal 600 woningen.
De hoeveelheid materiaal, die nodig is om het plan uit te voeren, is natuurlijk geweldig. Voor West Zeeuwsch-Vlaanderen noemen wij hier enige getallen: 14.853 ton cement; 1.760 ton kalk; 14.576.000 stenen; 1.632.000 pannen; 9.671 m3 gezaagd naaldhout; 3.903 ton staal en gietijzer; 89000 m2 glas; 169 ton verf; 4000 stuks sanitair; 41000 rol behangselpapier.
Deze hoeveelheden materiaal zouden nog een remmende invloed kunnen uitoefenen, daar het niet absoluut zeker is, dat er voldoende deviezen zijn, dus het is niet zeker, dat wij al het nodige in het buitenland kunnen kopen. Voorlopig schijnt de materialenpositie echter zeer geruststellend, naar wij vernamen is er in West Zeeuwsch-Vlaanderen op het ogenblik voldoende materiaal aanwezig om te kunnen beginnen.
Men rekent er op, dat de wederopbouw in ongeveer tien jaar voltooid zal zijn. Ook voor volgende jaren is dus een plan noodig. Men wil trachten door scholing en omscholing een groter aantal vaklieden te krijgen; maar dan dient men ook de vraag onder ogen te zien, wat er na de herbouw-bedrijvigheid zal gebeuren! Zou het zo zijn, dat dan de huizenbouw voor meerdere jaren stop gezet zou worden, dan zou er een flinke werkeloosheid ontstaan en niet het oog daarop, zou er weinig animo zijn om zich te doen opleiden voor bouwvakarbeider. Voor de Regering ligt hier een mooi, maar moeilijk terrein open.

Blijk van erkentelijkheid
Enige tijd geleden werd het gemeentebestuur verrast door het bericht, dat de militairen, die in de jaren 1939 en 1940 in Groede gelegerd waren, als dank en tot herinnering aan de gemeente een bank willen aanbieden ter verfraaiing van onze markt. Natuurlijk wordt dit geschenk gaarne aanvaard.
De Ver. voor Vreemdelingenverkeer, afdeling Groede, werd bereid gevonden haar medewerking te verlenen om de ontvangst der gevers te organiseren.
Ik doe een beroep op alle inwoners van Groede om het bestuur der V.V.V. zo goed mogelijk bij te staan in de taak, die het bereidwillig op zich heeft genomen.

De Burgemeester van Groede, Mr. G.F. Lunsingh Tonckens.

Groede – Zo men in de kranten heeft gelezen, zijn de militairen, die in 1940 geruime tijd in de gemeente Groede lagen, hun oude standplaats nog niet vergeten. Zij hebben hier zoveel gezelligheid en medeleven bij de burgerij gevonden, dat zij besloten hebben onze gemeente, als blijk van hun erkentelijkheid, een prachtige bank aan te bieden. Het gemeentebestuur is daar natuurlijk zeer mee ingenomen en zal op een nader te bepalen dag het monument aanvaarden. Enige honderden oud-militairen zullen daarbij aanwezig zijn, die wij natuurlijk gastvrij hopen te ontvangen. Nu heeft onze burgemeester de Vereniging voor Vreemdelingenverkeer gevraagd om het gemeentebestuur daarbij behulpzaam te zijn, welke vererende opdracht wij gaarne hebben aanvaard. We hopen onze gasten enige dagen gezellig bezig te houden en rekenen daarbij op volle medewerking van de burgerij.
Velen die vroeger soldaten in huis hadden, zijn weder bereid deze als gast op te nemen, maar er mag ‘s avonds niemand dakloos op de markt blijven staan.
Mocht iemand met Pinksteren een slaapgelegenheid voor enige dagen disponibel hebben, hij melde het onze vereniging. Ter bestrijding der onkosten, hopen wij een beroep op de ganse burgerij te doen, wij weten van vroeger, dat dit nooit tevergeefs geweest is.
Geeft dus spoedig op of U met Pinksteren een of meer gasten voor een paar dagen kunt herbergen en tekent op de lijst, die U door lieftallige jonge dames worden aangeboden.

Het bestuur van V.V.V. Groede,

Anth. de Hulster-de Vlieger, secretaris

Bataljon Zeeland op Java
Eindelijk hebben we onze bestemming bereikt en zijn op Java geland, d.w.z. we zijn de haven van Tandjong Priok binnengelopen met het Engelse stoomschip de Aronda, dat er ongeveer 14 dagen over gedaan heeft om ons van Penang naar hier te brengen. Enfin we zijn er en dat is het voornaamste.
24 Februari zijn we te Georgetown (Malakka) ingescheept met onbekende bestemming. De een sprak van Japan, de ander van Duitsland, slechts enkelen hadden het juiste geraden, n.l. Ned. Oost-Indië.
Nadat alles was ingeladen startte het schip naar voor ons nog onbekende oorden. Al spoedig passeerden we Singapore, wat zeg ik, we zagen Singapore en gingen er voor anker. Een allemachtig gekanker. We dachten dat we evenals met de Alcantara, die ons destijds naar de Oost had gebracht, terug zouden gaan. Maar na twee dagen liggen werd het anker weer omhoog gehaald en vervolgden we onze reis. De stemming zat er weer echt in. We hadden echter weer te vroeg gejuicht, want in Johore, een marinebasis vlak bij Singapore, was onze tweede rustplaats. Dit feit werd nog een beetje verzacht, omdat de tijd dat we hier stilgelegen hebben, enkele compagnies van boord af mochten om in de stad Singapore te gaan passagieren. Dit viel geweldig in de smaak. De dag dat onze compagnie aan de beurt was, werd echter weer het anker gelicht en voeren we terug naar Singapore. Daar werd gebunkerd en een massa voedsel aan boord geheschen.
Nu wisten we echt niet meer waar we aan toe waren, zouden we dan toch een lange zeereis gaan maken? Om naar Java te varen hadden we toch niet zo’n massa voedsel nodig. Er werd alom gegist, maar er was niemand die het wist. De kapitein van het schip misschien wel, maar als die het wist vertelde hij het toch niet, dus daar hadden we ook niets aan. Hoe lang we er nog gelegen hebben weet ik niet precies meer, in ieder geval veel te lang naar ons zin.
Hoe opgelucht waren we toen weer het anker uit het zilte water oprees en we onze plezierreis (ja zo beschouwden we het nu) voortzetten. Compassen werden te voorschijn gehaald, ja verdraaid we gingen de goede kant uit. Tot het grote moment kwam. Via de scheepsradio werd een proclamatie voorgelezen van Dr. van Mook, waarin eindelijk gezegd werd dat we op pad waren naar onze bestemming, waaruit we concludeerden dat we naar Java gingen. En werkelijk we gingen naar Java. AI gauw passeerde ons een Hollands schip (de naam ben ik vergeten) en het geroep van “Hup Holland” klonk even hard en gemeend als tijdens een voetbalwedstrijd Holland-België.
Na een tijd varen zagen we de kranen en haveninstallaties van de nog steeds machtige haven Tandjong Priok. Onder de rook van dit stukje Nederland werd het anker uitgeworpen. Nu nog ontschepen.
De volgende morgen liepen we de haven binnen en werden de eerste stappen op Ned.-Indische bodem gezet. Vandaar naar een doorgangskamp, waar we twee dagen gezeten hebben samen met 1-11 R.I. die zich ook aan boord goede kameraden toonden van ons bataljon. Daar hoorden we verder nieuws. De toestand is niet bepaald rooskleurig te noemen. Het is rustig maar dat is ook alles. Hier maakten we kennis met onze in Amerika getrainde broeders, de Mariniers, een corps dat er wezen mag. Wij zouden naar Batavia gaan en in een gekkenhuis komen te liggen. Niet gek hè? Waar liggen we echter, wel in een gekkenhuis, maar een heel eindje buiten Batavia, waar we de stellingen van de Britsch-Indische troepen hebben overgenomen.
Tot dusver hebben we nog geen extremist gezien. Dat komt misschien nog wel. Enfin dat weer in een volgend verslag. Allen maken het best. We zitten hier tot over ons oren in de modder. Gekken zijn er niet meer, of ze die lui nu allemaal losgelaten hebben ik weet het niet. Maar dat is een feit: Bataljon Zeeland heeft kans gezien om Java vanuit Europa in minder dan een half jaar te bereiken, hetgeen met de huidige scheepvaarttechniek en snelheid der zeeschepen, een prestatie mag worden genoemd. Maar nou zwam ik …
Leve Zeeland. Leve Bataljon Zeeland!

A.L. Mascle
Supportcompagnie 2-14-R.I.

WV

Geplaatst in De Schakel | Reacties staat uit voor De Schakel, 426

Ondernemende Bressiaanders: 426

Vos 1

Kaas – Wijn en Lekkernijen ‘t Vosje

Sinds twintig jaar wordt aan de Helenaweg bij Driewegen door Marlies de Vos Goudse boerenkaas gemaakt. Kaas die bij velen in de regio meer dan bekend is en vooral goed in de smaak valt. Sinds 14 mei kunnen we in Breskens direct van deze kazen genieten. Dochter Maartje de Vos opende op deze dag aan het Spuiplein 9 haar eigen verkooppunt van dit familieproduct. 

Tot voor kort was Maartje onderwijzeres aan een basisschool in Hoogmade. “Kaas en handel zit toch een beetje in mijn genen”, vertelt ze. “Les geven is heel erg leuk. Ik heb ruim negen jaar aan de school in Hoogmade gewerkt. Dat zou ik nog dertig jaar kunnen doen, maar ik wilde meer. Dat werd uiteindelijk deze winkel. Er is veel over gepraat binnen de familie, vooral met mijn ouders. Waar en wat wilde ik dan? Eerst dacht ik aan Groede, een beetje een sprookjesdorp waar ik veel mensen ken. Het werd uiteindelijk Breskens. Bruisend en actief. Verder is het Spuiplein zo midden in het dorp een prima locatie.”
Kaas maken zit in de familie. “Mijn moeder en oma maken kaas. Ook al zijn er heel wat mannelijke kaasboeren, op boerderijen wordt dit ambacht vaak door vrouwen doorgegeven. In de winkel, thuis op de boerderij, is het best druk. Mijn moeder doet echt alles zelf. Er wordt bij ons gewerkt met precisie en passie naar een vast recept. Ze kan moeilijk delegeren het lijkt soms een verslaving. Het resultaat mag er dan ook zijn. Kaasmaken vergt een fijn aanvoelingsvermogen. Is de wrongel goed genoeg om in de vaatjes te stoppen? Zij heeft het echt in haar vingers. Nu moet er voor nog een verkooppunt kaas gemaakt worden. Ze is er dan ook al een tijdje mee bezig. Voorraad maken voor mijn winkel.”
Door v.o.f. Jacobus en Corneel uit Groede is de betimmering gemaakt. Prachtige kasten, een vitrine en nog een bijzondere verrassing. “Ik heb alles samen met deze heren bedacht en zij hebben het vervolgens uitgewerkt. Tot laat in de avond heb we zitten tekenen en ontwerpen. Het is in 3D uitgewerkt en dan was het afwachten. Leuk op papier, maar hoe zou het echt worden?“ Het resultaat mag er zijn.
De voormalige bloemen- en dierenwinkel van de familie Van den Beukel heeft in vrij korte tijd een complete metamorfose ondergaan. De bloemengeur is overgenomen door meer de meer specifieke lucht van kaas en andere lekkernijen. Zeker de vers gebrande noten zorgen voor een geur waar je trek van krijgt.
Maartje verkoopt, naast een groot aantal kazen van de familieboerderij, ook een aantal buitenlandse kazen. Verder zijn er veel lekkere dingen die helemaal bij kaas horen. Veel verse producten, onder meer olijven, noten, lekkere wijnen, prachtige volle port en aparte bieren. De laatste onder meer van De Drie Koningen uit Groede. “Voorlopig is het belangrijk dat ik alleen producten die ik goed ken en waar ik over kan vertellen verkoop. Er zijn zaken waar ik me nog in wil gaan verdiepen en ik moet nog veel leren. Onder meer van mijn moeder. Nu al vind ik het heel erg gezellig aan het Spuiplein. Even buiten zitten op het bankje. Iedereen is even vriendelijk. Mijn keuze om dit in Breskens te gaan doen voelt goed.”
Straks staat de eerste kermis en de eerste Visserijfeesten voor haar winkeldeur. “Ik heb al heel wat Visserijfeesten gevierd. Nu ben ik benieuwd hoe ik het ervaar om er midden in te zitten.”

WV

Geplaatst in Ondernemende Bressiaanders | Reacties staat uit voor Ondernemende Bressiaanders: 426

Beroepen (10): EEG-laborante, 426

IMG_2246

Door een ongeluk met haar fiets op weg naar school kwam Karin de Bruijckere-Marteijn in het ziekenhuis terecht. Zij lag een dag en een nacht in coma. Nu – ruim dertig jaar later – werkt zij bij stichting ZorgSaam in Terneuzen als EEG-vaatlaborante. Zij valt daarbij onder de medische specialisatie klinische neurofysiologie en radiologie.
Karin vertelt dat de meesten van haar patiënten die zij op haar afdeling ziet, worden gestuurd door de neuroloog. “Dat kan zijn voor bepaalde tintelingen, een epileptische aanval, een carpaal tunnelsyndroom of bijvoorbeeld een etalagebeen. Deze laatste wordt doorgestuurd door de vaatchirurg.”
De leeftijd van de patiënten valt onder de categorie ‘alle’, van een baby tot een negentigjarige. Daarbij komt het volgens haar ook vaak voor dat deze patiënten al bij andere specialisten onder behandeling waren, maar de echte oorzaak van de klacht of klachten niet gevonden kon worden. Deze klachten kunnen velerlei zijn, zowel de bovenstaande als regelmatig flauwvallen, slaapstoornissen, spataderen, enzovoorts. Karin merkt op dat sommige patiënten eigenlijk sneller doorverwezen hadden moeten worden. Daarbij begrijpt zij, dat als huisartsen een niet geheel duidelijk verhaal van hun patiënt te horen krijgen, zij daar ook niet genoeg mee kunnen.
Voor deze functie volgde Karin meerdere opleidingen, zoals Klinische Neurofysiologie (1980), vaatlaborante (1991) en een master opleiding Medical Imaging. Tijdens haar uitleg valt nogal eens een medische term te horen voor een onderzoek, zoals EEG (om de hersenactiviteit te meten), EMG (spieractiviteit en zenuwonderzoek, bijvoorbeeld voor een carpaal tunnelsyndroom), een EP (onderzoek naar gehoors-, oog- en andere sensibele zenuwen) of een syncope (flauwvallen).
Haar carrière begon in het ziekenhuis in Gorinchem, daarna in het Goese ziekenhuis (twaalf jaar op de afdeling KNF), vervolgens tien jaar op het vaatlaboratorium in Vlissingen, het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam (voor een wetenschappelijk onderzoek voor de pastorie in Rucphen), en tenslotte vanaf 1996 bij stichting ZorgSaam – vanaf begin 1996 op de afdeling KNF en daarna (vanaf mei 2009 tot heden) op het vaatlab.
Op de KNF-afdeling heeft Karin vijf collega’s, op het vaatlab vier. “Dat zijn nu – na de recente bezuinigingen – allemaal parttimers geworden.” Haar afdeling heeft recentelijk een keurmerk voor de behandeling van spataderen ontvangen; aan het “slaapcentrum Oostburg”, waar Karin ook enkele dagen per week werkzaam is, zijn inmiddels vijf kwaliteitssterren toegekend.
In Nederland zijn al meerdere slaapcentra gevestigd, onder andere in Vlissingen, Groningen, Nieuwegein, Ede en Den Haag.
Karin gebruikt onder meer een kanteltafel om de oorzaak van veelvuldig flauwvallen te achterhalen (zoals eerder in de PZC gepubliceerd). Met haar vroegere collega’s in Goes en Vlissingen heeft ze nog regelmatig contact. Niet alleen op vakgebied, ook bij her- en bijscholingen, terwijl de jaarlijkse barbecues eveneens op Karins aanwezigheid mogen rekenen. “Het gebeurt regelmatig dat wij een dagje een collega van elkaar lenen. Door de recente bezuinigingen bij stichting ZorgSaam zitten wij momenteel krap in het personeel, een dagje iemand uitlenen zit er niet meer in, maar ik blijf er positief onder.”

RC

Geplaatst in beroepen | Reacties staat uit voor Beroepen (10): EEG-laborante, 426

Uitstapjes vanuit Bresjes, 426

Huisnamen in Middelburg (2)

In de historische binnenstad komen we zeer veel authetieke huisnamen tegen. Het is bijzonder interessant om van een gids de verhalen te horen die bij die namen horen. Het eerste deel van mijn verslag hiervan kon u twee weken geleden lezen. Nu volgt de rest van de wandeling.
We zijn inmiddels beland in de buurt van de Oostkerk, waar een huis ‘de Bocht van Guinee’ heet, genoemd naar de slavenkust in West-Afrika. Er staat een pakhuis, met op de kroonlijst de naam Demerari, een rivier ten westen van Suriname, waar een heleboel plantages waren, onder andere rietsuikerplantages. Van rietsuiker werd rum gemaakt om te gebruiken als ruilmiddel op de West-Afrikaanse kust. De naam Osterlabe op een huis heeft te maken met de Duitse rivier de Elbe, die Labe heet in Tsjechië waar hij ontspringt. Uit dit gebied (Silezië) kwamen grote hoeveelheden wol, die door Nederlandse handelaren naar West-Afrika werd geëxporteerd voor de ruilhandel.
Hier heet een huis Kust van Kormandel, een streek aan de oostkust van India, waar Nederlandse handelsposten waren opgezet in het begin van de 17e eeuw om VOC-schepen, die naar West-Afrika op weg waren, te laten aanleggen als ze terugkwamen uit Indonesië. Specerijen werden dan geruild tegen Indiase textiel, zoals heel kleurrijk bedrukte katoen, shintz en zijde. Deze stoffen uit Azië waren beter bestand tegen het tropisch klimaat dan de Europese stoffen, zoals linnen en wol. Meer dan de helft van alle ruilgoederen die door de WIC en de MCC werden meegenomen naar West-Afrika bestond uit textiel. Tien procent bestond uit wijn en gedestilleerd. In de 17e eeuw had Middelburg het alleenrecht op de handel in wijn, drie kwart van de handel in wijn liep via Middelburg. We zien daarom vele namen die met die wijnhandel te maken hebben.

De Azijnfabriek

In de Pijpstraat (een pijp is een inhoudsmaat voor wijn) zien we enkele oude wijnpakhuizen en een alleraardigst azijnfabriekje. Een andere inhoudsmaat is het oxhoofd, een groter wijnvat waar een ossenkop-embleem op gebrandmerkt was, zo genoemd omdat er een ossenkop in zou passen. De namen Court Oxhooft, Cognacsoxhooft, Toursaens Oxhooft en het Petauw Oxhooft zijn panden waar wijnhandelaren woonden.
In deze buurt is het vergeven van de huisnamen. Er passeren er nog enkele de revue: de Bastaert Pijpe, de Eikenboom, waar een handelaar in eikenhout woonde, de Kanariepijpe, wat verwijst naar wijn die afkomstig is van de Kanarische Eilanden, en het huis Bajoen dat verwijst naar de havenstad Bayonne aan de golf van Biskaye, waar de Franse Bordeauxwijn vandaan komt. Dit is een goed voorbeeld van een Franse naam die vernederlandst is. Zo zijn er meer: Court staat voor la Coutine, een wijnstreek in de Bourgogne, Toursaens staat voor Tours, de hoofdstad van Tourain, en Petauw staat voor Poitiers. In de tuin van dit pand zijn duizenden kaurischelpen gevonden, waarmee slaven betaald werden. In de hoogtijdagen kon je 200 slaven kopen voor 8000 kilo kaurischelpen. De schelpen kwamen van de Malediven en werden meegebracht door schepen van de VOC die terugkwamen van Oost-Indië. In Nederland werden ze gekocht door de WIC en de MCC, die er dan in West-Afrika slaven voor gingen kopen.
Dan zien we vóór ons een torentje en dat betekent dat daar een reder woonde. Hij gebruikte die toren als uitkijkpost om te zien of zijn schepen al binnenkwamen. U zult wel denken: wat sympathiek van die man, want dan kan hij zijn mensen gaan begroeten na de lange reis. De bedoeling was echter iets minder nobel. Hij kon namelijk aan de hand van vlaggentekens en signalen in de vorm van kleuren of seinen zien welke goederen er aan boord waren, bijvoorbeeld koffie of cacao, dan kon de prijs opgedreven worden voordat de producten in de stad verhandeld werden. Een staaltje van de Hollandse koopmansgeest!
Inmiddels zijn we terug op de Balans bij het slavenmonument en nemen we afscheid van onze gids Ed de Graaf. De heer de Graaf is auteur van verschillende publicaties over huisnamen, onder andere “Het Woord aan de Gevel/De Gevel aan het Woord”, en “d’Guld Waerrelt – De wondere huisnaamwereld van Middelburg”. Tijdens de Open Monumentendag in september verzorgt hij stadswandelingen.

Maria de Milliano

Heeft u ook een leuk plekje bezocht? Laat het ons weten door een mailtje te sturen naar opstap.info@gmail.com.

Geplaatst in Uitstapjes | Reacties staat uit voor Uitstapjes vanuit Bresjes, 426

Dicteerubriek, 426

 

Vijfde Holland-Belgiëdictee in Eede

Al weer voor de vijfde keer vindt in café-restaurant De Tol bij Eede op donderdag 16 juni het Holland-Belgiëdictee plaats. De inloop is om 14.00 uur, het dictee start om 14.30 uur. Marie Bakx zorgt met een hele rits medewerkers voor een perfecte organisatie, Rein Leentfaar heeft het dictee geschreven en zijn vrouw Hanneke leest het voor. Voor alle duidelijkheid: het dictee is in gewoon Nederlands (Groene Boekje en Van Dale) en niet in dialect. Kosten deelname € 5,=. Opgaven: leentfaar@zeelandnet, tel. 0117 381895 of 06 12342466
Het dictee is inmiddels gereed. Voor de ‘gewone man en vrouw’ is het dictee heel goed te doen. De lokale deelnemers krijgen een invuldictee voorgeschoteld, waarbij ze in vijf alinea’s steeds tien woorden of woordgroepen moeten invullen. Voor hen is dat heel goed te doen, het is niet al te moeilijk, per invulplaats wordt je maar hoogstens één fout aangerekend en je aantal fouten wordt niet publiekelijk bekendgemaakt, tenzij je tot de winnaars behoort. Er zijn leuke prijzen te verdienen, maar dat is slechts bijzaak: het deelnemen is belangrijker dan het winnen!
Uit heel Nederland en ook uit Vlaanderen wordt een aantal dicteespecialisten verwacht: voor hen is een zesde alinea toegevoegd, zij strijden in een aparte categorie om bescheiden prijsjes. In die alinea moeten zij twintig wat moeilijker woorden invullen.
We hopen dat ook uit Eede, Aardenburg, Sluis, Breskens, Zeeuws-Vlaanderen en Zeeland een flink aantal mensen de handschoen op wil nemen. Het leukst is om een paar mensen te komen, dan kun je ook onderling de competitie aangaan!
Ter oefening een aantal woorden (voor de ‘gewone’ deelnemers!) uit het vierde dictee van 2015: 20 decennia lang (zó los!), beregezellig, pokkenhekel, achttienveertien (in letters), Staatscourant, groothertog (van Luxemburg), pseudowetenschappelijk, cohesie, gecreëerd, remarquabel, trauma’s, gefusilleerd, pakweg, (de volgende) wereldoorlog en Ardennenoffensief.
Meedoen dus! Tot ziens op 16 juni!

RL

Geplaatst in Dicteerubriek | Reacties staat uit voor Dicteerubriek, 426

Hoej’ndag Arjaon, 426

Noe zit Jaone net wâ voo te leez’n ûût de krante. Nie dâ ‘k dâ zèlf nie kan, mao dâ doe ze altied, ard’op de krante leez’n. Noe lees ze dâ ze van Weungoed weuning’n will’n zett’n die an in een dag kant en klao op z’n plekke worr’n gezet. Vandaoge gezet en a ze van Deltao ’s mèrgens vroeg waoter en licht anslûût’n kun je d’r bie de middag al intrekk’n. Behang en de herdien’n ang’n ze d’r in de fabriek al in.
Ze will’n d’r in Oôstburg om te beginn’n â viere zett’n, allêên duur’het daor een klein maondje langer voo dâ je d’r in kan. Dâ komt omdâ ze van de hemjinte will’n dat er een ander dek opkomt dâ voldoet an de eisen van de wederopbouwcultuur.
Echt weer iets van de hemjinte Slûûs. In iets afbreken bin ze vlot, maor bie iets nieuws opbouw’n vinn’n ze altied wè weer iets om het te vertraog’n. Ze zitt’n d’r ook kan te dienk’n om strekjes in de Banckertlaon in Bresjes ook van die weuning’n te gaon neerzett’n. Dan herhaolt voo wâ betreft wederopbouw de geschiedenis z’n eig’n weer es. Net nao d’n oorlog wier ier ook ’t êên en t’ander ûût de grond gestampt, naomelijk “het Nôôdplan”.
Kiek, â de hemjinte dan toch wéé extrao eis’n en regels wil verzinn’n, wil ik ze wel een ‘andje èlp’n. Laot ze dan extrao lett’n op geluidsisolaotie. Wan’ik weet nog as de dag van gister’n dat dâ in ’t Nôôdplan nog â te wèns’n overliet. A ze bie de bûûr’nóp nummer dèrtig es snèrt of jûؘûnprol aon geet’n en d’r weer es iemand een flinke wind most laot’n, dan konn’n ze daor op vierendèrtig van meegeniet’n. Noe is ’t te oop’n dâ ze strekjes in Brejses die extrao isolaotie vanwege bezûûniging’n nie achterwege laot’n, wan dan kunn’n ze in de Banckertlaon udder leute wel op. Mao jao, je moet dan je mao zôô dienk’n: ’t Is stille waor nie waojt.

Alléé, de hroet’n weer éé.

Sakke

Geplaatst in Sakke en Arjoan | Reacties staat uit voor Hoej’ndag Arjaon, 426

Animaaltje , 426

Dá krûûpt un krûûper in mun ôôre …

Sommige honden zijn gewoon niet te ‘oorzalven’. In het voortraject er naartoe wordt dit vaak al pijnlijk duidelijk. De hond laat zich zelfs door de dierenarts niet in de oren kijken, soms zelfs met aangebrachte muilkorf niet! De stress en angst bij de hond in kwestie giert door de spreekkamer, en onderwijl spreekt het baasje toe, eerst rustig dan meer commanderend. De baas geraakt vervolgens vaak in het stadium van ‘getting nervous’, lijdt zichtbaar mee en het koppetje van de ‘behandelend dierenarts’ draait op volle toeren: hoe nu verder? Als we al niet eens in de oren kunnen kijken met de oorspiegel, hoe moet het dan straks thuis met zalven? Maar we zullen eerst en vooral diagnose moeten stellen: is er sprake van oorontsteking, eenzijdig of beiderzijds, is er etter te zien of zit er een vreemd voorwerp in?
De hond suf maken is zeker een optie, maar is ie nuchter? Heeft de hond niet of nauwelijks iets gegeten dan volgt de onvermijdelijke sedatie, heeft ie binnen het tijdsbestek van minder dan twaalf uren wél gegeten, dan wordt er een afspraak voor de volgende dag gemaakt om met een nuchtere hond terug te komen. Het drinken beperken we overigens niet, want water ‘glijdt’ snel de maag weer uit en levert nauwelijks braakrisico’s op!
En als dan middels de oorspiegel is vastgesteld dat er niet aan te ontkomen is tien dagen te moeten zalven, dan gaat de muilkorf mee richting huis en ook een ‘berg’ met valium … Niet dat de hond dan tien dagen ‘onder de dope‘ zit ôôr! Valium werkt niet langer dan zes tot acht uur, dus dan laten we de tabletjes ’s avonds rond het klokje van negen geven en hopen dan twee uurtjes later de muilkorf op te kunnen zetten en de oortjes te kunnen zalven. Lukt het ook dan nog niet, dan moeten we wachten tot de volgende avond en starten dan met méér valiumtabletjes …
Puntje van aandacht: ‘effe’ in de gaten houden dat je hond tijdens de gedrogeerde fase niet van de trap kan ‘dûvelen’ bijvoorbeeld, want de controle over het ‘laten en doen’ wordt minder met valium. Het mooie is dat dergelijke dagelijkse orenbehandeling vlak voor het slapen gaan geen nadelige gevolgen meer heeft de volgende dag. Immers, zoals gezegd, de valium werkt maar zes tot acht uur, dus de volgende dag is de bekende ‘kater’ er niet!
Een andere delicate kwestie met oren bij een hond is ‘de grasaar’! Alvorens hieromtrent in detail te treden eerst wat inleidende plantkunde. Wel eens van een grasaar gehoord? Welnu, grasaren zijn de zaden van (wild hoog) gras, meer bepaald van de bloeiende vorm van gras. Deze grasaren breken af als een hond door het gras heen rent of al buitelend in het gras speelt. Zo’n grasaar, zo’n zaadje dus, is voorzien van een scherpe punt, is gestroomlijnd en heeft minuscule weerhaakjes. Juist met deze weerhaakjes hechten deze grasaren zich vast aan het haar van de hond. Typisch voor zo’n zich vastgehechte grasaar is dat ie zich kan verplaatsen, doordat die weerhaakjes telkens weer verder ‘vastpakken’ in de vacht en nog meer bijzonder is dat ie door deze combinatie van eigenschappen slechts één richting op kan en wel met de scherpe punt vooruit! Daarom spreken we ook van een ‘kruiper’, ‘un krûûper’. En ja, zo kan een grasaar in de gehoorgang terecht komen en migreert vervolgens met de scherpe punt vooruit richting trommelvlies … Je voelt ‘m al aankomen: als die scherpe punt het trommelvlies (‘das Trommelfell’ zeggen Duitsers) raakt dan gaat het pijn doen, heel veel pijn! De hond kan het zelfs uitgillen van pijn.
In veel gevallen kunnen we na diagnose met alweer de oorspiegel de grasaar, de ‘krûûper’, verwijderen zonder verdoving, soms ook niet. Voor het uitnemen van de grasaar hebben we, naast een lichtbron, een speciale ‘vreemd-voorwerp-uit-oren-uitneem-tang’, zeer speciaal met beweeglijke bekjes op uiteinde en wordt ‘van buitenuit’ het oor bediend / gestuurd! We moeten er daarbij goed voor waken geen bloed in het betreffende oor te krijgen, want dan zien we niets meer, ook de grasaar dan dus niet! Soms is het trommelvlies al doorboord en wil de grasaar naar het middenoor toe … Maar zo’n kruiper kan ook geheel ander ingangen kiezen: in het oog, de neus, vagina of penis of anaalklieren, of tussen de tenen door de huid heen naar binnen en vervolgens gaan migreren, kruipen …
Zwô krûûpter zwô mao ongevraogd un krûûper, un grasaore in je donder (excusez le mot!) mee vee naoruggeit!

Namens Dierenartsencentrum West,

Geert de Bruijckere
dacwest@zeelandnet.nl

Geplaatst in Animaaltjes | Reacties staat uit voor Animaaltje , 426

B.R.oedsels, 426

Vorige week brak een poot onder het logeerbed. Een kleine ramp, want mijn gasten werden ’s anderdaags verwacht. Er ontstond lichte paniek in Fawlty Towers. Het euvel moest snel worden verholpen. Op zolder lagen nog een paar ‘noodpoten’. Binnen het uur monteerde mijn Bazil de reservepoten onder het bed.
Het leek nergens naar. De poten zagen er goedkoop en fragiel uit. Ik (Sybil) vond het maar niks als de gasten bij hun entree in het gastenverblijf op deze iele poten in kunststof moesten kijken. De ochtend nadien begaf ik mij naar een beddenzaak. De enige supersnelle oplossing die men daar kon bedenken, was een bedrok. Een soort plooirok om rond je bed te doen. Het was een lelijke oplossing, maar het leek mij beter dan te moeten kijken op goedkope poten in witte kunststof.

shotse terrier

Vandaag wandelde ik over het strand. Daar liep een heel vreemd hondje. Zijn pels hing als een bedrokje over zijn poten. Eerst dacht ik dat hij op zijn knieën kroop, wat nogal vreemd is voor een hond. Ik sprak het bazinnetje aan en vroeg wat voor schoon wonder der natuur zij bij zich had. De Duitse vakantiegangster vertelde – duidelijk in haar sas – dat het een Schotse terriër betrof waarvan men om de acht weken de pels rond zijn pootjes in de vorm van een bedrokje liet trimmen.
Ik complimenteerde de vrouw met haar bijzonder hondje. Dat was behoorlijk schijnheilig van mij. Ik vond het hondje best mooi en lief, maar zijn beklede poten deden mij teveel denken aan de spuuglelijke bedrok.
Mocht ik de bazin van het hondje zijn, dan liet ik de pels op zijn pootjes kort trimmen. Het leek mij ook absoluut niet handig voor het beestje om met zo’n gewaad over het strand te ploeteren. Dan heb ik het nog niet over het vele zand waarmee hij daarna het vakantiehuisje bezoedelt.
Honden en bedden met bedekte poten – of met bedrok… niets voor mij.

bedrok

Ondertussen staan er nieuwe, robuuste poten onder het bed. Iemand interesse in een tweedehands bedrok?

B.R.

Geplaatst in Broedsels | Reacties staat uit voor B.R.oedsels, 426