Volgend weekend: Visserijfeesten

avisserijfeesten

Het jaarlijkse hoogtepunt op evenementengebied staat voor de deur: in het weekend van 4, 5 en 6 augustus staat Breskens helemaal in het teken van de Visserijfeesten, alweer voor de vierenzestigste keer.
Het programma van de Visserijfeesten ziet er opnieuw veelbelovend uit. Het organiserende visserijcomité heeft zich weer strak aan haar draaiboek gehouden, daarbij uiteraard rekening houdend met de financiële mogelijkheden. Aan de formule is niet getornd. Voor elk wat wils met veel muziek, straatentertainment, demonstraties, braderie, rommelmarkt, gratis vis proeven en nog veel meer.
Visserijkoningin Shamaine van de Velde en Garnalenprinses Debby Mookhoek gaan hun tweede (en laatste) jaar in. Als de visitekaartjes van de Visserijfeesten zullen zij drie dagen lang acte de présence geven door aanwezig te zijn bij officiële gelegenheden, achter de muziek door het dorp en voor iedereen tijd uit trekken die met hun op de foto wil. Volgend jaar zal het visserijcomité een nieuwe Visserijkoningin en Garnalenprinses presenteren. Wie dat zullen zijn, wordt voorlopig nog geheim gehouden.
Volgens traditie worden de Visserijfeesten zondagavond afgesloten met een spectaculair vuurwerk.

Het volledig programma vindt u op www.visserijfeesten.nl.

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Volgend weekend: Visserijfeesten

Ronnie Christiaansen nieuw lid visserijcomité 

 

aRonnie

Wij kennen Ronnie Christiaansen van zijn jarenlange werk bij de brandweer, maar hij doet heel wat meer. Zo is hij ook nog ‘hoofdsmurf’ van de kinderbrandweer van de gemeente Terneuzen en heeft hij taken binnen de gemeente Sluis. Plus nog een aantal zaken die hij niet allemaal wil vermelden.

Ronnie besloot aan het begin van dit jaar met een aantal zaken te stoppen en het iets rustiger aan te doen en werd lid van het visserijcomité! Rustiger? Visserijcomité? “Nou ja”, Ronnie moet er wel om lachen, “dit zie ik helemaal zitten en dit jaar loop ik gewoon mee. Kijken hoe het allemaal verloopt. Samen met André Brakman ben ik dit jaar medeverantwoordelijk voor veiligheid, verkeer, de afzettingen en de verkeersregelaars. Er gaat niemand weg bij het comité, maar het is goed om opvolgers achter de hand te hebben. Vers bloed, mannen die al weten hoe het allemaal moet, mocht het nodig zijn.”

Door zijn werk bij de brandweer was Ronnie al langer betrokken bij de organisatie van de Visserijfeesten en kan nu alles vanuit het comité meemaken. “Ze weten allemaal dat ik gewoon meeloop. Het comité is mans genoeg om alles goed te laten verlopen. Ik kan alleen maar leren”, vertelt hij. “Ik ben zeker nog geen volwaardig lid, maar wil me helemaal in het organiseren van de Visserijfeesten verdiepen.”

Sinds maart van dit jaar is Ronnie bij alle vergaderingen aanwezig. “Ik ken ze allemaal, sommige persoonlijk, andere van ‘hoi’ roepen. We zijn Bressiaanders hé? We weten wat we aan elkaar hebben.”

WV

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Ronnie Christiaansen nieuw lid visserijcomité 

Juffrouw Rita nam afscheid

arita

Foto: Camile Schelstraete

Vrijdag 14 juli was de laatste schooldag voor de zomervakantie. Ook de leerlingen en leerkrachten van OBS Breskens ruimden in de loop van de dag hun schoolspullen om en wensten elkaar een fijne vakantie toe. Een speciaal afscheid was er voor juffrouw Rita Loonen. Na 47 jaar in het onderwijs werkzaam te zijn geweest, nam zij afscheid. “Maar niet voor lang hoor”, zei ze erbij, “want na de vakantie keer ik als vrijwilliger terug.”

Dat Rita Loonen terugkeert als vrijwilliger bewijst dat ze nog lang niet uitgekeken was op het onderwijs. Integendeel. Rita, die de laatste jaren één dag per week werkte, vindt het eerlijk gezegd helemaal niet leuk dat ze moet stoppen. “Het is hartstikke leuk om met kinderen te werken”, zegt ze. “Iedere dag is anders.”

Rita begon als kleuterjuf op een kleuterschool in Oost-Souburg, die ze na een half jaar vervolgde op de kleuterscholen Prinses Marijke in Oostburg en Klein Duimpje in Breskens. Met de integratie van kleuter- en lagere school kwam ze in 1988 terecht op de basisschool in Breskens, waar ze in groep 5 terecht kwam. In de loop der jaren volgden er meer groepen en schoolde ze zich bij tot remedial teacher. Het laatste half jaar was ze juf van groep 0, een groep van 23 net-vierjarigen. “Ik zorg dat het gezellig is in de klas. We starten altijd met een liedje: wat fijn dat jullie er zijn. Een kind moet zich veilig en welkom voelen.”

 

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Juffrouw Rita nam afscheid

Visserijmuseum erkend museum

aMuseumerkend

Dankzij de jarenlange inspanningen van Hein Klooster, Jacqueline van Bergen en andere vrijwilligers van het Visserijmuseum is het gelukt om landelijke erkenning te verkrijgen. Hein kon daarom trots het officiële papier tonen en sinds half juli hangt ook het bordje ‘Erkend Museum’ naast de ingang.

Gefeliciteerd.

WV

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Visserijmuseum erkend museum

Jaap Albregtse in West-Sumatra

anettenbreien

Jaap Albregtse was van 6 tot 21 mei op West-Sumatra, Indonesië. Daar nam hij deel aan de PUM-missie naar de visserijschool SMK 3 Kelautan Perikanan Pariaman. Net zoals van zijn vorige missies heeft Jaap weer verslag gemaakt.
Op 6 mei was het zover dat er vertrokken werd vanaf Schiphol voor een missie naar de visserijschool van Pariaman op West-Sumatra, Indonesië. Na een vlotte reis met Garuda werd ik in de namiddag van 7 mei op het vliegveld van Padang opgehaald door het gezelschap van de visserijschool, onder andere bestaande uit de directeur van de visserijschool, de heer Rafuddin.
Een uurtje later kwamen we aan bij het Nan Tongga Beach Hotel in Pariaman om eerst maar eens wat bij te komen van de reis.
Maandag 8 mei werd besteed aan meet-en-greet met toespraken. Na afloop heb ik een film vertoond over de visserij in Nederland.
De volgende dag was er de jaarlijkse diplomauitreiking van de geslaagden van dit jaar. Een indrukwekkende gebeurtenis met gebeden, traditionele dansen en zang, waaronder het volkslied, toespraken van de eregasten en natuurlijk van de directeur. Een voor een kwamen de geslaagden naar voren om een medaille en het diploma in ontvangst te nemen. De studenten hebben hier allemaal een schitterend uniform en de medaille-uitreiking wordt met militaire precisie uitgevoerd.
Omdat de school ook een opleiding heeft in wat men bij ons informatica en communicatie noemt, waren er ook heel wat meisjes onder de geslaagden.
Na de lunch was er op de binnenplaats en in de gebouwen nog gelegenheid om elkaar te ontmoeten en op de foto te gaan. Er waren nogal wat professionele fotografen met een standje waar de jonge studenten zich met hun familie konden laten fotograferen.
Woensdag 10 mei werd besteed aan een inventarisatie van de ijsfabriek op de school met bijbehorende ijsopslag. De ijsopslag was in orde, maar de ijsfabriek was kennelijk al lang niet meer gebruikt. Het was ook niet mogelijk deze nu te laten draaien. Men wil in de toekomst proberen deze ijsmachine weer aan de praat te krijgen en het ijs verkopen aan de ambachtelijke vissers. Probleem is dat er in Pariaman al een ijsfabriek is, de ambachtelijke vissers maken zelf ook ijs door plastic zakjes te vullen met water en deze te bevriezen in een diepvriezer.
De vloer van de ijsopslag moet van een nieuwe laag voorzien worden, wat niet al te veel werk is. Om de ijsproductie weer opnieuw op te starten moeten de bakken waar het ijs in gevormd wordt schoongemaakt en van een roestwerende laag voorzien worden.
Omdat er donderdag 11 mei geen duidelijk programma was, ben ik overeengekomen dat ik de vissers in de haven en op de stranden zou bezoeken. ‘s Morgens in de haven de grotere kottertjes bekeken die in het haventje hun vangst lagen te lossen. Deze bestond vooral uit skip jack tonijn en soms wat zwaardvis. Sommige scheepjes deden ook enorme blokken ijs aan boord om de vangst te bewaren. Dit ijs wordt gemaakt in de lokale ijsfabriek en op de haven in kleinere blokken gezaagd omdat ze anders niet passen in de ijsopslag van de schepen.
‘s Middags ging ik ook nog naar Angkso Island, onder andere om de nieuw aangelegde aanlegsteiger te bekijken. De visserijschool zou ook graag een aanlegsteiger voor hun opleidingsschip willen op het strand voor de school, zodat het schip eenvoudiger te gebruiken is en er toezicht op het schip gehouden kan worden. Men zal dan toch terdege moeten beseffen dat men bij de visserijschool geen beschutte plaats heeft. Het waait er weliswaar niet veel, maar met de deining van de oceaan moet terdege rekening gehouden worden, temeer daar de romp van het opleidingsschip van polyester gemaakt is, dus kwetsbaar voor invloeden van buitenaf.
Op de vrijdagmorgen werd er gesproken met de afdeling viskweek. In een aantal bakken wordt meerval gekweekt tot de grootte van een fingerling waarna deze verkocht worden aan lokale mensen om verder te laten doorgroeien. Het geheel maakte een rommelige indruk en een goede onderhoudsbeurt en eens kijken waar men naar toe wil zou mijns inziens niet overbodig zijn.
In een gebouw had men een ook een afdeling aquariumvis waar men goudvissen en maanvissen kweekt voor de verkoop. Dat zag er goed uit, met onder andere de goudvisvariant leeuwenkop.
De aanleg van een vijver voor de kweek van garnalen is nou niet echt zoals het behoort te zijn. Ik heb daarom informatie achtergelaten hoe het zou moeten en de diverse mogelijkheden besproken.
Er is ook een afdeling die nieuwe visproducten maakt, onder andere vis nuggets. Ik heb hier ook van kunnen proeven. Deze smaakten best goed en kan de vergelijking met onze vis nuggets zeker doorstaan.
Op zaterdagmorgen werd ik naar de school meegenomen om mij onduidelijke redenen, ‘s middags ben ik in de stad Pariaman geweest om wat materiaal voor de workshop netten maken te kopen.
De zondag zijn we met een aantal mensen die betrokken zijn met het opleidingsschip naar de haven van Padang gereden voor een inventarisatie. Het schip is door gebrek aan onderhoud en toezicht nu niet bruikbaar voor instructiedoeleinden, een veel voorkomend probleem in landen als Indonesië. Nieuw gebouwde scheepjes voor overheidsdoeleinden – of in dit geval een school – zijn vaak na korte tijd al helemaal onbruikbaar door gebrek aan of ondeskundig onderhoud en soms ook diefstal. Zo is de mast met een haakse slijper ter hoogte het dek afgeslepen en de machinekamer kan ook niet normaal functioneren, de toiletten/douches hadden geen deuren meer, de generator om elektriciteit op te wekken was uit elkaar gehaald en niet opnieuw weer in bedrijf gesteld, zodat het vaartuig nu zonder normale elektriciteitsvoorziening zit. Om diefstal te voorkomen is de navigatieapparatuur uit de stuurhut verwijderd. Verder moet alle verlichting en bekabeling nagezien worden en in de machinekamer moeten nogal wat zaken betreffende veiligheid in orde gebracht worden. Al met al moet er nogal wat herstelwerk aan het schip uitgevoerd worden.
Maandag 15 en dinsdag 16 mei was er geen duidelijk programma en geen mensen beschikbaar en heb ik in overleg zelf invulling gegeven aan deze twee dagen door de ambachtelijke visserij te bekijken, eerst noordwest van Pariaman en vervolgens zuidoost van Pariaman. Ik telde op maandag 59 schepen noordwest van Pariaman en op dinsdag 50 schepen zuidoost van Pariaman. Overdag staan deze schepen vanaf de middag vaak op het strand. Gevist wordt er vooral vanaf de vroege morgenuren tot tegen de middag.
Met de vissers heb ik ondanks de taalproblemen toch best redelijk contact kunnen maken. Het ging er zeer vriendelijk aan toe. Meer dan eens kreeg ik koffie aangeboden. Ik had nog wat boetnaalden en mesjes uit Nederland meegenomen en die vonden gretig aftrek.
Woensdag 17 en donderdag 18 mei heb ik op het centrale plein van de school een workshop netten repareren en netten maken georganiseerd. Ik had daartoe wat netmateriaal en garen uit Nederland meegenomen. Doordat iedereen tussen de andere lessen door even kon inhaken, hadden deze dagen een succesvol verloop.
De vrijdag 19 mei heb ik de mogelijkheden bekeken om een aanlegsteiger voor het opleidingsvaartuig aan te leggen aan het strand voor de school. Ik heb daartoe middels de GPS nog wat gegevens vastgelegd en mogelijkheden en onmogelijkheden bekeken. Probleem kan dus zijn dat er geen enkele beschutting is tegen deining vanuit de oceaan, dit in tegenstelling met de aanlegsteiger/ponton op Angkso Island waar deze aan de landzijde van het eiland gesitueerd zijn en daardoor niet blootstaan aan rechtstreekse oceaandeining.
De school heeft 650 leerlingen en 72 leerkrachten, waarvan 40 vrouwen en 32 mannen. Daarnaast kan de school ook nog beschikken over 18 parttime leerkrachten. Wil men het opleidingsschip weer gaan benutten, dan zal men eerst onder deskundige leiding de noodzakelijke herstelwerkzaamheden moeten uitvoeren.
De aanleg van de garnalenvijver is ook een bron van zorg. Dat gaat niet goed. Ik kreeg de verantwoordelijke man niet te spreken. Men heeft wel contact met een professionele garnalenkweker in de omgeving en men zou ook daarmee het contact intensiveren.
Voor zover door mij begrepen heeft de visserijschool nauwelijks (of geen) contact met de ambachtelijke visserij, wat ik vreemd vind. Men leidt mensen op voor de visserij op buitenlandse schepen, zoals Japan en Zuid-Korea. Ik maak mij zorgen over de beloning van de jonge zeelui die op de Japanse schepen $ 300,= per maand bedraagt, wat gezien het zware werk met langdurige arbeidstijden, lange tijd van huis en werken onder soms extreme weersomstandigheden naar mijn mening aan de lage kant is. Ik weet echter niet wat de internationale regels in deze zeggen over beloning voor deze zeelieden. Ook de leerkrachten vonden deze beloning desgevraagd aan de lage kant. Ook weet ik dat de school de Japanse werkgevers faciliteert, de Japanse recruters komen op de school om de jongens aan te werven.
De school maakt op een buitenstaander een vriendelijke indruk waar leerkrachten en leerlingen gemoedelijk met elkaar omgaan. Ook de staat van de gebouwen is best redelijk te noemen en men is bezig een brugsimulator te bouwen, zoals die die bij ons ook in gebruik zijn. Men beschikt ook over locatie waar men de tewaterlating van een reddingboot vanaf een schip kan oefenen. Opvallend is dat de studenten in een keurig uniform aan de lessen deelnemen wat dan weer een kleurig beeld geeft op het schoolplein en omgeving.
De dagen die ik doorbracht op de stranden van Pariaman waren bijzonder nuttig om te weten te komen hoe men vist. Zonder tolk, maar dat heb ik geprobeerd te omzeilen met behulp van een vertaalprogramma. Sleepnetvisserij is in heel Indonesië niet toegestaan. Garnalen vangt men met een in verhouding tot de grootte van de bootjes toch wel een groot seine-net met heel lange vlerken. Dit erg grote net wordt met de handen binnengehaald, want een winch hebben ze niet. Vis wordt gevangen met een eenvoudige manier van long-lining. Een groot aantal haken voorzien van kunstaas wordt aan een lange lijn door het water gesleept. De haakjes worden door de vrouwen gereed gemaakt en van kunstaas voorzien. Op deze manier wordt vooral een kleine tonijnachtige tongkol genaamd gevangen.
Opvallend was toch wel dat het met ambachtelijke visserij zo op het oog toch wel wat beter gaat dan tijdens mijn bezoek in 2015. De scheepjes zitten goed in de verf en sommige vissers verdienen wat bij met het toenemend toerisme door passagiers naar de eilandjes voor de kust te brengen.
Het is ook het beleid van het gemeentebestuur om het binnenlands toerisme naar Pariaman te stimuleren. Sommige vissers hebben een eenvoudige strandtent waar je koffie en niet-alcoholische dranken kan kopen. Alcohol is, officieel althans, niet meer verkrijgbaar in Indonesië, de huidige president heeft het land met uitzondering van Bali drooggelegd. In echt grote hotels schijnen ze er nog wel een bar op na te houden.
Opvallend was ook dat je niet alleen op de stranden maar ook in het stadje heel wat minder weggegooid afval tegenkwam. Er waren overal afvalbakken voor groen en andersoortig afval geplaatst, dus men heeft hier wel een slag gemaakt sinds 2015.
Ook was er een voetgangersbrug gebouwd over de riviermond, zodat er een verbinding is tussen het zuidelijk en noordelijk strandgedeelte zodat ook het noordelijk gedeelte ook kan profiteren van het toenemend toerisme uit andere delen van Sumatra.
Iedereen wil met je op de foto of wil dat je bij hun komt zitten op een terrasje. Westerlingen komen hier niet, dus ben je een aantrekkelijk onderwerp voor een selfie. Sommigen willen ook wel hun kennis van de Engelse taal uitproberen, dus dan maar op de foto met de politie, met groepjes vrouwen, met groepjes scholieren natuurlijk ook met de vissers. Iedereen heeft een mobiele telefoon en lijkt daar vooral foto’s mee te maken.
Ook bij de vissers was ik meer dan welkom. Dikwijls werd ik op de koffie uitgenodigd bij de mensen thuis. Dat alles zonder tolk, zodat de communicatie soms erg moeizaam verliep.
Samenvattend was deze reis door het intensieve contact met de vissers voor mijzelf erg boeiend, maar voor de school was er door de zwakke organisatie van hun kant wat onderbenutting van de beschikbare tijd.

Tot zover het verslag van deze missie.

Jaap Albregtse

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Jaap Albregtse in West-Sumatra

Vechthanentoernooi De Boskreek

aIMG_9279

Op maandag 17 juli startte het eenendertigste Vechthanentoernooi op de vijf banen van tennisvereniging De Boskreek. De weersomstandigheden waren voortreffelijk met een dagtemperatuur van 25 graden. Met 220 deelnemers waren er dagelijks volop mooie en spannende wedstrijden te zien voor de tennisliefhebbers. Ook voor de inwendige mens werd goed gezorgd, dagelijks waren er warme maaltijden verkrijgbaar. In het weekend van 22 en 23 juli werden de finales gespeeld. Dat was een halve week na het verstrijken van de deadline van deze uitgave, waardoor wij geen uitslagen kunnen vermelden.

RC

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Vechthanentoernooi De Boskreek

Orgel in Hooge Platen

aIMG_9188

Foto Reggie Corijn

Dankzij de inspanningen van Theo Pijcke konden de liefhebbers ook dit jaar weer genieten van het draaiorgel tijdens de kermis van Breskens in het paviljoen van Hooge Platen. Niet het alleen het op- en afbouwen is een hele klus, ook het bijeensprokkelen van de zo nodige centjes.
Dit jaar is het dus weer gelukt. Op de lijst van Theo staan maar liefst vijfenzestig sponsoren. In willekeurige volgorde: vishandel De Dukdalf, restaurant Spuiplein 41, café Beaufort, restaurant Escobar, Jumbo, café Centraal, Makelaardij Wim van de Broecke, Bakkerij Willemsen, Petra’s Design, Art & Glas, restaurant J&B, Cocoon, Salagerij Karels, kapsalon Wies Verduin, Vlieger aan Zee, restaurant Schoneveld, Bruna, vishandel Meeusen, Awil, drukkerij Durenkamp, De Parlevinker, vishandel Mike de Houck, vishandel Le Cocq, Kosten Watersport, Droomijsje, Keijmel Recreatie , Dobey, De Smickelaer, Frietkotter, assurantiekantoor Boidin, De Pender, Ons Zeeuwske, restaurant The Bull, The Fish Market, bistro De Buurman, restaurant Amuse, De Cock Optiek, J&R Tackle, Xerxes’ Hairstyling, Plus Lohman, café The Bounty, schoonheidssalon Vera, garage Varamo, Boulevard 1, restaurant Dagelijkse Kost, restaurant ‘t Vissershuis, Etos, vishandel Ghijsels, BAZ, restaurant De Deining, Lotte, SAM, Luteijn, Verhuurcentrum Breskens, Rabobank, restaurant The Shack, VG schildersbedrijf, Levro, Elsje Fiederelsje, Eetwinkel Valk, Sonja’s Bloemenkade, familie Lohman, Appelaere.
Allemaal heel hartelijk bedankt namens alle orgelliefhebbers, bewoners Hooge Platen en natuurlijk Theo.

WV

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Orgel in Hooge Platen

Opening jachthaven (2)

aoudefotojachthaven

In Op Bresjes van 3 juni jongstleden stond in de rubriek Oude beelden een foto van de opening van de jachthaven op 16 mei 1975. Prinses Beatrix en prins Claus waren hier speciaal voor naar Breskens gekomen. Op de foto met de prinses, prins en burgemeester Schippers lijkt het alsof het niet druk is. Op de foto die hierboven afgedrukt toont echter dat er over belangstelling niet te klagen is. Op de voorgrond prinses Beatrix en burgemeester Schippers die langs een rij met schoolkinderen lopen. Op de achtergrond is te zien dat de bevolking massaal is uitgelopen om toch maar niets van het Koninklijke bezoek te missen.
De foto is gemaakt door Peter Adringa die een fotozaak op Boulevard 1 had, op de plaats waar nu snackbar Boulevard 1 is. Het boeket dat prinses door Jacqueline Maas aangeboden kreeg, is gemaakt door Sjaak van den Broecke. De voormalige bloemist was van tevoren door de rijksvoorlichtingsdienst geïnformeerd over de kleuren van de kleding van de prinses, zodat hij het boeket in passende kleuren kon maken. (Foto: collectie Sjaak van den Broecke.)

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Opening jachthaven (2)

Gert’s Blériot XI

aFOTO1

Oud-Bressiaander Gert van Kruiningen woont inmiddels alweer een ruim aantal jaren in Christchurch, Nieuw Zeeland. In Op Bresjes is er in een kerstuitgave ruimschoots aandacht aan hem besteed. In deze uitgave vertelt Gert zelf over zijn Blériot XI, een vliegtuig dat hij zelf gebouwd heeft.
Voor mensen die daar nog nooit van gehoord hebben, de Blériot XI was het eerste vliegtuig dat in 1909 over het Engelse Kanaal vloog naar Dover, met Louis Blériot als de piloot. Vijftien jaar geleden zag ik een foto van dit vliegtuig. Het was een van de deelnemers aan een vliegshow in New Zealand. Ik vond het zo bijzonder dat ik het plaatje al die tijd bewaard heb. Zeven jaar geleden ontmoette een collega van m’n vrouw Nicki. Hij was een vliegtuig aan het bouwen. Ik was zo onder de indruk dat ik het idee kreeg om m’n eigen Bleriot XI te bouwen. We vonden in de kitset-fabrikant (http://www.airdromeaeroplanes.com) in de US en ik begon met de baas te praten over het bouwen en hoe makkelijk/moeilijk het zou zijn.
In de tussentijd – tijdens m’n laatste vakantie in Breskens bij m’n ouders – gingen we een weekje naar Luxemburg, waar iemand woonde die hetzelfde vliegtuig had gebouwd van dezelfde kitset-fabrikant. Ik was verkocht! Een half jaar later, op m’n vijftigste verjaardag, besloten Nicki en ik dat ik m’n eigen Bleriot moest gaan bouwen. Een paar maanden later bestelde ik de kitset. Dit is in principe een grote kist vol met aluminium buizen, popnagels, stalen kabels, twee wielen, doek voor de vleugels en nog veel meer. Het duurde een paar maanden voordat het per schip aankwam in de haven bij Christchurch. Dat was in juni 2012.
De drie daaropvolgende jaren ben ik druk bezig geweest met het bouwen. Dit bestond uit buizen op lengte zagen, honderden gaatjes, misschien wel duizenden, voor de popnagels, buizen buigen, alles heel precies, zodat het allemaal mooi past. Er is zoveel meer over te vertellen, maar kijk ook eens op m’n website, die ik ook helemaal zelf heb gemaakt en thuis op een linux webserver draait: http://bleriotxi.com.
Tijdens die eerste drie jaar van bouwen was ik ook op zoek naar een motor. Oh ja, deze kitset heeft alles om het vliegtuig te bouwen, behalve de motor, de propeller, de verf en alle vlieginstrumenten. Geruime tijd ben ik op een heleboel websites aan het zoeken geweest naar motoren. Tijdens een van onze vakanties in New Zealand, kocht ik een boek, omdat het eerste hoofdstuk ging over the Bleriot. Dat vliegtuig had een mooie motor. Ik stuurde die foto via e-mail naar een vriend in de US, die ook geïnteresseerd was. Heel toevallig vertelde hij me dat er op dat moment een identieke motor te koop was op een website in de US. Ik dus uiteraard meteen bellen. Het duurde een maand of zo, voordat ik er zeker van was dat ik de motor wou kopen. Ik was nerveus omdat de motor negentig jaar oud was en al zestig jaar niet meer gedraaid had. Ik had nog nooit met motoren gewerkt, maar wist dat ik de hele motor uit elkaar zou halen en opnieuw zou opbouwen.
Uiteindelijk besloot ik om de motor te kopen. Het bleek dat de verkoper al die tijd wist dat hij de motor aan mij wou verkopen omdat hij wist in wat voor vliegtuig gebruikt zou worden!
Omstreeks de tijd dat het vliegtuig klaar was en de motor erin zat, begon ik met m’n eerste vlieglessen. Dat was twee jaar geleden. In die periode heb ik ongeveer vijftig uur gevlogen, waarvan ongeveer acht uur solo in het eerste lesvliegtuig. Ondertussen ben ik overgestapt naar een “tail dragger”, een vliegtuig met het derde wiel achteraan, net zoals bij mijn vliegtuig. Het is een groot verschil met het eerste vliegtuig waar ik les in heb gehad.
Het duurt niet lang meer voordat ik alleen mag vliegen in dit vliegtuig en ben ik bijna klaar om in m’n eigen vliegtuig te vliegen…
De laatste twee jaar ben ik ook druk bezig geweest met de motor. Hij draaide twee jaar geleden, maar er was in het begin zeker niet genoeg vermogen om te vliegen. Omdat er niet erg veel documentatie beschikbaar is voor m’n motor, heb ik een hoop moeten leren van andere mensen. Gelukkig heb ik veel hulp gehad van een collega en van een deskundige van oude motoren op het vliegveld waar m’n vliegtuig staat. De eerste keer dat het van de grond af kwam, was voor een paar seconden. Dat was vorig jaar in januari, de eerste ‘echte’ vlucht was in juni van datzelfde jaar. Elke keer een beetje beter. Ik ben nog steeds bezig om verbeteringen aan te brengen en ik hoop dat het spoedig klaar zal zijn.
Toen ik begon met het bouwen, deed ik alles in de schuur, de auto moest buiten staan. Na zo’n twee jaar werden de werkzaamheden verplaatst naar de boerenschuur die we hier hebben, omdat het vliegtuig te groot werd. Elke dag een beetje werken in de avonduurtjes en in het weekeinde. Je moet heel veel geduld hebben, want het is veel werk, heel veel werk.
Achteraf gezien was het helemaal niet moeilijk voor mij om het vliegtuig te bouwen. Ik vond het over het algemeen heel leuk om te doen. Soms een beetje te veel werk, maar dat vergeet je als het klaar is.
Maar er is meer dan vliegtuigen: familie – Nicki, Lidia, Rutger, werk, af en toe op stap door het mooie New Zealand, elk jaar m’n ouders voor een paar weken op visite, onze dieren – paarden, schapen, hond, kat, kippen – en veel werk in de tuin, dat houdt nooit op.
Even terug naar het vliegtuig… Uiteindelijk verhuisde de Bleriot naar een hangaar op het lokale vliegveld, een half uur rijden, waar ik de laatste twee jaar aan de motor heb gewerkt. Een langzaam proces, maar opgeven is iets waar ik nooit van gehoord heb!
Afgelopen paasweekend ben ik met een aanhangwagen, die ik zelf ontworpen heb, naar Blenheim gereden (zeven uur) voor een grote vliegshow, waar m’n Bleriot ook gevlogen heeft.
Zoals ik al eerder vertelde, alles wat ik gedaan heb in dit grote project vanaf dag nummer één, ook m’n vlieglessen, is te zien op m’n website http://bleriotxi.com.

Gert van Kruiningen

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Gert’s Blériot XI

Open Huis Waterdunen goed bezocht 

Waterdunen

Zo’n honderdvijftig mensen kwamen zaterdag 8 juli een kijkje nemen achter het hek van Waterdunen. In het kader van het Zeeuws Open Huis lieten de overheden in Zeeland zien waar zij aan werken. In Waterdunen kon je, om een voorproefje te beleven, een rondwandeling maken door dit unieke natuur- en recreatiegebied. Onderweg kreeg je als bezoeker op een aantal plaatsen uitleg van de verschillende projectpartners van Waterdunen.
Vanaf 10.00 uur ging ‘het hek van de dam’. Bij het gemaal Nieuwe Sluis was het startpunt waar het publiek werd ontvangen met een kopje koffie. Wie wilde kreeg een uitgebreide uitleg over het nieuwe gemaal. Met enorme pompen wordt er op gezette tijden overtollig polderwater afgevoerd naar de Westerschelde.
Iets verderop was het volgende punt op de route: de getijdenduiker. Daar werd aan de hand van posters en foto’s toegelicht hoe dit enorme bouwwerk in elkaar steekt. De drie grote kokers die straks het eb en vloed in het gebied verzorgen, liggen namelijk diep onder de grond in de dijk en zijn niet te zien. Wel konden bezoekers een kijkje nemen in de bedieningsruimte van de schuiven.
Tegenover de getijdenduiker stond letterlijk het hek open en maakte je een wandeling over wat straks de boulevard langs de inlaatkreek is. Waar het duingebied uitkomt bij het water van de kreken, werd je verwelkomd door Molecaten. Dit familiebedrijf zal het duingebied verder inrichten als camping en duurzame vakantiewoningen gaan verhuren.
Bij een bezoek aan Waterdunen hoort ook de beleving van de natuur. Daar zorgden de gidsen voor, die alles weten van de planten en vogels die je er nu al kunt zien. Tijdens het Zeeuws Open Huis mocht je samen met hen een kijkje nemen aan de rand van de geul die een prachtig uitzicht biedt op de broedeilanden. De (jeugdige) avonturiers konden op ontdekking met zoekkaarten, vlindernetjes en loeppotjes naar wat er allemaal groeit en krioelt bij de kreken van Waterdunen.
De open dag werd afgesloten met een speciale excursie voor omwonenden die zich hiervoor hadden aangemeld. Veel mensen hebben genoten van een wandeling door Waterdunen en kunnen zich nu goed voorstellen hoe prachtig het gebied straks zal zijn.
Meer informatie over het project Waterdunen is te vinden op www.waterdunen.com en in het online magazine www.waterdunen.magazine.com.

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Open Huis Waterdunen goed bezocht 

Boat Show in Breskens

aBoatShowkopie

In aanloop naar haar dertigste editie breidt Belgian Boat Show haar activiteiten uit. Van een statische beurs in de hallen van Flanders Expo in Gent wordt er ook een interactief voorjaars strandevenement in Knokke-Heist georganiseerd en een najaars ‘in water’-presentatie van kajuitjachten in de jachthaven van Zeeuws-Vlaamse Breskens. Een mini HISWA te Water in Breskens.
Belgian Boat Show Float is de eerste editie van een ‘in water’-show met voornamelijk kajuitjachten die zal plaatsvinden van 28 september tot en met 1 oktober. Een uitgelezen moment voor de Jachthaven Breskens BV, de uitbaters van de jachthaven aan de monding van de Schelde. “Onze streek vijzelt het toerisme is hoog tempo op. Het Belgian Boat Show Float evenement zal de kwaliteit van onze uitstekend gelegen jachthaven nog bekender maken. Het is bovendien een uitstekende gelegenheid om onze plannen voor de uitbreiding van de jachthaven met meer ligplaatsen maar ook interessante verblijfsperspectieven uit te rollen”, aldus Lex Verstraeten, een van de directeuren van Jachthaven Breskens, tijdens de presentatie van de plannen in april van dit jaar.
De organisatie verwacht circa honderdvijftig, voor een overgroot deel nieuwe boten van een lengte van tien meter of meer. “De keuze is op Breskens gevallen om een aantal specifieke redenen”, legt Julie Poppe van de organisatie uit. “De goede ligging van de jachthaven, de mogelijkheden en de medewerking van de mensen hier ter plaatse, zoals Roy van Aller. Wij hopen hiermee de omgeving te promoten en tevens dat op dit eerste evenement meerdere zullen volgen.”
De komende weken, tijdens de Visserijfeesten en het Breskens Sailing Weekend, zullen mensen van Belgian Boat Show in Breskens aanwezig zijn en zich presenteren. Zeker is dat deze eerste editie voor bezoekers helemaal gratis toegankelijk is.

WV

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Boat Show in Breskens

Bressiaanders in Dam tot Damloop

aIMG_0403

Marjan, Jan-Willem en Annemarie de Groote. 

Op zondag 17 september vindt in Amsterdam de Dam tot Damloop plaats. Vanuit Breskens doet daaraan dit jaar een hele Breskense familie mee. Dat zijn Marjan, Annemarie en Jan-Willem de Groote. Zij doen dit via het Make a Wish team 2017. Dit is een van de goede doelen die door de organisatie wordt aangegeven. Voor Op Bresjes vertellen zij over hun plannen.

Deelnemen aan zo’n evenement doe je niet zomaar eventjes. Een grondige training vooraf is zeker nodig. Van de deelnemers vraagt de organisatie hiervoor een financiële bijdrage van minimaal € 175,= voor het startbewijs en andere kosten. Het mooiste is echter meer dan dat bedrag op te kunnen halen voor de liefste wens van een levensbedreigend ziek kind.

Als je officieel bent aangemeld loop je mee in een officieel Make-A-Wishteam. Voorafgaand aan de loop ga je met je team op de foto. Het aantal deelnemers bedraagt gemiddeld vijfduizend. Het wordt gezien als het grootste hardloopevenement van Nederland. Het traject loopt vanaf het Centraal Station in Amsterdam door de IJ-tunnel naar Zaandam. Bij het Centraal Station worden alle lopers in ploegen ingedeeld, dat wil zeggen de lopers van bedrijven of individuele lopers en het goede doel waarvoor zij lopen. Met tussenpozen van tien minuten worden zij vervolgens weggestuurd. De eerste start is om 10.19 uur (professionals), de laatste om 14.55 uur.

Op de vraag of zij ook al eens andere Bressiaanders zijn tegengekomen antwoorden Annemarie en Marjan dat het mogelijk is dat er meer dorpsgenoten zijn, maar dat zij die door en in de grote drukte nog nooit gezien hebbn.

Na de start lopen zij in één stuk door. Om de vijf kilometer zijn er drinkposten, die indien nodig ook waarschuwingen geven aan deelnemers als zij constateren dat er iets niet goed gaat. Dat kan kramp zijn, uitdrogingsverschijnselen en blessures.

Vanaf 2014 lopen Marjan, Annemarie en Jan-Willem al voor de stichting Make a Wish. “Eigenlijk ook een beetje voor mijzelf, om eens de nodige stoom af te kunnen blazen”, zegt Marjan (docente geschiedenis aan De Rede in Terneuzen).

Omdat de afstand Breskens – Amsterdam te groot is om op de wedstrijddag te reizen en tijdig aan de start te kunnen verschijnen, reizen zij eerst van Breskens naar Leiden, waar overnacht wordt. De dag daarop rijden ze naar Amsterdam. Dat doen zij ook omdat in Amsterdam de hotels veelal vol zitten voor dit evenement.

De begeleiding door Make A Wish vinden de zussen supergoed. Zo is douchen en slapen geen enkel probleem. “Andere zaken die Make A Wish regelt, zijn het aanmaken van de actiepagina, nieuwsbrieven over de stichting en voorbeelden waar ons geld naar toe is gegaan. Ook sturen ze links door met eventuele trainingsschema’s. Een week voor de loop sturen ze je een T-shirt van Make A Wish, je startnummer en een informatieboekje over de dag zelf op. Op de dag zelf staan ze met een stand klaar met drinken en Dextro-energie en er wordt een groepsfoto van alle make a wishers gemaakt. Ook staan ze langs de route om je aan te moedigen en foto’s te maken. Bij de finish word je opgevangen met eten en drinken.

Het hotel, de douche en de reis ernaartoe regelen we helemaal zelf (en betalen we ook zelf – al het geld wat we bij elkaar lopen is voor Make A Wish. Juist omdat we voor een goed doel lopen, willen we er geen tijd op plakken, maar met z’n drieën lopen.”

Wat betreft de trainingen kan Marjan alleen voor zichzelf spreken. Zij loopt zo’n drie keer per week. Elke dinsdag op de baan van atletiekvereniging De Wielingen in Oostburg, op donderdag – als de kinderen naar school zijn – door de polders (zo’n 5 tot 10 kilometer) en op zondagochtend onder langs de kust, over strand en duinen zo’n 12 tot 15 kilometer.

Annemarie en Marjan lopen dit jaar voor de vierde keer, voor Jan-Willem is het de eerste keer. Alle drie hebben zij een sporthorloge, waarop zij precies kunnen zien hoe hard ze lopen, hoe lang ze al lopen, hoe lang ze nog moeten lopen, enzovoorts. Ook geeft dit horloge de hartslag aan.

“Deze loop kun je ook ’s nachts doen”, zegt Annemarie. “Die heet de Damloop by Night en is 5 mijl (ongeveer 8 kilometer).”

Meerdere keren is Marian – zelfs in de grote drukte – al bekenden van de atletiekvereniging De Wielingen tegengekomen of lopers die zij kent van de lopen van de Breskens Runners. Andere lopen waaraan zij deelnam, zijn de halve marathon van Berlijn, de Zwinstedenloop (Sluis) en de Halve Marathon van Cadzand (21 kilometer). De halve marathon van Berlijn liep Marjan twee keer, waar ze Frank Verschorre al eens tegenkwam. Bij deze lopen wil Marjan altijd een mooie tijd neerzetten, maar bij de van Dam tot Damloop hoeft dat niet. “Deze lopen we echt samen”, zegt ze, “en willen we zoveel mogelijk genieten.”

Als de beide zussen straks met hun broer Jan-Willem (jeugdtrainer bij BKC) samen lopen in Amsterdam, is dat voor de eerste keer en wellicht niet de laatste keer. Annemarie wil dit ook wel allemaal doen, maar door een fysieke aandoening lukt haar dat niet zoals ze dat zou willen. “Ik haal jammer genoeg niet de snelheid van mijn broer of zus, maar ben toch zoveel mogelijk met bewegen bezig, zoals hardlopen met mijn vriend, klimmen in een klimhal in Gent en af en toe skeeleren. Ik heb ook al twee keer de halve marathon van Berlijn gelopen, samen met Gertie en Lianne de Winter (ook uit Breskens). Als het even uitkomt, zetten we het ook wel eens met z’n drieën op een lopen, bijvoorbeeld van Sluis naar Cadzand”.

Voor geïnteresseerde lezers de link naar hun web-pagina: http://www.makeawishnederland.org.nl/actiepagina/broer-en-zussen-rennen-voor-dromen_1531/. Via deze pagina willen zij zoveel mogelijk geld ophalen om de allerliefste droom van ernstig zieke kindjes te laten uitkomen, zodat ze weer even kind kunnen zijn. Marjan, Annemarie en Jan-Willem verdienen hier niets aan, alles gaat rechtstreeks naar het goede doel.

RC

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Bressiaanders in Dam tot Damloop

Medewerkers Op Bresjes 

awilmareggiefransviss16st

De redactieleden Wilma Valk, Reggie Corijn en Frans Meijaard ‘aan het werk’ tijdens de Visserijfeesten.

aIMG_0731

Redactielid Theuni Oosterling controleert de drukproef op type- en schrijffouten.

Met medewerking van heel wat mensen is gedurende achttien jaargangen Op Bresjes gemaakt. Uiteraard was er wel eens wisseling van de wacht. Met name onder de bezorgers in de kern Breskens was dit het geval, maar de mensen die een column/rubriek verzorgden bleven over het algemeen hun blad trouw. Ook de redactieleden waren al tijdens het eerste uur aanwezig. Slechts een van deze mensen is er sinds enkele jaren niet meer bij.

In deze uitgave zetten wij de huidige medewerkers in het zonnetje, want zonder hun inzet was het nooit mogelijk geweest om het achttien jaar vol te houden. Deze mensen en ook de degenen die ons in het verleden hebben geholpen willen wij hartstikke bedanken voor hun medewerking!

Redactie

 

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Medewerkers Op Bresjes 

Medewerker Op Bresjes: Geert de Bruijckere

aGeert

Al sinds 2002 konden de lezers van Op Bresjes genieten en vaak glimlachen over de verhalen, de Animaaltjes, de columns van dierenarts en poëet Geert de Bruijckere.
“Ik heb zelf gevraagd of ik dit mocht doen”, aldus Geert. “Ik wilde heel graag iets voor Op Bresjes doen en vooral wilde ik andere verhalen schrijven dan die van collega’s. Niets over vlooien, luizen en teken, maar leuke dingen over dieren. De meeste mensen hebben wel iets met een dier. Dieren zijn fascinerend, ontwapenend, geven liefde, liegen en simuleren niet en vullen vooral gaten bij eenzaamheid. Verhalen – Animaaltjes – kunnen schrijven voor Op Bresjes was geweldig. Ik had zo een prachtig podium voor mijn verzinsels.”
Honderdzeventig columns heeft Geert voor Op Bresjes geschreven. “Er kwamen regelmatig reacties”, vertelt hij. “Per mail, brief, telefoon en soms tijdens een gesprek. Ook van mensen die zelf geen dieren hadden. Ooit was er een Animaaltje over een koe. Dit werd door iemand bijzonder op prijs gesteld: ‘Een keer iets over een groot dier!’ Toch is dat niet mijn intentie. Ik ben dierenarts voor gezelschapsdieren, huisdieren. Mijn hobby werd mijn beroep en daar dan nog over mogen schrijven was een voorrecht. Ja, ik moest hier wel tijd voor vrij maken. De deadline hè! Die moest altijd weer gehaald worden tussen de andere zaken door. Maar net als voor een examen vroeger: moet het, dan lukt het!”
Geert blijft Animaaltjes aanleveren voor Rondje West en de Sincfalbode. “Toch jammer van Op Bresjes, al begrijp ik het wel. Het was een bindmiddel voor de Bressiaanders dat we node zullen missen.”
Van zijn columns is uiteindelijk zelfs een boekje, een soort ‘verzamelde werken’, gemaakt. We blijven zijn columns lezen, altijd prikkelend, met vaak zelfbedachte woorden, dialect en spreekwoorden af en toe overgoten met een wetenschappelijk sausje.
“Nu schrijf ik ook heel graag gedichten en ben nog steeds van plan een gedichtbundel uit te brengen. Wie weet, komt dat er nog!”
Goed, mocht de gedichtbundel er komen, maak ik een olleke-bolleke voor je als voorwoord!
Op de volgende pagina het laatste Animaaltje dat Geert voor Op Bresjes schreef.

WV

 

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Medewerker Op Bresjes: Geert de Bruijckere

Medewerker Op Bresjes: Tijl Damen

aTijl

Tijl aan het werk met de stuurlui 

“Het heeft heeft uiteindelijk veel moeite gekost”, aldus Tijl Damen als hij terugkijkt op zijn Op Bresjesrubriek ‘beste vriend of vriendin’. “Ik wilde graag iets voor kinderen in onze dorpskrant. Een kinderrubriek ontbrak en kinderen zijn toch ook onderdeel van onze gemeenschap dus wilde ik iets speciaals doen voor deze doelgroep.”
Gedurende het seizoen 2014/15 werden negentien afleveringen geplaatst, achttien interviews en een bespiegeling. Jammer dat het zo kort duurde? “Ja”, aldus Tijl. “Vele waren toch dolenthousiast. Vaak waren dit kinderen waarvan de moeders ook al vriendinnen waren. Meisjes (minder jongens) die elkaar al heel hun leven kenden, duurzame vriendschappen dus.”
Gelukkig voor Op Bresjes gaf Tijl niet helemaal op. Hij bleef ‘iets’ doen voor Op Bresjes. In dit geval een strip: De Beste Stuurlui. Grappige tekeningen over twee gepensioneerde, zuurpruimende, altijd alles beter wetende vissers. Toch geen Bressiaanders?
“De strip loopt nog steeds”, vertelt Tijl. “Wie weet, blijf ik hem tekenen? Alle afleveringen zijn in full color te zien op debestestuurlui.blogspot.nl. Geen idee of erop gekeken wordt. We hebben er één keer een reactie op gehad, dat was toen onze tweeling geboren is.
Ja, er is best werk aan. Eerst een plot bedenken, een uitgangspunt hebben en dit dan in beeld brengen. Ik treed nog veel op in heel het land, dus dit werd soms nacht- en spoedwerk, maar altijd leuk. Nu Op Bresjes stopt is de druk eraf. Jammer, want de krant is toch een beetje een instituut geworden.”
Willen we nog steeds het gemopper van de ‘Beste Stuurlui’ bekijken en lezen, dan moeten we massaal de blogspot van Tijl volgen en misschien een keer reageren?

WV

 

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Medewerker Op Bresjes: Tijl Damen

Medewerker Op Bresjes: Rein Leentfaar

aIMG_9200

In Op Bresjes 213 van 10 november 2007 stond een artikel genaamd “Rein Leentfaar beste in dictee”. Dit ging over het Groot Zeeuws-Vlaams Dictee dat in de bibliotheken van Oostburg en Sas van Gent werd gehouden. Het dictee werd gehouden in het kader van de actie ‘Nederland leest’. Reins prijs bestond uit een speciaal gegraveerde balpen, uitgereikt door juryvoorzitter Marc van Vlierberghe. Hij had slechts drie fouten.
Sinds juli 2009 verzorgt Rein in Op Bresjes een taal- dan wel dicteerubriek. Hij is niet alleen bekend van zijn wethouderschap in de gemeente Sluis. Ook bij de organisatie van het vijfhonderdjarig bestaan van Breskens was hij zeer betrokken, evenals bij de organisatie van de Breskens-dictees in de Ontmoeting naast de SoW-kerk.
Reins voorliefde voor de Nederlandse taal – en de juiste spelling en schrijfwijze daarvan – dateert al vanaf zijn hbs-tijd. Omdat hij een “B”-mens is, studeerde hij aan de TH in Delft. Daarna werkte hij twintig jaar als wiskundeleraar in Rotterdam-Zuid aan het Johannes Calvijn Lyceum. Vervolgens tien jaar als docent aan de KMA in Breda.
Tijdens zijn studie woonde hij in Delft, waar hij zijn echtgenote Hanneke leerde kennen. Zij studeerde theologie in Leiden. Na zijn studie aanvaardde hij een halfjaar een baan als leraar in Doetinchem. Op de trouwerij van zijn zus kwam hij zijn oude rector tegen, die hem wees op een vacature in Rotterdam-Zuid op zijn oude school.
Naast zijn dagelijkse baan was Rein ook actief in de kerk en in de korfbalbond. De korfbalinterland Nederland – België kon ook altijd op zijn aanwezigheid rekenen. Rein verhuisde meerdere keren. Via Delft en Leiden naar Spijkenisse en vervolgens naar Barendrecht. Sinds 1957 korfbalde hij in zijn geboorteplaats Rhoon. Maar na een wedstrijd op de sportdag van school tussen leerlingen en leraren scheurde hij een meniscus en daarmee was zijn actieve sportcarrière voorbij. Hij ging verder als scheidsrechter – waarbij hij ook cursussen gaf – en was tevens secretaris van de protestcommissie van de landelijke korfbalbond. “Wij keurden binnen die commissie een toegekend doelpunt in de hoofdklasse alsnog af.”
Reins echtgenote studeerde in 1984 af als predikant en werd beroepen in Oudenbosch (dat duurde tot 1989). Vervolgens drie jaar later in Breskens, waar zij in 2003 stopte. De overgang van Oudenbosch naar Breskens betekende voor Rein afscheid van de Brabantse politiek, maar hij werd al snel benaderd om secretaris van CDA-Zeeland te worden. Vervolgens werd Rein in 1998 wethouder van de gemeente Oostburg en in 2003 wethouder van de gefuseerde gemeente Sluis, hetgeen hij tot 2006 bleef.
Een van de leuke dingen van deze baan vond hij het bezoek aan zijn eigen kernen tijdens Koninginnedag. Hij fungeerde als locoburgemeester tijdens de “gemeente Sluis-periode”. Het verschil tussen de periodes Oostburg en Sluis was volgens hem het monistische en het dualistische systeem. Bij het eerste mochten de wethouders zelf meestemmen in de raad, bij het dualistische niet en is de burgemeester alleen voorzitter van de raad en het college van B en W, en heeft in ieder geval de portefeuilles politie en brandweer.
Vanaf 2006 raakte Rein weer betrokken bij het Breskense dorpsleven. Eerst bij de ouderensoos, daarna bij korfbalvereniging BKC, waar hij de voorzittershamer overnam van Peter van Herk. Ook van 1992-1998 was hij al voorzitter van BKC.
Zijn actieve dicteecarrière begon in België. “Daar bestaan ongeveer tweehonderd afdelingen van het Davidsfonds”, zegt Rein. “Zij hielden een landelijk dictee, waarvoor de voorrondes in allerlei plaatsen werden gehouden. Er waren in de voorrondes zes categorieën: miniemen, cadetten, liefhebbers, anderstaligen, middelbare scholieren en specialisten (totaal 12.000 deelnemers!).”
Ook mocht hij ‘op proef’ meedoen in 2004 aan de dicteefinale (daar waren van al die zes categorieën de beste vijfentwintig deelnemers) in het Vlaams Parlement in Brussel. Reden: in 2005 kwam er ook een voorronde in het belfort in Sluis. In dat jaar 2005 deed Rein ambtshalve mee als wethouder. “Dat ging mij bij de liefhebbers redelijk goed af”, zegt hij.
In maart 2007 nam Rein ook weer deel aan dit dictee, waarbij televisiezender AVS even bij hem als winnaar bij de liefhebbers op bezoek kwam (net als Omroep Zeeland).
Na zijn succes moest hij aan een hogere categorie meedoen, die van specialisten. “Dat betekende nogal wisselend succes”, zegt Rein. Om goed bij te kunnen blijven op taalgebied blijft Rein verder studeren op taalgebied. De exacte naam hiervoor kent hij niet, hij noemt dit gemakshalve “dictee-ologie”. In december 2010 mocht Rein meedoen aan het “Groot Nederlands Dictee” in Den Haag. Daarmee behaalde hij een vierde plaats naast enkele prominenten.

RC

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Medewerker Op Bresjes: Rein Leentfaar

Medewerker Op Bresjes: Bochet, een voorbijganger

aIMG_9207

Bijna zo lang als Op Bresjes bestaat, was Bochet een voorbijganger. Daarom is voor de redactie van Op Bresjes nu het moment gekomen om de ware identiteit van Bochet te onthullen.
Je komt dan uit op Jaap Boekhout, jarenlang medewerker bij het waterschap Vrije van Sluis, met als grote hobby het schrijven van boeken en verhalen. Hoeveel boeken? Op de foto op deze pagina is dat duidelijk genoeg te zien.
Een bepaald genre kun je daarin niet ontdekken. Als er al sprake is van een genre, dan is het wat Jaap in al die jaren zag en tegenkwam op straat, tijdens zijn werk, enzovoorts. Ernstig of humoristisch maakte Jaap niet uit. Hij beschreef graag wat op dat moment in hem opkwam. Derhalve ook de toevoeging “een voorbijganger”.
Als Jaap ergens liep, fietste of met de auto reed, kon hij wel eens een zakdoek of iets dergelijks vergeten maar nooit zijn notitieboekje. En over de netheid en juistheid van teksten hoefde Jaap zich geen zorgen te maken. Als partner Ineke het doorlas, werden taalfouten snel gecorrigeerd.
Samen met Ineke schreef Jaap een gedichtenboekje en persoonlijk schreef Ineke het kinderboek Kreukeltje, het wijze egeltje dat soms chagrijnig is. Teksten die Jaap produceerde gingen dan ook altijd foutloos de computer of de deur uit. Historische geografie, cultuurhistorie, Haiku en Zeeuwse verhalen genieten Jaaps voorkeur. Samen met Ineke is hij lid van de Haiku-kring Zeeland die eens per twee maanden bij elkaar komt.
Zolang Jaap zich nog goed voelt, wil hij blijven schrijven. Publicaties van zijn hand: een verhaal over het bombardement op Breskens op 11 september 1944, opgenomen in de verhalenbundel Chocolade, witbrood en tranen van de PZC. Verder onder meer een boek over het vijftigjarig bestaan van het waterschap Vrije van Sluis en een boekje over het zestigjarig bestaan van het KNRM-station in Breskens, getiteld In weer en wind paraat. In totaal schreef hij zeventien boeken (boekjes) en tien verhalen, die opgenomen zijn in samengestelde verhalenbundels. In het boek Streekgerechten werd zijn tekening van de Bressiaander Jannis Boeckhout opgenomen.
Zijn werk bij het waterschap Vrije van Sluis (1961-1993) inspireerde Jaap om een monument te ontwerpen, genaamd De werkende mens, scheppend in de golven der getijden. Een ode aan de dijkwerkers en steenzetters uit het verleden, waaronder Jaaps opa, die bij het Killetje woonde en werkte. Dit is ook verwoord in een ballade, die in verschillende verhalenbundels is afgedrukt.

RC

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Medewerker Op Bresjes: Bochet, een voorbijganger

Medewerker Op Bresjes: De Broedsels van Bea

abea

De “BR” die sinds 7 november 2015 boven de stukjes in Op Bresjes staan, duiden op de initialen van Bea Rijckaert, woonachtig aan het Zandertje bij de vuurtoren.
Als vrijwilligster bij de vuurtoren van Bresjes kwam Bea in contact met Wilma Valk. Zij vertelde Wilma dat zij graag en vaak met taal bezig is en gedichten schrijft. Wilma spoorde haar aan om haar gedichten in Op Bresjes te publiceren. Aan dat verzoek voldeed Bea graag. Zo gingen haar laatste vier stukken in Op Bresjes over the Doors, alleen op het strand in Groede, Onge(zee)zouten en “tussen polder en zee”.
Het schrijven gaat Bea goed en makkelijk af. In het dagblad Trouw schreef zij voorheen een aantal korte columns onder de noemer ‘Denktank.’
Bij een schrijfwedstrijd over herinneringen met zo’n 600 deelnemers won zij de eerste prijs. Die prijs was een publicatie in de weekendkrant van Trouw en het “Vergeetboek” van Douwe Draaisma. Het verhaal ging over haar herinnering aan geuren, over Sunlightzeep, de zeep waarmee Bea’s opa zich waste.
In het A.D. verschenen vroeger dagelijks gedichtjes in de vorm van een E.D.I.T. (en dit is tien) waarbij de eerste zin begin met één woord en zo verder tot de tiende zin die eindigt met tien woorden. Van Bea werden tientallen e.d.i.t. gedichten gepubliceerd in het Algemeen Dagblad.
Bea komt oorspronkelijk uit de buurt van Zomergem bij de Urselse bossen. In Eeklo liep zij de middelbare en in Gent de hogeschool voor leerkracht secundair onderwijs. Momenteel begeleidt ze beginnende leraren en leraren in opleiding op een middelbare school. Voor de opmaak van de stageroosters werkt zij vele uren thuis op haar computer.
Werken op een computer – woonachtig aan het Zandertje – valt niet altijd mee omdat er geen snel internet is. Ook de televisie werkt er via de satelliet, hetgeen bij een zware regenbui of storm tot storingen of uitval leidt. “Men is nu eindelijk bezig met de aanleg van kabel,” zegt Bea, “dus binnenkort genieten we ook zorgeloos van snel internet.”
Een hobby van Bea is wandelen. Bij voorkeur in de buurt, maar ook op vakantie. Ze wandelde de laatste jaren onder andere in Zwitserland, Engeland, Noord-Ierland, Duitsland en Griekenland.
Toch wandelt en verblijft Bea het liefste thuis, in de buurt van het Zandertje. Een oase van rust. “Ik hoor hier de vogels fluiten in mijn tuin en dat is voor mij de mooiste muziek.”

RC

 

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Medewerker Op Bresjes: De Broedsels van Bea

Medewerker Op Bresjes: Gré Mookhoek

aGre

Gré in een lege gang.

Lang voordat ik bij de naam Gré Mookhoek ook beeld had, wist ik al haar telefoonnummer uit mijn hoofd: ‘Geen Op Bresjes ontvangen? Bel 382716’ staat er sinds 1999 in ieder nummer van Op Bresjes. Gré heeft naar haar eigen idee het bekendste telefoonnummer van Bresjes en dat is wellicht zo.
“Ik ken Frans (Meijaard, WV)”, vertelt ze. “Stukjes schrijven? Nee, maar ik wilde wel helpen. Frans zocht iemand die bereid was bezorgklachten aan te nemen en de problemen op te lossen. De verdeling was gedurende de eerste jaren bij drie verschillende families. Ik zou het korte tijd overnemen, maar doe het nog steeds. Het bleek ook beter te werken. Bij klachten wist ik nu welke loper ik moest aanspreken. Ik had zo meer binding met het werk. Uitzoeken waar het probleem lag was in het begin veel meer werk.”
Gré heeft nu vijf bezorgers, of beter lopers, zoals zij ze noemt. “Het zijn er nog zes geweest, maar ik heb er nu eentje die alleen al duizend exemplaren bezorgt. De andere veertienhonderd worden verdeeld over de rest.
De kinderen beginnen met ‘lopen’ als ze tien tot twaalf zijn. Dan zijn ze nog te jong voor ander baantjes en is het rondbrengen van Op Bresjes een leuk begin. Er werd soms vaak gewisseld, maar de laatste jaren heb ik prima bezorgers. In totaal heb ik zeker vijftig lopers gehad. Ja, ze roepen nog allemaal als ik ze tegenkom. Vaak ken ik ook de ouders. Bij heel slecht weer, als er folders bij zijn of een keer per jaar Breskens Magazine, komen meestal hun vaders mee om te helpen alles mee te nemen. Bij families met meer kinderen zie ik vaak dat als de oudste stopt, een jonger broertje of zusje het overneemt. Dan zat ik voor jaren gebakken. De meeste lopen hun ronde in twee uur, twee keer per maand, dat was altijd goed te doen. En, ze verdienden er iets mee.”
Op de donderdag komen de lopers tussen 17.00 en 19.00 uur hun pakket bij Gré ophalen. “Dan staat mijn gang helemaal vol met pakken Op Bresjes. Zijn er folders bij of Breskens Magazine, dan kun je er bijna niet in of uit. Heel af en toe vergeet iemand te komen, dan moet ik bellen.”
Vanaf nu blijft de gang bij Gré opgeruimd en leeg. “Ja, jammer voor Breskens, maar ook wel makkelijk. Ik moet er nu geen rekening meer mee te houden. Vooral in de vakantietijd was het altijd een heel geregel. Maar jammer blijft het wel.”
Haar nummer zal niet zo vaak meer gebeld worden omdat Op Bresjes te laat of niet bezorgd is. “Soms belden mensen al als de bezorger een uurtje te laat was. Een keer in al die jaren is er nog gebeld door een mijnheer die de oplossing van een prijsvraag wist. Jammer, ik kon hem geen prijs uitreiken of beloven. De opgave stond in De Schakel! Mijnheer was vijftig jaar te laat!”

WV

 

 

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Medewerker Op Bresjes: Gré Mookhoek