Frans Maas, een begrip in de wereld van de zeilers

aaFransmaasFrans Maas kreeg op 2 februari 2000 een Koninklijke Onderscheiding.

In de eerste helft van de jaren zeventig kende Jachtwerf Frans Maas een ongekende bloeiperiode. De Standfast 40 maakte furore en de eerste Loper wordt gedoopt. De ontwerpen van Frans Maas zijn wereldberoemd en veel zeilliefhebbers willen een jacht van Maas. In 1973 neemt Frans de werf over van zijn vader Jaap. In die periode is het bedrijf ook regelmatig in de diverse media te vinden. In de Schuttevaer van 11 mei 1973 vonden wij het volgende artikel.

In de hoge deuropening van de nieuwe bouwhal van de jachtwerf Frans Maas te Breskens treffen we een rustig toekijkend persoon aan, die bij nadere kennismaking Jaap Maas blijkt te zijn, de vader van de huidige directeurbouwer en zeezeiler Frans. Frans blijkt in Genua te zitten aan boord van een door hun firma gebouwd jacht van een Italiaan. Tijdens de Genua-week zal dit nieuwe type, waarvan er nog twaalf in aanbouw zijn, worden uitgeprobeerd.

aamaas2Jaap Maas (1908-2007)

Om aan een verhaal te komen over deze unieke jachtwerf, blijken we Frans echter niet nodig te hebben. We zijn in gesprek met de oprichter van dit internationaal bekende jachtbouwbedrijf. Het vermoeden dat, naar we vernamen, dit alles is voortgekomen uit de hobby van de heer Maas, die reeds op veertienjarige leeftijd een voorliefde voor zeilen had, werd door hem bevestigd.
Alsof alles vanzelf gaat vertelt Jaap Maas, oud-zeiler en bij velen in de wedstrijdsport voor zeegaande jachten nog bekend staand als ‘n mannetjesputter, dat er thans ongeveer honderd man personeel werkt om alle opdrachten op tijd klaar te krijgen. Ook het 27 meter lange jacht, het grootste dat ooit door Maas gebouwd en voor Amerika bestemd is, moet op tijd worden afgeleverd, terwijl er nog stenen worden aangedragen voor de speciale hal die men bouwt om deze grootste opdracht te kunnen verwezenlijken.
Een belangrijk gedeelte van de Middenhavendam wordt nu in beslag genomen door dit bedrijf, dat voor de Breskense gemeenschap erg belangrijk is. Volop bedrijvigheid in de mastenmakerij, de monteurswerkplaats en niet te vergeten in de bouwhal.
De heer Maas wijst ons op de verscheidenheid van mallen voor allerlei types race- en recreatieschepen die op en om de gebouwen het havenbeeld beheersen. Sinds kort bouwt men in serie een supersnel wedstrijdschip, waarmee zoon Frans in Genua successen behaalde.
”Het blijven begeleiden van een nieuw type schip is natuurlijk erg belangrijk; we kunnen beschikken over verschillende mensen onder het personeel, die evenals wij van hun werk een hobby of omgekeerd hebben gemaakt. Dit maakt het ons mogelijk in de vele wedstrijden die hier en aan de Belgische kust worden georganiseerd, mee te doen en zelf met de nieuwe eigenaar nog bepaalde dingen te ontdekken die voor verbetering vatbaar zijn.”
Als het gesprek verder gaat, blijkt dat we geen namen van zeilmakers, ontwerpers of bouwers van zeegaande jachten kunnen noemen of Maas kent hen. Velen van hen komen geregeld over de vloer om van gedachten te wisselen, ook met zoon Frans, die inmiddels wat het ontwerpen van schepen betreft geen onbekende meer is.
Maar ergens moet het toch begonnen zijn en wellicht veel primitiever? Als we dit aan de orde stellen na een rondgang door de gebouwen en langs de kade, waar al weer vier schepen worden uitgerust na winterberging, zitten we met een prachtig uitzicht over de vissershaven in de ruime heldere kantine.

aamaas5Jachtwerf Frans Maas in de jaren zeventig.

Jaap Maas, de timmermanszoon, begint zijn verhaal. Het kost hem geen moeite als hij begint over de timmerman die zo graag wilde zeilen. In een tijd dat er nog geen mogelijkheid was voor een gewone jongen om dit tot uitvoer te brengen. ”Wat doe je dan als timmermanszoontje van veertien jaar: je tikt door bemiddeling van je vaders portemonnee een live-boat van een Katwijker logger op de kop, die even breed als lang was, opgetuigd met een soort baalgoed waar onder andere koedekken van werden gemaakt.
Maar dit vaartuigje bleek niet vooruit te branden. Een groot geluk viel ons ten deel, de zeewaardigheid was zodanig dat onze eerste zeillessen op de woelige Westerscheldebaren praktisch geen gevaar inhielden.
Spoedig echter stelden we, mijn vriend en ik, toch hogere eisen aan onze snelheid bij het varen. We kochten een Oostendse visserssloep, acht meter lang en gebouwd van olmenhout. De prijs was ƒ 100,= en de boodschap die we meekregen van de visser waarvan we de boot kochten, was dat we moesten zorgen dat het voordek goed gekalefaat bleef, dan zaten we tenminste van bovenuit droog. We begrepen al spoedig deze in Vlaamse humorstijl gesproken boodschap, omdat bij de minste zeegang de pomp onze beste vriend bleek. Na enkele jaren te hebben voortgesukkeld, waarbij we onszelf inmiddels als volleerde zeilers gingen beschouwen, kwam het besluit zelf een boot te bouwen.
Daar echter mijn zeilvriend letterlijk en figuurlijk een “koekebakker” was (de bewuste zeilvriend was Edgard Koekebakker, die later uit zou groeien tot een vermaard wereldzeiler, red.), kwam dit hele karwei op mij te rusten, waarbij echter spoedig hulp opdaagde van Henk Meeuwsen. Toen timmermansleerling, nu de leidinggevende figuur in onze polyesterafdeling, na elf jaar zelfstandig in de jachtbouw te hebben gewerkt, gespecialiseerd in houtbouw.

aamaas3Frans Maas achter de tekentafel.

Deze leerling bleek eveneens als hobby zeilen te hebben en werd mede-bemanningslid van de Sportlust, ons eerste nieuwgebouwde scheepje.
De oorlogsjaren verstoorden onze verdere opgang. Wel bouwde ik toen wat BM’ers die op de Hollandse plassen werden gebruikt. In Zeeland was het spergebied en er werd geen toestemming verleend hier buitengaats te komen. Door dat gebouw en gezeil, ontdekte ik dat ik niet graag meer aan huizen timmerde, waarbij ik mezelf voornam na de oorlog mij volledig aan het jachtbouwen te zetten.
Tragisch genoeg kwam de bevrijding van Breskens geheel anders tot stand dan wij ons hadden voorgesteld. Tachtig procent werd platgegooid en hoewel we van huis uit een zelfstandig bedrijf hadden, werden we ook door het militair gezag aangewezen om zoveel mogelijk aan het herstel mee te werken, waarbij naar mijn toekomstbeeld natuurlijk niet gevraagd werd.
Toch zag ik kans er tussendoor een nieuw scheepje te bouwen en kreeg zowaar in 1948 van een belastingontvanger uit Vlissingen, nu nog steeds een goede vriend van me, mijn eerste officiële opdracht. Dit kon ik niet langer meer op mijn eigen houtje. De firma gebr. Maas kocht een loodsje op de haven en geleidelijk aan werd overgeschakeld op scheepsbouw.
Al spoedig bleek, nadat de rest van ons personeel was aangepast en er wat investeringen werden gedaan dat de winst uit onze huizenbouw was opgesoepeerd, waarbij zelfs een bedenkelijke toestand ging ontstaan. Gelukkig kwam precies in die periode de recreatie te water wat op gang en begon het getij voor ons in de goede richting te keren.”
Nadat Maas senior ons nog heeft bevestigd dat al wat is bereikt slechts mede door hem is tot stand gekomen, waarbij hij dankbaarheid verschuldigd denkt te zijn aan ervaren en eigen kweekkrachten als Meeuwsen, Van den Heuvel, thans bedrijfsleider, beiden tevens ervaren zeilers en vele anderen in dit bedrijf, komt zoon Frans in het verhaal opduiken. Met gepaste trots horen we Maas sr. vertellen over de overgenomen hobby, waarbij zoon Frans iets van het ontwerpen van jachten in de vingers bleek te hebben, na veel zelfstudie via cursussen enzovoorts. Zelf eigen ontwerpen naar succesvolle plaatsen zeilend kwam deze sportzeilerszoon terecht tussen ‘s werelds grootste figuren op dit gebied.
Momenteel is de naam Frans Maas een begrip in alle uithoeken van de zeilwereld. Vooral de “racers” weten dat zijn ontwerpen te vrezen zijn, als het om een ereplaats gaat. Het eertijds kleine loodsje bij de haven is nu veranderd in een internationaal bekende bouwplaats en beslaat een niet onbelangrijk stuk van de Breskense kade.

aamaas4Een Standfast 40, de Caligula V (Italië) zoevend voor de wind.

Het eerste hobbybootje waar Maas sr. honderd gulden voor betaalde is uitgegroeid tot een Amerikaanse opdracht waarvan de betaling nu in omgekeerde richting ver over het miljoen zal lopen.
En wat is er nog over van de hobby van Maas sr. Wel, hij bouwt nu wat aan een zomerhuisje waarin hij straks de gepaste rust kan vinden na een “jachtig” leven in de zeilsport.

Uit: Schuttevaer, 11 mei 1973

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Frans Maas, een begrip in de wereld van de zeilers

Reisverslag naar Pariaman (West-Sumatra) (2)

aaJaapalbregtse

Oud-visserman Jaap Albregtse meldde zich september vorig jaar aan bij PUM Netherlands Senior Experts en werd in februari gevraagd om voor PUM naar Pariaman (100.000 inwoners) in West-Sumatra (Indonesië) te komen om daar te helpen en te adviseren de problemen bij de kleinschalige visserij op te lossen. Als adviseur vertrok Jaap op 1 juni voor twaalf dagen naar Pariaman in West-Sumatra. In deze uitgave het tweede deel van zijn verslag.

De visserij en de vissersschepen in Pariaman
De kleinschalige vissers (het gaat om honderd kleine schepen tot zestien meter) landen dus hun vis aan via het strand, wat toeristisch gezien een geweldig onderwerp is om in een ver buitenland een beeld te creëren van Pariaman en dat vooral waar het de authenticiteit betreft. Voor de voortstuwing wordt veelal gebruik gemaakt van buitenboord- of automotoren die een uitwendige schroefas aandrijven. Het vermogen dat de motoren hebben ligt tussen 5 en 40 pk, waarbij de 40 pk enkel een kleiner aantal van wat grotere scheepjes betreft.
Deze wat grotere scheepjes hebben een inwendige voortstuwingsinstallatie, maar geen voorraadtank voor de gasolie. De gasolie wordt opgeslagen in jerrycans op het dek.
Wanneer er met haken wordt gevist, gebeurt dat vaak met lijnen met een lood en een haak, zoals men vroeger op IJsland gebruikte om kabeljauw te vangen. Men vist daarbij soms wel tot honderd meter diepte. Vooral de Kurissi bali wordt door de kleine vissers die hooguit een of twee dagen op zee blijven met haken gevangen. Koeling van de vis op de schepen gebeurt met grote blokken ijs, zoals die hier vroeger ook wel gebruikt werden. Vissers met een staand wand zag ik niet veel en het netwerk was heel anders dan bij ons (geen monofil), maar dat zal wel te maken hebben met de aanwezigheid van de vele koraalriffen. Monofil staand netwerk zou vooral in het koraal blijven haken en het zou volgens mij gewoon niet werken.
Visserij met sleepnetten is verboden. Hier wordt op gecontroleerd, hoewel we uiteraard wel praten over enorm grote zeegebieden. De vis wordt veelal verkocht op de lokale markt, maar ik ontmoette ook een vishandelaar die naar Japan en Italië exporteert. Deze vis voor Italië gaat via Schiphol, dus probeer ik deze man nu in contact te brengen met een Nederlandse importeur van consumptievis uit de tropen.
Achter het eigenlijke probleem van de vissers kwam ik pas de laatste dag voor mijn vertrek. Dit kwam doordat ik veel te weinig gelegenheid kreeg om in contact te komen met de vissers. Ik was uiteraard graag eens een paar keer meegegaan om te gaan vissen en om eens te kijken waar er verbeteringen mogelijk zijn. Vangstproblemen en dus gebrek aan inkomsten los je nu eenmaal niet op door bijeenkomsten en vergaderingen te bezoeken. Die los je op door te spreken met eigenaren van vissersschepen en door daadwerkelijk met de vissers de zee op te gaan om vast te stellen waar het beter kan. Het komt erop neer dat men de bestaande traditionele vloot wil moderniseren met hedendaagse navigatiemiddelen zoals GPS en misschien een echolood. Er zijn vijftien iets grotere schepen met GPS en die vangen uiteraard meer omdat ze de bestekken makkelijker kunnen terugvinden. Diegenen zonder GPS hebben de financiële middelen niet om deze aan te schaffen en hebben dus het nakijken. Verder hoorde ik dat men daar voor een GPS-ontvanger € 600,= betaalt, dit is vanzelfsprekend veel te veel.
We bezochten de visserijschool en wat dan gelijk opvalt, is de discipline waaraan de leerlingen worden onderworpen. Heel anders dan bij ons. Bij het bezoek aan de visserijschool zaten honderden jongens en meisjes op het schoolplein netjes in rijen op ons te wachten. In Nederland is iets dergelijks onvoorstelbaar, omdat het niet in onze cultuur zit, maar in Azië is zoiets heel gewoon. Op de school heb ik nog wat uitgelegd over de palingfuiken die ik meegenomen had. Vooral bij de oudere jongens kon je merken dat ze van vissersafkomst waren en vragen stelden die er echt toe deden, zoals de vraag of ze ook drijvertjes op de bovenpees en loodjes op de onderpees van de vlerken konden doen.

aaJaap3

Op de vraag hoe ondermaatse vis kan ontsnappen legde ik uit dat je dat doet door in het achterste gedeelte een of meer grotere mazen of ringen in te zetten waar de kleine vis doorheen kan. Verder heb ik uitgelegd dat je om de vangst van ongewenste dieren, zoals schildpadden en vogels te voorkomen, een stukje keerwant van grotere mazen in de voorste inschot dient in te breien.
Op mijn vraag of ze dergelijke fuiken al eens meer gezien hadden antwoordden ze ontkennend, wat ik dan weer vreemd vond, gezien het feit dat er hier toch 350 jaar Hollanders hebben rondgelopen.
Het onderwijs is van hoog niveau en er wordt heel veel aandacht besteed aan praktijkgericht onderwijs. Zo zag ik op de visserijschool een lokaal voor netten boeten, een lokaal voor lassen en branden, een gedeelte met koelcompressoren en zelfs een kleine ijsfabriek waar ze vierkante blokken ijs kunnen maken. Bij de zeevaartschool zag ik ook een trainingscentrum voor veiligheidsprocedures, zoals we die ook bij ons zien met brandbestrijding en een groot bassin waarin men een helikopter kon laten afzinken.
We waren ook uitgenodigd voor de jaarlijkse uitreiking van de diploma’s aan de geslaagden van de zeevaartschool. Dit was duidelijk de gebeurtenis van het jaar, met Indonesische dansen en een tamboerkorps dat een indrukwekkende show weggaf. De plechtigheid binnen werd voorafgegaan door gebeden, gedichten en het zingen van het Indonesische volkslied door de geslaagden, gevolgd door toespraken van onder meer de directeur van de zeevaartschool, de heer Harisjon. Bij de uitreiking van de diploma’s kwam elke geslaagde naar voren op het podium om het diploma met medaille in ontvangst te nemen en dat gebeurde allemaal in militaire stijl, want ze leren hier ook marcheren.

aaJaap2

Deze jongens en meisjes gaan veelal varen op schepen van Zuid-Korea en Japan, waar de lonen hoger liggen. Wanneer ze dan genoeg verdiend hebben proberen ze in Indonesië wat voor zichzelf op te zetten.
Na afloop van de plechtigheid moesten de belangrijke gasten, waar wij ook toe behoorden, alle honderdzestig jongens en meisjes die in een lange rij stonden opgesteld feliciteren met hun diploma.
Samenvattend kan de visserij hier geholpen worden door de installatie van een GPS en echolood op de schepen. Het probleem hierbij is uiteraard de financiering. Verder moet getracht worden de export te bevorderen, zodat de vissers mogelijk een wat betere prijs voor hun vis krijgen. Vooral de locoburgemeester van Pariaman is erg actief op het gebied van toerisme en hij is erin geslaagd om meer Indonesische toeristen naar zijn stad te halen, maar wil dus ook meer westerse toeristen ontvangen die er nu nauwelijks zijn.
Echt bijzonder was ook de vriendelijkheid van de mensen en meer dan eens werd mij bij m’n rondgang rond de riviermonding wat te eten aangeboden of werd er zo goed en kwaad als het ging een praatje gemaakt. Omdat er geen westerlingen in dit gebied zijn voel je je bekeken door de lokale bevolking, wat op zich toch een bijzondere ervaring is.
Indonesië is een Islamitisch land (88%) met minderheden van christenen, boeddhisten en hindoes. Het geloof beheerst het hele leven en de mannen waar ik gedurende de reis mee omging, gingen op de middag altijd bidden in een moskee of in een gebedsruimte bij een restaurant. Omdat de vrouwen niet samen met de mannen naar de moskee mogen, bleef ik achter met de vrouwen in het gezelschap. Deze vertelden mij dat ze op andere tijdstippen naar de moskee gaan om te bidden, maar ook dat ze, als ze ongesteld zijn, helemaal niet naar de moskee mogen. Ze hadden er helemaal geen probleem mee dit aan m’n witte neus te hangen. Verder hadden ze wel eens gehoord dat je in Nederland boven een bepaalde leeftijd een uitkering van de overheid krijgt (AOW) en ze wilden van mij wel eens horen hoeveel dat was. Toen ik het maandbedrag noemde, vielen de mondjes open van verbazing, want daar kan je in Indonesië een jaar van leven! Ik probeerde nog duidelijk te maken dat ik daarvoor wel vijftig jaar lang premie heb moeten betalen, maar dat viel helemaal weg in het enthousiasme. Wat een geweldig land, Nederland!

Jaap Albregtse

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Reisverslag naar Pariaman (West-Sumatra) (2)

Junker en Orphelia’s vloek

aaimage002

Ronald Spiessens is bij velen bekend van zijn zo bijzondere museumcafé Het Koekoeksnest in de polder tussen Cadzand en Nieuwvliet. Anderen kennen hem van zijn prachtige schilderijen in een aantal kernen en de zo bijzondere decors voor diverse uitvoeringen in de streek. Nu blijkt dat Ronald nog veel meer kan, want hij is tevens een begenadigd verteller en schrijver. “?sejkoorps snee lew u tseeL” Ja? Of toch niet? Ik bedoel geen Hans en Grietje of Assepoester, maar echte sprookjes voor volwassenen. Zo eentje is zijn verhaal over Junker en zijn Orphelia.

Junker is een scharrelaar, een romanticus en een held, niets menselijks is hem vreemd. Toch is Junker ook iets heel bijzonders, hij is oproepkracht van machten waar wij geen kennis van hebben en reist voor een heel bijzondere opdracht door tijd en ruimte. Hij moet de kwade heks Orphelia onschadelijk zien te maken en daarmee de wereld redden van een genetische ramp.
Op deze tocht wordt hij vergezeld door Erectum, die al ten prooi is gevallen aan de heks Orphelia. Hij is haar slachtoffer, er rust een vloek op hem. Alles over de reis van Junker en Erectum, het reizen door de tijd en hun wedervarenheden en de vele vreemde figuren die ze tegenkomen is een meeslepend verhaal geworden.
Wie wil niet iets weten over de Orde der witte Drakonen, Moei Wantje, het Sluis van de Middeleeuwen, levende lijken, verdorven geesten, heksen en uiteindelijk, de duivel zelf? Er komt nog een gevaarlijke drank aan te pas en uiteindelijk lukt het de twee vrienden met behulp van toverzalf alles tot een goed einde te brengen. Want, Junker is een genie, hij zegt het zelf: “Ben ik er geen? Dan word ik er een!”
Dan moet het sprookje dus ook goed aflopen, Orphelia wordt beteugeld en daar is Junker tevreden mee. Of niet? Deze heks is wel heel erg knap. Of is ze geen heks? Is er nog een happy end mogelijk?
Het sprookje eindigt niet met de woorden: en ze leefden nog lang en gelukkig, maar met voetstappen voor de deur en het geluid van een deurbel…
Junker en Orphelia’s vloek van Ronald Spiessens is, voorzien van prachtige tekeningen door Ronald zelf gemaakt en foto’s die gemaakt zijn in Het Koekoeksnest, in boekvorm uitgegeven. Het is voor € 17,50 te koop bij Bruna Breskens en in Het Koekoeksnest.

WV

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Junker en Orphelia’s vloek

Bresko in boekvorm

aaDSCN0841Jan van Loon signeert een van de boeken, terwijl schrijfster Anita Frenks het geld ontvangt.

Enkele dagen voor de Visserijfeesten werd een boek over de avonturen van robotvis Bresko gepresenteerd. Gedurende een aantal jaren schreef Anita Frenks 77 verhalen over de vis, waarbij de illustraties verzorgd werden door Jan van Loon. Tijdens de Visserijfeesten gingen de eerste exemplaren in de verkoop. Het boek is voor € 5,= te koop bij VVV Breskens.

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Bresko in boekvorm

Vijfduizend euro voor KNRM Breskens

aa20150805BRE KNRM Breskens - 1 overhandigingWouter Otten overhandigt namens de bemanning van de Flintstone de cheque aan schipper Marcel van den Nieuwendijk van de Zeemanshoop. Op de achtergrond secretaris/penningmeester Peter van de Velde van KNRM Breskens.

KNRM Breskens heeft woensdag 5 augustus een cheque van € 5000,= in ontvangst mogen nemen. Dit was een schenking uit de welfare-pot van Tideway schip Flintstone.

Valpijp steenstortschip Flintstone van Tideway Offshore Solutions werkt aan grote projecten over de hele wereld. Na het succesvol afsluiten van dergelijke projecten wordt er vaak door de klant een gift gedaan voor de ‘welfare-pot’ van het schip. Deze welfare-pot dient voor aanschaf van spullen ten behoeve van de bemanning, maar het overgrote deel van deze pot dient door de bemanning geschonken te worden aan goede doelen. Dit keer was KNRM Breskens een van de begunstigden.
Woensdagochtend kwam Wouter Otten namens de bemanning van de Flintstone de cheque overhandigen op het reddingstation. Het geld zal gebruikt worden voor overlevingspakken en opleiding van nieuwe bemanningsleden. Tideway en in het bijzonder de bemanning van de Flintstone, worden door KNRM Breskens hartelijk bedankt voor deze prachtige gift.

 

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Vijfduizend euro voor KNRM Breskens

Breskens Sailing Weekend

aaMovie Star BSW aug 2012Foto: Ineke Peltzer

Het grootste zeilevenement van Breskens, het Damen Breskens Sailing Weekend, wordt dit jaar gehouden op 28, 29 en 30 augustus. In diverse klassen, van groot tot klein, worden nationale, internationale en ook Breskense zeilers verwacht om hier, letterlijk voor onze eigen deur, in de Scheldemonding om een goede plaats te vechten.

Er worden dit jaar honderden zeezeilers uit de omliggende landen in de monding van de Westerschelde verwacht. Deze keer is onder meer de klasse TwoHanded toegevoegd, waardoor de organisatie hoopt op nog meer inschrijvingen. Voor alle niet-zeilers, die zijn er ook nog, is er iedere dag een feestavond in de grote tent aan de jachthaven. Verder worden er voor de jeugd zeilclinics georganiseerd.
Dankzij de grote hoeveelheid navigatorische merktekens in de Westerschelde en het vakmanschap van de organisatie zijn er diverse banen voor de zeilers uitgezet. De deelnemers kunnen rekenen op afwisseling en variatie. Alles wordt zo verdeeld dat de boten elkaar op de verschillende banen niet in de weg zitten.
Al in de week voor het evenement wordt een groot deel van de deelnemers in Breskens verwacht. Publiekstrekker is ongetwijfeld de Brunel, het Nederlandse jacht dat als tweede eindigde in de Volvo Ocean Race. Misschien een reden om een kijkje te nemen in de jachthaven?

WV

 

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Breskens Sailing Weekend

Sjaak van den Broecke

 

aasjaak vd broeckeSjaak met zijn vrouw Ana-Marie en dochters, de tweeling Joanna en Elise (3 jaar) en Cattleya (drie maanden). 

1965-2015: 50 jaar ondernemer en avonturier – toen en nu

Sjaak van den Broecke is geboren in 1946. De Bressiaander is altijd gewend geweest om zijn handen uit z’n mouwen te steken. Bang om te werken is hij dan ook nooit geweest, het was hem als kind al met de paplepel ingegoten. Al op jonge leeftijd ging hij werken bij een bloemist, om in 1965 zelf met een bloemenzaak te beginnen. Nu, vijftig jaar later, is Sjaak nog steeds ondernemer. Hij kijkt terug op zijn (ondernemers)leven, vertelt over zijn reizen naar het buitenland en geeft zijn mening over bepaalde zaken die hem na aan het hart gaan. Een dialoog.

“Thuis ben ik als enig kind opgegroeid. Ik had een halfzuster, maar die was veel ouder en al vroeg getrouwd. Altijd heb ik met veel succes zaken gedaan en de wind in de zeilen gehad. Als persoon ben ik altijd een eenling geweest. In een groep werken was niets voor mij. Ik liep nooit in het midden, zocht de grenzen op en heb altijd op het randje gelopen. Mijn vader zei altijd tegen me dat een beetje sjoemelen geoorloofd was.
Toen ik vijf jaar oud was, riep mijn grootvader me om eens bij hem te komen. Hij vroeg me: “Laat me je handjes eens zien?” Hij nam mijn handen in de zijne, met mijn handpalmen naar boven, en zei: “Goed kijken Sjaak, de lijnen hier in je linkerhand vormen een M en hier in je rechterhand vormen ze een W. Weet je wat dat betekent?” “Nee opa”, antwoordde ik. Hij zei: “Dat betekent Mens – Werk!”
Grootvader en vader gaven zelf het goede voorbeeld. Uit een grote koebiet sneed opa ieder jaar voor mijn sinterklaas een lantaarn met twee ogen, een neus en een mond, deed een kaars erin en een deksel met een gaatje. Ik had de mooiste bietenlantaarn van heel Bresjes. Op Oudejaarsavond gingen we met de rommelpot van deur tot deur. Dat was een blikken bus met een varkensblaas erover gespannen en met een stokje in het midden. Hiermee maakte je een vibrerend geluid en werd er een liedje bij gezongen. Vader timmerde van wat oude houten plankjes, met roestige kromme spijkers die hij eerst recht sloeg, een bakje. Van een oude kinderwagen sloopte hij de assen en de wielen en van een roestige buis maakte hij een dissel. Toen hij klaar was, heb ik in het Noodplan van Bresjes jaren met die kar gespeeld. Tegenwoordig heeft de jeugd de meest geavanceerde computerspelletjes en games, waarmee je van de ene virtuele wereld naar vele andere kunt gaan. Hoe gewelddadiger, hoe interessanter. Hoe meer personen je in een minuut ‘dood’ kunt schieten, hoe beter. Wij hadden vroeger andere spelletjes. We gingen bijvoorbeeld appels ‘bogeren’ en dat deed je in die tijd bij Jan Offel. Zijn werkelijke naam was Jan de Hullu. Hij woonde samen met zijn broer Bram en zuster in het Vogelenzang. Zijn tuin, die er deels nog is, lag langs het Molenwater. Dikwijls heeft hij me achterna gezeten met zijn riek en moest ik weglopen. Eigenlijk niet zo heel hard, want op zijn klompen kon hij me toch niet te pakken krijgen. Ik besef dat we een plaag voor Jan waren. Als je nu een groep van die kwajongens tegenkomt, lopen ze niet weg en moet je oppassen dat je niet in elkaar geslagen wordt. Er zijn mensen om minder vermoord. Hun straf? Enkele maanden jeugddetentie, want ze hebben immers zo’n moeilijke jeugd gehad.”
“Na het bombardement op 11 september 1944 lag Bresjes grotendeels in puin en moest herbouwd worden. Voor de wederopbouw waren geen Polen en Roemenen nodig. Nee, de Bressiaanders deden dat werk zelf. Iedereen werkte hard, heel hard zelfs. En in heel Nederland werd er hard gewerkt. Die generaties hebben de economie aangezwengeld. Hun arbeid en inzet hebben geleid tot ongekende welvaart. Van hun zweet en hun gezwoeg, profiteren wij heden ten dage nog, alhoewel de stijgende lijn er al een poosje uit is. We zijn al over de top heen. De afdaling is reeds geruime tijd in gang en dat is niet verwonderlijk. Tienduizenden jonge, sterke Nederlanders zitten lekker thuis, in hun luie zetel, genietend van hun maandelijkse uitkering. Ze laten de Polen en Roemenen hun werk opknappen. Ik vind dat de schuld van onze overheid, die met een kwistige hand, zure belastingcentjes, strooit over het ganse land, met als devies: “Niks doen loont, werken wordt bestraft.”

aasjaak5Noordwest Thailand. Deze meisjes zijn zeer vaardig in het vlechten van bamboe.
Foto: Sjaak van den Broecke.

Mijn moeder zei altijd: “Ledigheid is des duivels oorkussen.” Nu geloof ik niet direct in duivels, maar ze had wel gelijk. Vijfendertig jaar geleden werden hier oude kleren en schoenen ingezameld voor Polen. Als het zo door gaat, zullen ze die over vijfendertig jaar in Polen inzamelen voor ons. In het verleden zijn veel oude culturen ten onder gegaan, door verloedering van de zeden en arrogantie. De kerken hebben altijd een moraliserende invloed gehad. Bij het leeglopen van de kerken daalt eveneens het besef van normen en waarden in hetzelfde tempo. Zeker bij de jeugd. Puberteitsproblemen zijn niet meer dan een uitwas van onze welvaartsmaatschappij. Vroeger kenden we het woord zelfs niet. Wij kregen op jonge leeftijd reeds een taak toebedeeld en er werd al vroeg verantwoordelijkheid op je schouders gelegd. Daar heb je in je latere leven alleen maar profijt van. Toen ik twaalf jaar was, raapte ik op het land een hele wintervoorraad aardappelen bij elkaar en zette een moestuin op, waar we het hele jaar groenten uit hadden. Ook ging ik tuintjes spitten bij oude mensen voor vijfenzeventig cent per uur.”
“Begin jaren tachtig van de vorige eeuw vlogen de prijzen van brandstof en de rente omhoog, de onroerendgoedmarkt stortte in. Ik zag m’n kans. Alles kon. Een paar miljoen gulden schuld? Daar lag ik geen seconde over wakker en ik heb nog dertien procent rente betaald. Het kon allemaal. Je moet lef hebben en durven. Ik was jong en deed het gewoon en had m’n tijd mee. Ik ging huizen kopen, want de prijzen waren laag. Regelmatig was ik bij een openbare verkoping om te kijken of er iets interessants te kopen was.
Bloemen en onroerend goed is heel anders. Op vrijdag gingen al mijn bloemen uit mijn bus om bouwmaterialen te laden, want daarmee ging ik de dag daarop naar mijn onroerend goed om dat op te knappen. In 1987 ben ik helemaal gestopt met de bloemen en concentreerde ik me volledig op het onroerend goed en heb ik mijn vennootschap Renover Onroerend Goed b.v. opgericht.”
“Ik ben een onrustig persoon, die niet graag stil zit. Altijd op zoek naar avontuur en steeds mijn horizon verruimend. Dat zijn de motivayies dat ik veel heb gereisd. Mijn reizen door Azië legde ik meestal in mijn eentje af of met de lokale bus. Het openbaar vervoer in Azië is wel iets anders dan in Nederland. Daar ik liever niet tussen de balen rijst en kippen wilde zitten, zat ik meestal bovenop het dak van de bus. Om kop en romp bij elkaar te houden moest ik af en toe bukken voor elektriciteitsdraden die laag over de weg gespannen waren.

aasjaak4Zuid-Vietnam, SocTrang Mehkong Delta. Jonge kinderen helpen met garnalen te pellen.
Foto: Sjaak van den Broecke.

Tijdens deze reizen heb ik veel kinderen aan het werk gezien. Kinderen die na hun schooltijd al vroeg leren hoe ze moeten werken. Puberteitsproblemen kennen ze daar niet zoals bij ons. Als je in Vietnam in een familierestaurantje gaat eten, brengt de jongste het bestek, een oudere brengt de borden, de oudste serveert het eten en moeder staat in de keuken. Dat gaat allemaal in goede harmonie.
Vanuit Zuid-Vietnam (de Mekong Delta) reisde ik terug met de lokale bus naar Saigon (H.C.M. City). Ik zat aan de bestuurderszijde en zag dat een rivaliserende bus onze bus begon te passeren. Alle bussen hebben behalve de chauffeur een stuk of drie bijrijders voor laden en lossen en geld ophalen. Eén van de bijrijders van de andere bus stond in de geopende zijdeur. Dat is op zich niets bijzonders. Toen de zijdeur ter hoogte van onze chauffeur was, begon de bijrijder onze chauffeur met een dikke stok te bewerken. Eerst een paar porren in zijn ribben, daarna sloeg hij hem op het hoofd. Onze chauffeur verloor de macht over zijn stuur en reed de berm in. Hij had een paar behoorlijke butsen en bloedde uit zijn hoofd. Na een half uur kon de reis hervat worden, maar hij kreeg de bus niet meer uit de berm. Iedereen moest uitstappen en helpen duwen. Spannende momenten hoor!”
“In Myanmar heb ik de Padaung-stammen bezocht. Deze leven zeer afgelegen in de Kaya Provincie. Slechts enkele dorpen zijn nog traditioneel. Sommige vrouwen dragen wel achtentwintig nekringen en die zijn behoorlijk zwaar. Ook met deze ringen om bewerken ze het land. Soms krijgen meisjes op vijfjarige leeftijd reeds hun eerste ringen. De Padaung-vrouwen zijn erg trots op hun versieringen en ze zijn ervan overtuigd dat dit hun grote schoonheid geeft.
Bij het beklimmen van de heilige berg Mount Popa, gelegen in het zuidwesten van Myanmar, ben ik door een macaca (aap) in mijn kont gebeten. Het bloed liep langs mijn been. Lange trappen leidden naar een heilige tempel aan de top. Op de trapleuningen links en rechts zaten veel macaca’s. Een eind verder zat een heel klein lief baby-aapje. Helemaal alleen, dacht ik. Ik stak alleen maar mijn hand uit, maar dat kreng begon al te krijsen en onmiddellijk werd ik door een tiental macaca’s aangevallen. De moeder van dat kreng beet me in mijn kont. Ik moest met stokken door de locals uit mijn benarde positie bevrijd worden. Sindsdien haat ik macaca’s.”

aasjaak2Myanmar. Schoolklas met Padaung kinderen. Links de onderwijzeres.
Foto: Sjaak van den Broecke.

“Telkens als ik uit het buitenland terug kom, denk ik dat het misschien een idee is om in Nederland de dienstplicht opnieuw in te voeren. Niet voor defensie, maar meer een maatschappelijke dienstplicht. Twaalf maanden discipline, leren respecteren, leren met de handen te werken, terug naar de basis. Het zal meer voldoening geven en de jeugd zal sterker worden. Immers de toekomst is aan de jeugd. Het is aan hen het roer om te gooien en de juiste koers te varen. Nu leven velen van hen in hun virtuele wereld. Ze denken misschien dat het virtuele brood van de virtuele bakker hun maag zal vullen.”
“De laatste jaren heb ik niets meer aangekocht, maar wel de kwaliteit van mijn woningen verbeterd en naar een hoger niveau gebracht. Dat is ook belangrijk. Hierbij kijk ik bijvoorbeeld naar de centrale verwarming, dubbel glas, het sanitair en het extra isoleren voor het energielabel. Ik heb mensen die al drieëndertig jaar van me huren.
Ik heb nog wel enkele tips voor mensen die succesvol ondernemer willen worden. Je moet altijd doorzetten en hard blijven werken. Werkweken van tachtig tot negentig uur moet je je hand niet voor omdraaien. Er is genoeg te doen, er liggen vele mogelijkheden, je moet ze echter wel zien.
In een halve eeuw ondernemerschap heb ik enorm veel ervaring opgedaan. Ervaring, dat noem ik de som van al mijn fouten. Ik werk nog elke dag en ben dankbaar dat ik dat nog kan. Elke keer maak ik nog fouten en iedere keer probeer ik daarvan te leren. Ondanks alle bezittingen die ik gedurende de afgelopen vijftig jaar door hard werken en het nemen van risico’s heb mogen verwerven, ben ik in mijn hart nog steeds die jongen die het levenslicht aanschouwde in een bunker, midden in de toen prachtige duinen bij de Nieuwe Sluuze.”

aasjaak3Filippijnen. Ook varkens gaan mee met de Jeepney. Foto: Sjaak van den Broecke.

“Born to be wild!”

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Sjaak van den Broecke

Een middag vuurtorenwachter

aaDSCN1340

Breskens en omstreken weet het nu wel, op 4 juli ging de vuurtoren aan de Nieuwe Sluis voor bezoekers open. De eerste weken waren al meteen een groot succes. De toren is alleen op vrijdag, zaterdag en zondag open, omdat er tot nu toe te weinig vrijwilligers zijn die als vuurtorenwachter dienst willen doen. Toch werden er tot en met 2 augustus al ruim twaalhonderd bezoekers geteld.

Twee vrijwilligers per keer voor die kleine toren, vindt u misschien een beetje veel? Draai dan maar eens een middagdienst mee als vuurtorenwachter. Op zondag 26 juli was mijn première. Zo’n eerste dag wil je zeker niet te laat komen, dus stapte ik al om 12.00 uur op de fiets. De fiets is belangrijk, want er zijn geen sanitaire voorzieningen in de toren en voor een eventuele nodige stop mogen we gebruikmaken van de toiletten van strandpaviljoen Loods Tien.
Veel te snel was ik bij de vuurtoren. En nu? Ga ik er al in? Ik heb ten slotte een sleutel. Maar zoiets doe je niet, dus maar wachten op nummer twee. Eerst kwam Jules van Mulken om te helpen met de vlaggen. Een hele ceremonie, aparte techniek en maar trachten dat, ondanks de wind, geen vlag de grond raakt. Het lukte. Jules vrouw Jopie, mijn partner voor deze middag, arriveerde en begon gelijk de kas op te maken. Zelf ging ik met Jules naar boven om de PC en de touch-screen aan te zetten. Jules mocht daarna, na nog een aantal instructies, van ons wel weg, al was ik blij dat hij me boven even wegwijs had gemaakt.
Een halfuur voor openstelling aanwezig zijn is echt nodig. We waren net op tijd klaar om om 13.00 uur de toren voor publiek te openen. Ze stonden letterlijk te trappelen om binnen te komen.
Nu is de vuurtoren van Nieuwe Sluis wel hoog, maar ook smal. Er mogen maar vijftien bezoekers gelijktijdig in. Hiervoor is er een systeem bedacht. Camping Groede doneerde vijftien grote, platte kurken (daarop zijn nummers geschilderd) en rederij Vroon schonk evenveel key-cords, touwtjes dus, die iedere bezoeker moet omhangen. Het gebeurde deze middag regelmatig dat er grote groepen moesten wachten totdat er weer iemand naar beneden kwam. Het bleek geen probleem. Het doorgeven van nummers aan de wachtenden verliep zonder moeilijkheden. Er werd veel binnen gewacht, want deze zondag regende het buiten pijpenstelen. Jopie en ik hadden daardoor steeds een volle bak beneden en mochten of moesten heel wat vragen beantwoorden. Daarin waren we beste creatief. Enkele voorbeelden: Hoe hoog is de toren? Nou ja, 28,4 meter, maar, bijna dertig klinkt veel beter. En het aantal treden? Officieel ongeveer negentig, maar, we hielden het maar op bijna honderd, want het bleek al snel dat iedereen anders telt en regelmatig de tel kwijt raakt. Alleen aan de vijf verdiepingen konden we niet tornen, dat lieten we maar zo.
Dat het hier om een unieke en tevens de oudste gietijzeren vuurtoren van Nederland gaat, konden we wel zonder blikken of blozen vertellen. Al snel bleek dat er ook vragen over Breskens en omstreken gesteld werden. De uren tussen 13.00 en 17.00 uur vlogen om. Veel bezoekers, die ondanks het slechte weer langs het strand liepen, kwamen naar de toren omdat ze al van ver mensen rond het licht aan de binnenkant hadden zien lopen en nieuwsgierig geworden waren. Ja, de toren is open en iedereen is welkom, ook buitenlanders, en wij verstonden ze ook nog. Gents, Brugs, gewoon Vlaams, Duits, Kezands en zelfs Nederlands, we bleken all-round. Niet alleen wat talen betreft, maar ook in het bewaren van jassen, rugzakken en paraplu’s. En dat allemaal voor maar twee euro voor volwassenen en eentje voor kinderen.
Om 17.00 uur begon het grote afsluiten. Jopie stortte zich gelijk weer op de kas. Het zou toch wel allemaal kloppen? Zelf ging ik naar boven, nu zonder hulp van Jules. Nu moest ik zelf twee afstandbedieningen meenemen en ook nog een leuning vasthouden. Gelukkig zijn er nog broekzakken.
De vlaggen waren behoorlijk nat, maar moesten toch naar beneden. Jan Jansen was er om te assisteren, dus dat lukte prima. We hebben ze binnen artistiek opgehangen om te drogen. Bij drie natte, grote vlaggen is de zo groot lijkende vuurtorenruimte beneden ineens weer klein.
Nog een keer samen ons geld geteld en nee, we hadden niets over! Alles uit, ook het licht en dan de deur maar weer op slot. Drie stevige sloten houden de ijzeren deur goed dicht en de sloten zijn door klepjes beschermd tegen zand, evenals het ophangsysteem van de vlaggen. Niet overbodig daar aan de kust.
Uiteindelijk bleek de fiets voor een bezoek aan Loods Tien, ondanks koffie, want er is een Senseo, niet nodig, wel was het lekker om met achterwind naar huis te kunnen trappen. Aankomst thuis 17.45 uur. Oh ja, het was weer droog, nog een meevaller.
Als deze Op Bresjes verschijnt heb ik mijn tweede werkmiddag als vuurtorenwachter er opzitten. Het is zeker aan te bevelen. Een prachtige locatie, veel afleiding en werken met nog een vrijwilliger, die ook gek is op de toren. Wie weet beschikt de stichting Behoud Vuurtoren Breskens binnenkort over meer mensen die in het seizoen en tijdens vakanties de toren willen openhouden.

WV

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Een middag vuurtorenwachter

Vakantiewerkers: Jessica Jongmans

aajessica jongmans

Jessica Jongmans is vijftien jaar en gaat na de zomervakantie naar de vierde klas van het (examen)jaar VMBO. Zij volgt de richting Zorg en Welzijn. Over wat zij na het behalen van het diploma gaat doen, is zij nog niet zeker. “Ik ben blij dat ik daar nog een jaar over na kan denken”, zegt ze. Enkele mogelijkheden voor haar zijn: “Iets met kinderen of werken in het ziekenhuis.”

De stages die Jessica inmiddels heeft doorlopen, zijn die op het kinderdagverblijf, bij groep 4 van de basisschool en een stage in Hooge Platen, zowel in het paviljoen, in de keuken als in de gesloten afdeling. Vakantiebaantjes deed zij onder andere bij de Boemerang (anderhalf jaar), Jumbo en sinds eind april bij de PLUS. Het aantal uren dat zij dan werkt verschilt wel per dag. “Soms zes of acht uur gedurende drie of vier dagen per week, maar ook wel eens van 8.00 tot 18.00 uur.” Dat kan zowel door de week als op weekenddagen zijn.
Jessica is niet alleen vakantiewerker, maar werkt het hele jaar door in de weekenden. Tussen de middag kan zij altijd even naar huis. Het werk bevalt haar goed en ook haar collega’s, waarvan zij er een heleboel van school kent. Ze zit voornamelijk aan de kassa, maar werkt ook wel eens bij de vulploeg of bij de bakkerij. Zij vindt haar collega’s erg behulpzaam en kan altijd een beroep op onder andere Sandy, Adrie, Manuela of Marion doen.
In haar vrije uren gaat Jessica met vrienden naar het strand, of uit in – of in de buurt van – Breskens, bijvoorbeeld naar een strandpaviljoen. Omdat 20 juni haar laatste schooldag was en 20 september weer de eerste is, heeft zij mooi drie maanden vakantie.

RC

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Vakantiewerkers: Jessica Jongmans

Hel der verschrikking

aa30Dorpsstraat.

Een van de oudste herinneringen die op papier gezet werden, was die van Bressiaander B. Die letter stond onder het artikel ”Breskens, 11 september 1944” in de PZC van 11 september 1945. De tekst was als volgt:

Een jaar is verlopen sinds de dag vol verschrikking toen Breskens in twintig minuten herschapen werd in een rokende puinhoop. Nog staat deze hel der verschrikking mij helder voor de geest. Weer zie ik mijzelf met een van mijn kleine jongens lopen in de buurt van de haven toen de eerste bom viel. Het afweergeschut dat tijdens de grote terugtocht, die reeds een week aan de gang is, in grote getale opgesteld staat op alle mogelijke punten, dondert los en we trachten een huis binnen te gaan. De deur is echter gesloten en we hollen voort, weg van de haven naar de in ons oog veilige Dorpsstraat. Ik duw mijn kleine jongen een winkel binnen, want de ontzettende explosies volgen elkaar snel op. In de winkel is niemand en ik loop door met mijn kleine vent. In de kamer ontstaat plotseling een geweldig tumult. Kasten vallen om, inmaakpotten en pannen vallen in een grote chaos door elkaar. De muren van de kamer waggelen, in de hoek zit een man met verwilderde ogen te staren, vreemde geluiden uitstotend. Zijn vrouw kruipt gillend uit een kast waarvan de inhoud op haar hoofd terecht is gekomen. Even plotseling als het begon, houdt het bombardement op.
We hollen de straat op, vlug naar huis. Maar nauwelijks buiten, begint het opnieuw. Een in de buurt neervallende bom gooit ons tegen de straat. Behalve een paar glaswondjes mankeren we niets. Soldaten met doodsbleke gezichten hollen ons voorbij, weg van de haven, het dorp uit. In een mum van tijd is de hele straat weer leeg. De slagen volgen elkaar snel op, stenen vliegen door de lucht, palen van het elektrisch net knappen af en als ze de grond raken slaan er grote vlammen uit. Haastig kruipen we samen in een open portiek. De deur is dicht en even komt een grote angst bij mij op, hier in een open straat met een kleine dappere man die nog alles van het leven verwacht…
Veel tijd tot overpeinzingen is er echter niet, want nu pas breekt de hel echt los. Telkens verwacht ik de laatste explosie, maar de slagen duren voort. Alle moed is weg. Langzaam begint de weerstand te breken. Paarden hollen in doodsangst voorbij, de vonken slaan uit de stenen, totdat ze getroffen over de kop slaan en sterven. Wij leven nog en dat verbaast mij. Langzaam verdwijnt echter de laatste hoop. Als ik mijn kind dan maar kan redden. Ik tracht de gebroken winkelruit verder weg te duwen om binnen te gaan, maar ik geef mijn pogingen op als een donderende slag weerklinkt. Ik buk om mijn kind te beschermen en blijf verdoofd liggen. Het afweervuur is helemaal opgehouden, er blijft niets dan een ontzettende naamloze angst.
Dit is erger dan de dood. O God, laat het eind dan toch komen. Alle wilskracht is gebroken. De gedachte aan vliegtuigen en bommen bestaat al lang niet meer. Het is alsof Gods oordeel over deze wereld komt, de oorlog en alles wat ermee samenhangt is geheel uit mijn gedachte. Dit is ontzettend en het lijkt mij alsof dit al uren duurt. Wat moet de dood een uitkomst zijn, het eind van deze ontzaggelijke angst.
Maar het gaat voort en we liggen daar maar, versuft in die hoek. Alle moed is verdwenen, tien minuten, die even zovele uren lijken, hebben mij volkomen murw geslagen. Er blijft slechts een verslagen mens over, klein in het uitzicht van de dood, die ondanks alles niet komt. Er blijft slechts één bede over, niet om het behoud van het leven, slechts om het einde, hoe dan ook, om dit verschrikkelijke niet langer te kunnen horen.
En dan is het ten einde, het is nu hartstikke donker en we worden door een bruine stinkende damp omgeven.”

B.

Uit: 11 september 1944 – Wilma Valk en Frans Meijaard

 

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Hel der verschrikking

Herdenking slachtoffers luchtbombardement

aa11-09-09-3

In een poging terugtrekkende Duitse troepen de pas af te snijden, werd op 11 september 1944 door de geallieerden een luchtbombardement uitgevoerd op de haven van Breskens. Bij dat bombardement vielen 184 burgerslachtoffers. Dit is relatief meer dan in elke andere plaats in Nederland. Ter herinnering aan hen en aan alle 216 inwoners van Breskens die in de Tweede Wereldoorlog de dood vonden, is aan de Steenoven in Breskens een monument opgericht. 

Een document met de namen van de gevallenen is in het monument gemetseld. De muurfragmenten, elk in de vorm van het cijfer 1, stellen de verwoesting van Breskens op 11 september 1944 voor. De scherven van de ruit zijn op de plattegrond van Breskens gevallen en verbeelden de slachtoffers. Sommige raken elkaar als behorend tot hetzelfde gezin, vele andere zijn alleen. Het monument, ontworpen door Johan Provoost werd onthuld op 11 september 1994.
Ieder jaar wordt op 11 september bij dit monument een herdenkingsplechtigheid georganiseerd. Ook dit jaar zal deze plaatsvinden. Medewerking aan de herdenking wordt onder andere verleend door Muziekvereniging Breskens-Groede. De deelnemers aan de herdenking komen om 19.10 uur samen op het Oranjeplein en zullen daarvandaan in stoet onder klokgelui vertrekken naar het monument aan de Steenoven.
Om 19.30 uur zal de herdenking aanvangen bij het monument. Na een korte inleiding van burgemeester Annemiek Jetten en het spelen van de Last Post zal een minuut stilte in acht worden genomen. Hierna zullen de namen worden genoemd van de slachtoffers. Daarbij zal passende muziek weerklinken.
Het namen lezen zal worden onderbroken voor het voorlezen van enkele gedichten door leerlingen van de Openbare Basisschool. Hierna zal door de aanwezigen het Wilhelmus worden gezongen. Na het tweede deel van het lezen van de namen zullen de vlaggen, welke reeds halfstok hangen, worden gehesen door kinderen van de Openbare Basisschool.
Namens het bestuur van de Stichting Oorlogsmonument Breskens en de Gemeente Sluis zullen bloemen worden gelegd. Hierna is er gelegenheid voor de aanwezigen tot het brengen van een bloemenhulde.
Na afloop van de bijeenkomst is er gelegenheid om na te praten.

Voor nadere informatie kan men terecht bij het secretariaat van de Stichting Oorlogsmonument Breskens, Wulpenlaan 12, 4511 XB Breskens, tel. 382264, e-mail: pkesteloo@zeelandnet.nl.

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Herdenking slachtoffers luchtbombardement

75 jaar reddingstation Breskens

aaKNRMFoto’s: Louis Drent

Dit jaar bestaat KNRM Reddingstation Breskens 75 jaar. Dit wordt groots gevierd op zaterdag 12 september. Deze hele dag zullen diverse activiteiten voor jong en oud op en in het water bij de Middenhavendam en vissershaven gehouden worden. Iedereen is van harte welkom. 

Al in 1824 werden de NZHRM en de ZHMRS opgericht. Toch bestaat reddingstation Breskens pas sinds 1940. Gestart uit nood in de Tweede Wereldoorlog met de eerste acties tussen het oorlogsgeweld.
De KNRM bestaat heden ten dage zijn dertienhonderd vrijwilligers op vijfenveertig reddingstations met vijfenzeventig reddingboten. Jaarlijks komen de redders tweeduizend keer in actie en brengen meer dan drieduizend mensen veilig aan wal. De vrijwilligers van nu zijn professioneel opgeleid en beschikken over modern reddingmaterieel.
Ook in Breskens is natuurlijk in de jaren veel veranderd. Nu is er een modern reddingstation met gemiddeld zo’n zestig tot zeventig oproepen per jaar. De KNRM werkt kosteloos en krijgt geen overheidssubsidie. Zij is altijd afhankelijk van donateurs, schenkingen en sponsoren. KNRM Reddingstation Breskens is dan ook trots dat zoveel ondernemers haar jubileum ondersteunt. Bedankt daarvoor!
Zaterdag 12 september wordt dus 75 jaar reddingstation Breskens gevierd. Kom langs en vier mee. Het programma staat hieronder vermeld. Meer informatie over reddingstation Breskens: www.knrm.nl/breskens en @knrmbreskens knrm.breskens knrmbreskens.

Programma zaterdag 12 september
Middenhavendam/Vissershaven Breskens
10.00 uur: Officiële opening jubileumdag.
10.00-15.30 uur: Bezichtigen diverse schepen in vissershaven, met onder andere de reddingboten Zeemanshoop, Breskens; Winifred Lucy Verkade-Clark, Cadzand; Jan van Engelenburg, Hansweert; Uly, Westkapelle; Nh1816 (reddingboot van de toekomst); Straffe Hendrik (voormalig reddingboot Breskens); oud-reddingboot Javazee (voormalig reddingboot Breskens); oud-reddingboot Carlot; Tender(s), Loodswezen; Strandwacht, Vlissingen; sleepboot Multraship; patrouilleschepen Rijkswaterstaat, douane en politie.
10.00-15.30 uur: bezichtigen hulpdiensten en activiteiten op de Middenhavendam, met onder andere Kusthulpverleningsvoertuig KNRM Cadzand; Brandweer Breskens; Jeugdbrandweer Terneuzen; Duikteam Terneuzen; Hoogwerker en hulpverleningsvoertuig Brandweer Oostburg; Bergingsbedrijf Varamo; stand Douane; Modelbouwvereniging Zuid-Zuidwest (kinderen kunnen zelf varen!).
10.30-15.00 uur: doorlopend demonstraties hulpdiensten op de Middenhavendam.
11.00 uur: demonstratie reddingboot in vissershaven.
13.00 uur: demonstratie reddingboot in vissershaven.
14.00 uur: Hoist-demonstratie NHV SAR helikopter in Vissershaven.
15.00 uur: demonstratie reddingboot in vissershaven.
15.30 uur: bekendmaking winnaar prijsvraag (overnachting strandhuisje).
Alle bovengenoemde deelnemers en demonstraties zijn onder voorbehoud van operationele verplichtingen!

Win een strandovernachting!
Speciaal voor dit jubileum houdt KNRM Reddingstation Breskens een prijsvraag. Strandcamping Groede heeft een prachtige prijs ter beschikking gesteld, namelijk een unieke overnachting in een strandslaaphuisje met een prachtig panoramisch uitzicht over het strand, de zee en de duinen. Beantwoord de volgende vragen en lever de antwoorden op 12 september vóór 15.00 uur in bij de KNRM-stand.
1. Hoe heette de eerste reddingboot van reddingstation Breskens?
2. Hoeveel reddingacties heeft reddingstation Breskens in 2014 gedaan?
3. Hoeveel bemanningsleden heeft reddingstation Breskens op dit moment?

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor 75 jaar reddingstation Breskens

de beste stuurlui, 408

07_De_Beste_Stuurlui_Jas_af

Geplaatst in Beste stuurlui | Reacties staat uit voor de beste stuurlui, 408

Oude beelden: Eerste Zeeuws-Vlaamse Jaarbeurs, 408

Ufford

Breskens was altijd wel in voor een feestje. Er zijn tal van foto’s van evenementen van voor de Tweede Wereldoorlog. Koninginnedag, Ooft- en tuinbouw tentoonstellingen, een regeringsjubileum – Breskens maakte er een feest van. Zo werd ook de eerste Zeeuws-Vlaamse Jaarbeurs op 2 juli 1931 juist in Breskens geopend. Wij wisten immers wat feesten is. De beurs werd georganiseerd door een speciaal bestuur van de in 1929 hier opgerichte Vereniging voor Vreemdelingenverkeer. In verslagen in De Schakel is regelmatig te lezen dat de commissaris van de Koningin vaak aanwezig was bij de Visserijfeesten en het overhandigen van de wimpels. Ook het openen van de jaarbeurs was voor de commissaris, toen nog Jhr. Mr. J.W. Quarles van Ufford. Of hij uitgenodigd was door burgemeester Van Zuijen of zelf het initiatief had genomen is nu waarschijnlijk niet meer te achterhalen. Op deze foto krijgt hij, compleet met handschoenen en hoge cilinderhoed, van een Breskense schone een handje ongepelde hornaot. Zou hij ze zelf gepeld hebben? Rechts van Quarles van Ufford staat W.C. Carels, hij maakte samen met de heren I. de Hullu, D. Orneé, J. Manneke, E. Boom-Bliek, J. Woittiez en de latere burgemeester J. Eekhout, deel uit van het bestuur van de toenmalige Breskense VVV. Achter de commissaris zien we burgemeester Van Zuijen.

WV

Geplaatst in Oude Foto's | Reacties staat uit voor Oude beelden: Eerste Zeeuws-Vlaamse Jaarbeurs, 408

De Schakel, 408

Schakelwp

Raadsvergadering
De raad der gemeente Breskens kwam in openbare vergadering bijeen, onder voorzitterschap van burgemeester J.A. Eekhout.
Bij de ingek. stukken was een balans en verlies- en winstrekening over 1964 van de N.V. Exploitatie-Mij. Zeebad Breskens. De heer Luteijn merkte naar aanleiding hiervan op, dat het hem verheugde dat 1964 voor het eerst een winstsaldo te zien gaf, ondanks de hogere netto-afschrijvingen. Hij wenste de N.V. ook voor 1965 een gunstig jaar toe.
In het jaarverslag 1964 van de Stichting Zeeland Provinciaal Opbouworgaan werd gesproken over een rapport van de Commissie verenigingsaktiviteiten te Breskens. De heer Vergouwe merkte naar aanleiding hiervan op, dat de raadsleden nooit dit rapport hadden ontvangen. Gaarne zou hij dit rapport in zijn bezit krijgen. De voorzitter meende dat de raadsleden dit rapport ontvangen hadden. Hij zegde toe dat zij alsnog dit rapport zullen ontvangen.
Bij besluit van 31 mei werd de grond bestemd voor de winkelgalerij, voor 6 maanden in optie gegeven aan dhr. L. Bots te Eindhoven. De informaties van dhr. Bots betreffende eventuele gegadigden voor deze bouw, zijn door onvoorziene omstandigheden, nog maar in een zodanig stadium, dat het niet mogelijk is uitvoering aan dit besluit te geven. B. en W. stelden de raad daarom voor om de optieverlening te laten ingaan op een nader te bepalen datum, welke door het college zal worden vastgesteld. Indien de optieverlening niet voor 1 nov. kan plaats vinden, dan het raadsbesluit als vervallen te beschouwen.
De heer Luteijn vroeg of de onvoorziene omstandigheden bekend waren bij het college. De heer Carels meende dat dit inhoudt dat op het ogenblik niemand aan de grond kan. Bovendien is het geen optieverlening meer van 6 maanden, doch van 12 maanden. Welke belangrijke feiten spelen hier dan een rol en zijn de moeilijkheden bij B. en W. bekend? Weth. Zegers zei dat de grond op het ogenblik vrij is, daar er geen enkele koper is. De optie zal pas ingaan als er geld gestort is. Om deze kwestie duidelijker toe te lichten was het nodig dat men 10 minuten in besloten zitting ging. Na heropening van de vergadering werden de voorstellen van B. en W. zonder stemming aangenomen.
Via het N.V. Bouwfonds van Nederl. Gemeenten was een verzoek ingekomen van dhr. G.F. Steijaert te Breskens, waarin de raad verzocht wordt, zekerheid te stellen voor de betaling van hoofdsom en rente van een door hem bij het genoemde Bouwfonds op te nemen geldlening voor de bouw van een woning. Met de bouw van de woning is inmiddels aan de Karel Doormanlaan begonnen. B. en W. stelden voor, onder voorbehoud van toekenning van een toeslag, de gevraagde garantie te verlenen. De heer Luteijn vroeg of het gebruikelijk is dat een dergelijke aanvraag eerst geschiedt als met de bouw reeds is begonnen. Weth. Zegers zei dat dit normaal is. Het is wel meer voorgekomen dat tijdens de bouw een dergelijke aanvraag gedaan wordt.
Nu de noodwoningen worden afgebroken en in het gedeelte tussen de Langeweg en Ringlaan steeds meer woningen gereedkomen, wordt het noodzakelijk dat nieuwe straatnamen worden vastgesteld. B. en W. stelden voor het begrip “Bloemenwijk” in stand te houden en hen te machtigen aan de nieuwe straten in plan “West” de namen van bloemen te geven.
De heer Carels meende dat dit vooral uit het oogpunt van de P.T.T. verwarring zou kunnen stichten, daar men nu ook al met bloemennamen te maken heeft. Weth. Zegers kon hem hierin geruststellen daar men verder zou gaan met de alfabetische volgorde en men met de P. zou beginnen. Z.h.st. kon men zich hiermede verenigen.
Een uitvoerige discussie vond plaats over het deelnemen aan de ratiobouw. Het eerste kwantum van 40 woningen, dat aan Breskens is toebedacht, zal worden gebouwd op de gronden tussen de Langeweg en v. Zuijenstraat. Dit terrein is echter nog niet bouwrijp. Men is druk doende met de sloop der noodwoningen, doch na deze sloop zal, om de bouw mogelijk te maken, nog een straat met riolering moeten worden aangelegd. Bovendien is de kans groot dat op het terrein geheid moet worden. Volgens het schema van het Bouwteam wil men met de ratiobouw rond half sept. in Breskens beginnen. B. en W. achten dit niet uitvoerbaar. Overleg omtrent de aanvang van de bouw zal derhalve met het Bouwteam nog moeten plaats hebben. Om niet nodeloos de ratiobouw te stagneren, stelden B. en W. voor overeenkomstig het door het Bouwteam uitgebrachte rapport en tekening, in principe te besluiten aan de ratiobouw deel te nemen, echter onder uitdrukkelijk beding, dat de aanvang van de bouw en de alsdan daaruit voortvloeiende verplichtingen voor Breskens eerst zullen ingaan met ingang van de dag, door het B. en W.-college te bepalen.
De heer Vergouwe vond dat er maar weer een beslissing moest worden genomen op de valreep. Er zijn aantrekkelijke kanten aan dit bouwsysteem, waarvan hij naar voren bracht: de 25 pCt. toeslag en het vlugger bouwen.
Gezien de moeilijkheden met het bouwrijp maken van de grond, zag hij liever het stuk grond aan de Prins Bernhardlaan hiervoor bestemd. Het tempo van het afbreken van de noodwoningen gaat z.i. toch wel wat langzaam. Ook meende hij dat hierdoor het bejaardencentrum in gevaar komt.
Hoe staat het Bouwteam tegenover een principe-besluit, informeerde hij. Wij komen op deze manier klem te zitten met ons hele uitbreidingsplan. Ook over het type woning was hij niet zo enthousiast. Er zit veel glas in. Waarom zijn de woningbouwverenigingen in deze zaak niet ingeschakeld; er zou dan mogelijk een ander type uit de bus gekomen zijn.
Mevr. Niermans-Gossije vroeg of het college ook zeggenschap heeft gehad bij het maken van de tekening. Zij zag liever het type dat nu aan de Ringlaan gebouwd wordt. De heer Leenhouts toonde zich in het geheel geen voorstander van massabouw. Men heeft hier vroeger in de v. Kleefstraat en Blankenstraat leerlessen genoeg gehad. De afwerking is slecht en het brandgevaar groot. Waarom worden er betonnen zolders gebruikt? Deze zijn koud en kil.
De heer Carels veronderstelde dat een vertegenwoordiger van het B. en W.-college bij de besprekingen betrokken is geweest. De indeling boven vond hij sumir. Wanneer dit type tegenvalt, moet dan het volgend kwantum van 40 woningen toch van hetzelfde type gebouwd worden?
De heer Luteijn merkte nog op dat de Technische Dienst zeer optimistisch is betreffende de Nutsbedrijven.
Weth. Zegers zei dat door de gemeente verschillende stukken grond zijn opgegeven. Betreffende het stuk aan de Prins Bernhardlaan kon hij mededelen dat hier nog verschillende moeilijkheden moeten worden opgelost alvorens er gebouwd kan worden. Omtrent het principe-besluit is er nog geen kontakt met de aannemer geweest. De woningen zijn iets smaller dan die welke op het ogenblik gebouwd worden, doch zijn door gezamenlijk overleg tot stand gekomen. Bovendien verlangt het Min. van Volkshuisvesting een bepaalde keuze woning. Waarom de bouwverenigingen niet zijn ingeschakeld is niet bekend. Het brandgevaar is aanmerkelijk kleiner geworden, daar de woningen in blokjes van 4 en 6 worden gebouwd. Het tweede kwantum zal inderdaad van hetzelfde type worden daar het een geheel plan van 300 woningen voor West Z.-Vlaanderen is. Betreffende de Nutsbedrijven meende hij dat er door de Technische Dienst wel kontakt zal zijn geweest met deze bedrijven.
Mevr. Niermans informeerde wat er zal gebeuren wanneer men niet aan deze ratiobouw meedoet. Krijgt men dan toch bouwvolume?
De heer Carels merkte op dat de kleinste slaapkamer slechts aan de minimum eisen van de bouwverordening voldoet. Hoe ligt de bouwprijs van deze woningen ten opzichte van de huidige in aanbouw zijnde woningen? Schoorvoetend meende de heer Carels slechts met deze bouwmethode te moeten meegaan waarbij hij als enige overweging liet gelden het meerdere bouwvolume. Hij blijft echter angstig dat het bouwproject zal worden uitgevoerd met gebreken.
De heer Cambier zou toch maar het liefst op de oude voet voortgaan; hij ziet er niet veel voordeel in.
Wethouder Zegers zegt dat over al dan niet meedoen geen uitlatingen worden gedaan. Zowel door G.S. als de Provinciale Directie van Volkshuisvesting wordt aangedrongen om met deze bouw mee te doen. Massaproduktie kan goed zijn, als er een goede aannemer en goed toezicht is.
De voorzitter licht heel de bouwperikelen nog eens toe, waarbij hij stelt dat dit een mogelijke oplossing van het woningprobleem is, waarbij de ontvolking van de streek kan worden tegengegaan. Ook weth. van der Hooft is deze gedachte toegedaan. Door hem wordt nog eens de bouw onder de loupe genomen in vergelijking met de huidige bouw. Hij meende echter dat de nu in aanbouw zijnde woningen zeker niet meer voor dezelfde prijs kunnen worden gebouwd als waarvoor zij toen zijn aangenomen.
Z.h.st. ging men tenslotte met het voorgestelde akkoord.

Strandfeest
Door de V.V.V. Breskens zijn op het strand tussen de Handels- en Veerhaven kinderspelen gehouden. De spelen bestonden uit schatgraven, fort bouwen en een tekenwedstrijd. De middag werd een groot succes. Door ongeveer 250 kinderen van de camping en uit het dorp werd aan deze spelen deelgenomen.
Aan alle kinderen werd een traktatie aangeboden.

Showboot
Voor de 4e maal is de Breskense showboot uitgevaren. Deze showbootvaart, door de V.V.V. georganiseerd, is weer een grandioos succes geworden. De plaatsen – 1000 personen – waren totaal uitverkocht en er moesten dan ook personen teleurgesteld worden.
De Breskense muziekvereniging “Uit het Volk-Voor het Volk” verleende wederom haar medewerking, terwijl de heer Sluiter met een geluidsinstallatie de dansmuziek verzorgde.
De 5e en laatste showboot zal op dinsdag 17 aug. varen.

Zeesucces
Het jacht “Tonnerre de Breskens” van de heer P. Vroon, behaalde de 2e plaats in klasse 2 van de Fastnetrace. In totaal werd het 4e, terwijl het de 3e plaats bezette in het landenklassement. Dit is een bijzondere prestatie als men bedenkt, dat er 153 jachten achter de “Tonnerre de Breskens” eindigden.

Wielerwedstrijd
Op maandag 16 aug. tijdens de Visserijfeesten zal er, na een onderbreking van 8 jaar, weer een wielerwedstrijd worden gehouden en wel voor nieuwelingen en aspiranten. Hiervoor zijn pl. m. 40 nieuwelingen en 15 aspiranten ingeschreven.
Onder de favorieten bij de nieuwelingen bevinden zich ook de plaatselijke renners, de Gebr. de Schipper, die echter voor eigen publiek een zeer moeilijke wedstrijd zullen hebben te rijden. Laat ons het onmogelijke niet van hen verlangen. Want we mogen niet vergeten dat ze het tegen de beste renners van Nederland zullen moeten opnemen. Om er enkele van te noemen: W. Huismans uit Achthuizen, kampioen van Nederland; Tini v. Hasselt, winnaar van de Acht van Chaam; Wim Evertse uit Zierikzee; Jan Kiviet uit Borssele en Piet Oomen uit Breda. Drie kandidaten voor de eerste plaats in de Zeeuwse wielercompetitie. En niet te vergeten Sjaak Beun uit Biervliet, Joh. Westerweele uit Sluis, J. Hinneman uit IJzendijke en J. de Poorter uit Hoofdplaat. Nog een renner uit Hoofdplaat, C. de Smit, geven wij de meeste kans bij de aspiranten.

Geen voorrang
Op de Duinweg ontstond zondagavond een botsing tussen de motorrijder L. uit Aken (D.) en de bromfietster, mej. B. uit Uzendijke. Mej. B. verleende geen voorrang aan de motorrijder. De duorijdster van mej. B., mej. R.T. uit Hoofdplaat, liep hierbij een vleeswond aan een van haar benen op. Nadat dokter v.d. Maas de eerste hulp had verleend, werd mej. T. naar het ziekenhuis te Oostburg overgebracht.

Bescherm uw ogen tegen de zon
Vele miljoenen zonnebrillen worden ieder jaar tussen mei en september gedragen. Zonder twijfel kunnen wij als meest verantwoordelijk hiervoor de auto, de trein en het vliegtuig aan wijzen. Deze moderne transportmiddelen brengen ons in het verlangen de zon op te zoeken in een paar uur naar de zonnige gebieden van Zuid-Frankrijk, Spanje en Italië.
Wanneer u echter die zon hebt gevonden, wordt het al heel gauw duidelijk, dat u deze niet ongestraft in uw ogen kan laten schijnen. Zelfs in ons eigen landje, achter het stuur van uw auto of fietsend over kronkelige landweggetjes hindert de schittering uw gezichtsvermogen. Wanneer u de ondergaande middagzon tegemoet rijdt, veroorzaakt dit een hoop ongemak. Vooral watersportliefhebbers ondervinden soms veel hinder van de schittering, die door de weerkaatsing van zonlicht op het water wordt veroorzaakt. Zelfs bij een gewone picnic in de zon of een wandeling langs de boulevard kan dit zeer irriterend zijn.
Wanneer zonlicht door wateroppervlak, zand of een weg wordt weerkaatst, is de horizontale schittering, die uw ogen bereikt, 10 maal lichtsterker dan het licht, dat nodig is om goed te kunnen zien. De ogen hebben dan ook grote moeite met het opvangen van de grote verandering van lichtintensiteit. U kunt hierdoor tijdelijk verblind raken en ervaren, dat het zelfs schadelijk voor de ogen kan zijn.
Gewone zonnebrillen zullen de schittering verminderen, maar deze niet opheffen. Hierdoor heeft u soms aan het eind van een dag in de zon, als u de zonnebril afneemt, zulke onaantrekkelijke lijnen – “kraalenpootjes” – rond de ogen. Het is dan net alsof u de hele dag met samengeknepen ogen in de zon heeft staan turen.
Uw opticien kan u zonnebrillen laten zien met z.g. Polaroid glazen, welke 98 pCt. van de schittering opheffen en 70 pCt. van het helle zonlicht absorberen om het kijken zo plezierig mogelijk te maken. De glazen van deze zonnebrillen zijn geconstrueerd als een sandwich. Een papier-dunne laag polariserend materiaal is geperst tussen twee optisch gecorrigeerde lagen van hard splintervrij plastic. Het materiaal bestaat uit een rij onzichtbare spijlen, die een soort hekwerk vormen. Wanneer nu een horizontale schittering, vanaf water, zand of een ander reflecterend oppervlak, als een bundel tegen dit- hekwerk valt, wordt deze er door gestopt. Zonder inspanning kunt u nu zien, omdat alleen het nuttige licht uw ogen bereikt.
Goed beschermd tegen het felle zonlicht en de weerkaatste schittering blijven uw ogen fris en ontspannen, gereed om de volgende dag weer met plezier in de zon te kunnen zitten.

Aanrijding
Op het Molenwater ontstond zaterdagmorgen een aanrijding tussen een personenauto en een bromfietser. De brommer, die bestuurd werd door de 15-jarige L.F. uit Breskens, kwam vanuit de Burg. Gerritsenstraat op het moment dat de personenauto, bestuurd door L. d. B., eveneens uit Breskens, kwam aangereden. De brommer verleende geen voorrang en botste op de personenauto. Dokter van der Maas verleende de eerste hulp en liet F. met ernstige verwondingen naar het ziekenhuis te Oostburg vervoeren.
Beide voertuigen werden beschadigd.

WV

Geplaatst in De Schakel | Reacties staat uit voor De Schakel, 408

Ondernemende Bressiaanders: Verhuurburo Zeeland BV, 408

Harrie(408)

Vrijwel heel het jaar door zijn er duizenden toeristen die Breskens en de regio bezoeken. Velen vinden we op campings of in hotels, naast een groot deel dat voor meer privacy kiest en een huis of appartement huurt. Hiervoor maken ze gebruik van verhuurkantoren die garant staan voor kwaliteit en service. Zo’n verhuurkantoor heeft Harrie Vreekamp. Zijn Verhuurburo Zeeland BV is gevestigd aan de Oosthavendam en staat bekend om zijn goede service en flexibele aanpak.

Harrie Vreekamp is afkomstig uit de regio Utrecht, was ooit actief in de verzekeringswereld en betrokken bij IT-projecten tot hij bijna tien jaar geleden geheel onverwacht in Breskens de verhuur is ‘ingerold’. “Op 1 juli 2006 ben ik met het bedrijf gestart met één huis waarvan de eigenaar toevallig uit Utrecht kwam. De kennis die ik opgedaan heb bij mijn vorige werkzaamheden op het gebied van IT komen mij hierbij goed van pas. Ik heb verschillende programma’s zelf ontwikkeld die het werken in mijn kantoor vergemakkelijken. Zo heb ik langzaam mijn eigen zaak opgebouwd en sinds dit jaar gewerkt aan een meer flexibele manier van verhuren om te voldoen aan de eisen des tijds. Met behulp van het marketing bedrijf Online Rebels ben ik hiertoe gekomen en gaan we nu uit van een soort hotelformule. Gasten kunnen een appartement of woning al vanaf één dag huren en de rest zelf invullen. Op onze site is te zien wat waar vrij is en het boeken gaat voor het grootste deel via internet. Op deze manier zijn de gasten ook niet gebonden aan een volle week, maar kunnen helemaal zelf bepalen wanneer en hoeveel nachten ze willen blijven.
Ingeval het niet lukt om tijdens kantoortijd te arriveren hebben we een oplossing gevonden, want vaak vertrekken gasten uit bijvoorbeeld de grensstreek van Duitsland nog na het werk en dan is het moeilijk om hier voor zes uur ’s avonds te zijn om de sleutels op te halen. Dan moet er gehaast worden en begint de stress al voor de vakantie begonnen is. In het hoogseizoen zijn wij zeven dagen per week open.”
Bij de verhuur is internet volgens Harrie hét item. “Er wordt nog wel eens gebeld en er zijn gasten die persoonlijk contact op prijs stellen. Heel af en toe komt er ook nog wel eens een brief of kaartje, vaak met een bedankje voor hulp bij problemen. De taal is soms een obstakel en wij trachten zoveel mogelijk bij alle problemen te helpen en onze gasten bij te staan. Daar gaan we heel ver in. Wij hebben, indien nodig, een rolstoel beschikbaar, die tijdelijk gebruikt kan worden. Verder laten we eventuele mankementen, die zijn er gelukkig niet veel, direct opknappen. Ik kan daarbij helemaal rekenen op klussenbedrijf Angelo Dieleman uit Breskens. Onze samenwerking verloopt prettig, niet alleen bij reparaties, maar tevens bij renovaties van vakantiewoningen.”
Grotere werkzaamheden, renovaties, bespreekt Harrie met de eigenaren. “Het contact daarmee is goed. Wij zien vaker dan de eigenaar wat er opgeknapt moet worden, welke werkzaamheden nodig zijn, binnen of buiten in de tuin. Vakantiewoningen moeten tiptop in orde zijn en gasten willen dat ook.”
Hoe creativiteit en vakmanschap kunnen samengaan is al te zien in het kantoor van Verhuurburo Zeeland. Angelo heeft de verbouwing gedaan, maar dan wel geheel naar de creatieve ideeën van Harrie. In de balie is een vitrine verwerkt en onder de glasplaat is een maquette van Port Scaldis te zien. “Gasten die in Port Scaldis huren zien zo gelijk waar hun appartement is”, laat Harrie trots zien. “En niet alleen de voorkant, nee door overal in de vitrine spiegels aan te brengen zijn alle kanten van de gebouwen goed herkenbaar.”
Het ziet er dan ook spectaculair uit. Verder zijn in zijn kantoor alle nodige informatie en folders te vinden, inclusief de tegenwoordig noodzakelijke parkeerschijf. Service staat hier duidelijk op een hoog peil.
“Verder zorgen wij ervoor onze gasten relaxed te ontvangen, ook bij grote drukte. Die hebben we niet alleen meer in het zogenaamde hoogseizoen”, vervolgt Harrie. “We zien duidelijk dat de seizoenen zich verleggen, gasten komen heel het jaar door.”
Gelukkig heeft Harrie een manier gevonden om zelf te ontspannen en relaxed te blijven. “Ik zing en treed in oktober op met Flash Back in het Scheldetheater in de theatershow X-treem. We zijn volop aan het repeteren. Spannend en ontspannend!”

WV

Geplaatst in Ondernemende Bressiaanders | Reacties staat uit voor Ondernemende Bressiaanders: Verhuurburo Zeeland BV, 408

Trainers (17): Nel van Hartevelt, 408

nel van hartevelt

Van 2000 tot 2004 volgde Nel van Hartevelt een opleiding tot docent Chinese bewegingsleer in Tilburg. Sindsdien geeft zij lessen Chinese bewegingsleer voor jong en oud(er), onder andere bij de veerboot, maar ook in andere Zeeuwse plaatsen. Na haar eerste bijscholing in Guilin (China) in 2004 heeft Nel zich gespecialiseerd in Bewust Bewegen voor Ouderen en geeft zij diverse lessen in zorgcentra in de regio. Tijdens haar tweede bezoek aan China, juli en augustus 2008, volgde zij een cursus Guo Lin Qigong. Dat sprak haar zo aan dat al in China de eerste stappen werden gezet tot de vorming van de stichting Guo Lin QiGong Nederland en de Nederlandse opleiding tot GLQG docent.
Met het door haar behaalde Chinese én het Nederlandse certificaat op zak kon zij daadwerkelijk aan de slag. De massagetechnieken en de loopjes behorend bij deze vorm van Qi Gong, waren zeker een verrijking voor haar ouderenlessen in de regio Zeeland. Vervolgens ging Nel in 2010 met diverse docenten weer naar China voor een vervolgcursus in Guilin en startte met meer wandelgroepen.
Sinds haar verhuizing naar Zeeuws-Vlaanderen heeft zij nog meer lesmogelijkheden, nu zij op vijf minuten van een groot natuurgebied woont. In Zeeuws-Vlaanderen werd zij gevraagd door ouderenverenigingen om les te geven, onder meer door de K.O.B. in Hulst en de stichting Aan Zet in Terneuzen (waar de lessen gesubsidieerd worden). Daar gaf zij les in Taiji. In de regionale pers werden al meerdere stukjes over haar gepubliceerd. Elke dinsdag bij mooi weer verzamelt zij zich om 18.00 uur met haar leerlingen op het terrein voor de ingang van het fietsvoetveer. Het merendeel van haar leerlingen is ouder dan vijftig jaar. Haar beweegtraining is absoluut niet fysiek belastend en is in het bijzonder bedoeld voor ouderen met fysieke en/of geestelijke klachten. Vaak worden deze mensen door therapeuten naar Nel doorgestuurd.
Een voornaam kenmerk van de bewegingsleer is dat lichaam en geest één zijn, zodat als het lichaam in balans is, de geest dat ook is. Haar klanten komen uit heel Zeeuws-Vlaanderen en worden veelal door reumatologen doorverwezen. Haar behandelingen vallen niet onder het ziekenfondspakket. Onlangs zijn door Nel afspraken gemaakt met de praktijk fysiotherapie in Hooge Platen om daar te trainen. Alle leeftijden zijn welkom. Om 18.00 uur start de beginnergroep gedurende een uur en daarna de gevorderden gedurende anderhalf uur. Nadere informatie is te vinden op de website www.altijdjong.com of via het sturen van een e-mailbericht naar info@altijdjong.com.

RC

Geplaatst in Trainers | Reacties staat uit voor Trainers (17): Nel van Hartevelt, 408

Hoej’ndag Arjaon, 408

De rust begin weer een bitje t’rug te kêêr’n. ‘t Seizoen zôô as ze dâ noem’n is wee achter de rik.Dus me docht’n me gaon ook es een weekje weg, nao Zûûd-Limburg. Naoseizoen, nie te druk en nie te diere. De zaoterdag â vroeg vertrokk’n, zôôdâ me bietieds bie dâ vakantiepark waor’n en om tien uur’n d’êêrste in de rij waor’n om in te check’n. De boodschapp’n direct dien bungalow ingezeuld en de koelkasse gezocht om m’n bier te koel’n, wan’ Jaone wou s’avunds h’liek â barbekjoej’n. Om flink’ oenger te krieg’n ao ze ook bedocht om h’liek ‘s middags nog een stukje Amstel Gold Race te doen. Omdâ me nie vèrre van Valkenburg zaot’n most ze zôônôôdig ook nog de Caubèrg op, mao omdâ me een paor bordjes aon gemist kwaom’n me van de verkêêrde kant en wier het de Caubèrg af. Bie d’afdaoling è ze wao’schienlik in ‘t verkêêrde hendeltje geneep’n en vloog ze op hai-spied nao beneej’n. Oe â ze ‘t voo mekaore è gekreeg’n weet ik nie, mao beneej’n net voo dâ terras op d’n oek aol ze toch dien bochte nao rechts en begin ze h’liek an de volgende klim Valkenburg weer ûût.
Ikzèlf bin vôôzichtig nao beneej’n gekomm’n, maor ik zag d’r nie ûût. Ik aon zôô ard’ in m’n remm’n geneep’n dâ de remblokjes tot op het staol waor’n afgesleet’n en al dâ zwarte stof aon ik op m’n bezwêête gezicht gekreeg’n en zat er opgeplakt. Ik aon mêêr weg van een mijnwèrker as van een vakantieganger. Beneej’n bie dâ terras bin ik afgestapt en dao gevraogd of ze soms Jaone aon zien verbie komm’n. Dâ was eigen’lijk overbodig wan’ dâ was inderdaod het geval, gezien dâ iederêên nog stief overènde stoeng te applaudiseer’n. Een èndje vèrder stoeng ze op me te wachten, links van de weg voo d’n ingang van dâ mijnwèrkersmuseum in dien grot. “Dâ kunn’n me h’liek ook wel even bezichtigen, zei ze en stiefel’nde h’liek nao binn’n. Ik mocht d’r graotis in mee m’n zwarte snûûte omdâ ze docht’n dâ’k een oud mijnwèrker was.
Kei kapot bin me rond zeven uur’n op ‘t park angekomm’n en most ik mao h’liek de barbekjoe ansteek’n. Om er direct flink de fik in te krieg’n èn ik boven op d’anmaokblokjes nog een paor flinkescheut’n brandspiritus geklakt. Dâ aon ik beter ook nie gedaon, wan’bie d’êêrste lucifer een steekvlamme en een knal dâ d’overbûûr’n docht’n dâ Jaone op een bèrmbom was gelôôp’n. Ook een hêêl zwart gezicht vanzèlf. Direct dien barbekjoe die an in lichte laoje stoeng gedêêltelijk geblust, mao da’r zat nog zôôvéé gloed in dan me d’r direct het vlêês op kond’n legg’n. “Laot maor even een stuitje ligg’n”, zei Jaone, “wan’anders is’t vanbiin’n wee nog net zôô rauw as de leste kêêr bie Arjaon en Saore.”
Me bin ons toen êêrst nog maor even gaon doess’n, maor ook dâ aon me beter nie gedaon, wan’ toen me t’r ug kwaom’n stoeng hêêl ‘t overdekte terras vol rook en leek’n de karbonaatjes en kippeboutpôôt’ mêêr op de brikett’n ûût die kolenmijne in Valkenburg. Van èrmoe èn me toen mao een pizzao laot’n komm’n. “Da’s wel een lekker begin van de vakantie”, zei Jaone nog. “D’as waor”, zei ik, “zwarte zaoterdag.”

Allêê, de hroet’n weer éé,

Sakke

Geplaatst in Sakke en Arjoan | Reacties staat uit voor Hoej’ndag Arjaon, 408

Dicteerubriek , 408

Ook Nijkerk had zijn dictee in april 2015

1. Ieder van u zal ongetwijfeld bekend zijn met het verhaal van het Nijkerkse slot Hulkestein. Het biedt een authentiek beeld maar toch ook een beangstigend toekomstperspectief. Immers, verliest niet elk luxueus appartement onmiddellijk zijn charme als het onder water komt te staan? En zou het niet onverdraaglijk zijn om nauwelijks voltooide, prestigieuze bouwprojecten als het Oosterpoortcomplex, de architectonisch verantwoord gerestaureerde Eierhal incluis, in recordtijd in de golven te zien verdwijnen? Of scandeert u nu meteen: ‘Ach, meneer de dicteeauteur, bespaar ons uw gechargeerde sensatiezucht!’?

2. Natuurlijk, voor angstvisioenen en apocalyptische zinnebeelden kopen we niets en we mogen hopen dat het welbekende devies ‘Luctor et emergo’ nog steeds van kracht is. Tegelijkertijd moeten we de zaak niet bagatelliseren. Door menselijke bemoeienis veroorzaakte klimatologische veranderingen kunnen accumuleren en van lieverlede leiden tot een wijd en zijd verspreide problematiek.

3. Na de industriële revolutie is de wereldbevolking exponentieel toegenomen. Echter, een adequaat zoetwaterbeheer bleef daarbij achter en dat terwijl goede sanitaire voorzieningen ook om redenen van hygiëne belangrijk zijn. Onder andere cholera, diarree, dysenterie, meningitis, tyfus, de ziekte van Weil, hebben alle een causale connectie met verontreinigd drinkwater.

4. Wat nu? Laten we niet alles overlaten aan intergouvernementele diplomaten en commissarissen van multinationals. Die zijn overijverig bij het opstrijken van bonussen, maar als het gaat om een wereldomvattend vraagstuk als zopas aangestipt, zijn het hielenlikkers vanjewelste, lapzwansen, die het buskruit niet hebben uitgevonden en op z’n janboerenfluitjes hun pensioen willen halen om op hun lauweren te gaan rusten.

5. Wij kunnen beter ter zake kundige hydrologen benoemen en charitatieve initiatieven als die van de Nijkerkse Rotarians toejuichen. Bovenal zouden we onze eigen exorbitante waterverspilling door bijvoorbeeld onze toiletgang, eens onder de loep kunnen nemen. Met excuses voor de clichématige platitude, de westerse mens heeft schijt aan het afscheid van wat hij afscheidt.

6. Het is geen broodjeaapverhaal: in de ene hemisfeer [halve aardbol] laat men zijn behoefte met een delicate plons in exquise en soms buitenissig ingerichte waterclosets in kristalhelder drinkwater vallen. In de andere ontlast men zich in open riolen, en vunzige rivieren waarin de buurman even verderop een enigszins dubieus bad neemt.

7. Nog vele A4’tjes kunnen we hierover vullen. We moeten evenwel geen hydrofobie ontwikkelen, doch het aloude adagium actualiseren: ‘Verbeter de wereld, begin bij jezelf’.

RL

Geplaatst in Dicteerubriek | Reacties staat uit voor Dicteerubriek , 408