Vijftienhonderd deelnemers Lange Strangetocht

adscn6541Bij Cadzand.

Ook de zesde Lange Strangetocht van Rotary Club Oostburg over 17 kilometer, die op zaterdag 27 augustus gehouden werd, was een groot succes. Zonnige weersomstandigheden en vijftienhonderd deelnemers maakten er een super sportieve dag van. Om hiervan een verslag te kunnen maken moet je natuurlijk meelopen, maar als je dat niet (meer) ziet zitten, pak je de fiets en rijd je van paviljoen naar paviljoen… 

De eerste lopers vertrokken om 8.30 uur vanaf strandpaviljoen De Zeemeeuw aan het Zwin, de laatste lopers arriveerden voor de laatste stempelpost bij strandpaviljoen Breskens aan Zee. Deelnemers die niet beschikten over eigen vervoer naar Cadzand konden gebruik maken van speciaal daarvoor ingezette bussen. De deelnemers waren van alle leeftijden, van tieners tot zeventigers (en misschien nog ouder…). Zo liep opa Bram Wisse ook mee met zijn zevenjarige kleinzoon Finn.
Onderweg trof ik twee heren aan op een strandpaviljoen, genietend van een kopje koffie. “Zo, even lekker uitrusten van het lopen?” “Nee hoor”, was hun antwoord, “onze vrouwen lopen mee naar Breskens en lopen dan ook weer terug. Wij steunen ze mentaal. Indien nodig dragen wij hun regenjas.” Zij kamperen regelmatig in een caravan op camping Groede en hoorden van de strandtocht. Dat leek de vrouwen wel wat, zeker als voorbereiding op de aanstaande Kustmarathon, waaraan zo’n vijfduizend lopers meedoen. Beide mannen vinden alles hier goed geregeld, zoals onder andere de pendelbussen. Onlangs gingen zij ook kijken naar de verrichtingen van hun echtgenotes bij de 100 kilometer ‘dodentocht’ van Kadee Bornem.
In totaal fungeerden zestien strandpaviljoens als stempelpost, maar ook als ‘laaf’post voor drooggevallen lopers. Leden van de organisatie fungeerden als stempelaars. Tevens was op ieder strandpaviljoen een leuke activiteit gepland, zodat iedere loper nog even wat langer kon uitrusten. Op de Strandloper was een goochelaar actief, bij de Piraat stond een levend standbeeld, bij Moio een pingpongtafel. Bij Ruig Olymkips, bij DOK 14 muziek van Lace, bij de Strandganger een Neptunus, een muziekspektakel bij de Boekanier, je kon boogschieten bij Groede aan Zee met muziek van Blue Steam en een fotoshoot bij PUUR, terraza beats en pingpong bij Beachhouse 25, ring gooien en muziek bij de Van Houten strandbar, DJ Boud bij Loods Tien, Dazzle Drive bij ’t Halve Maentje en tenslotte bloemen voor alle lopers bij Breskens aan Zee. Tevens kon iedere loper daar een draai aan het Rad van Fortuin geven, zijn mening over deze tocht op een groot doek schrijven en zich desgewenst laten masseren.
Zowel Stichting Leergeld als Stichting Truckroll Zeeland kunnen een cheque van € 6.500,= tegemoet zien. Steeds meer kinderen in Nederland kunnen om financiële redenen niet meedoen aan activiteiten die voor hun leeftijdsgenootjes heel normaal zijn. Zij staan vaak letterlijk aan de zijlijn. Leergeld wil deze kinderen mee laten doen. Via 93 lokale Leergeld stichtingen biedt zij deze kinderen kansen om te kunnen deelnemen aan binnen- en buitenschoolse activiteiten. Leergeld biedt hen hiermee een springplank, waardoor zij opbloeien, kennis en vaardigheden ontwikkelen en eigenwaarde krijgen. De stichting Truckroll Zeeland organiseert een keer per jaar een truckrolldag voor verstandelijk en lichamelijk gehandicapten. Zij mogen deze dag mee met een truckchauffeur als bijrijder in hun mooie grote truck voor een rit door Zeeuws-Vlaanderen. De 29ste TruckRolldag vond plaats op 10 september. Wellicht hebt u de stoet weer gehoord of voorbij zien komen?
Er waren ook nog andere prijswinnaars bij de verloting. Eerste prijs: week vakantie in Malaga voor twee personen: mevrouw Cappendijk uit Hulst. Tweede prijs: een aangeklede barbecue voor tien personen: Coby Pieters uit Groede. Derde prijs: een American BBQ: mevrouw Visser uit Amsterdam. De winnaars van het Rad van Fortuin hebben in de tent aldaar hun grote of kleine cadeautjes in ontvangst genomen. Het organisatiecomité van de Rotaryclub Oostburg bestond uit Paul Hendrikse, Edwin Moens, Jan Klaassen, Theo Huisman, Davy Maes en Henriët Dees. Het regionale bedrijfsleven sponsort mede deze jaarlijkse strandwandeltocht die jaarlijks wordt georganiseerd en waarvan de opbrengsten altijd bestemd zijn voor een regionaal goed doel.

RC

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Vijftienhonderd deelnemers Lange Strangetocht

Hondenkeuring Groede Podium

aimg_4787

Zondag 21 augustus was het ideaal weer om in Groede Podium namens de fokkersvereniging Zeeuws-Vlaanderen een hondenkeuring te organiseren. Initiatiefneemster hiervan was Ingrid Schautteet van hondenschool Country Dogs uit Boerenhol. Het aantal aanmeldingen was groter dan de beschikbare ruimte, zodat de mogelijkheid tot inschrijven op 30 juli gesloten werd.
Vijfenzestig honden van achttien verschillende rassen werden die dag gekeurd, zowel puppy’s als baby’s, open klasse, kampioensklasse en veteranen. De honden kwamen uit Duitsland, België, Brabant, Limburg, Utrecht en Zeeland. Vijftig honden moesten geweigerd worden door afwezigheid van een tweede keurmeester. De eigenaren van de gekeurde honden kregen allemaal een gesealed diploma mee.
Uitslag: 1. een sharpei hond uit Beveren; 2. een Fila uit Eede; 3. een dwergpincher uit Nummer Een; 4. een mopshondje uit Boerenhol; 5. een Duitse herder uit Boerenhol.
Groede Podium bood voldoende ruimte, zodat er ook plaats was voor diverse kramen, schminken van kinderen en een speciale fotostudio in een bunker om je viervoeter te laten vereeuwigen. Ingrid Schautteet sprak de hoop uit dat dit evenement volgend jaar opnieuw op Groede Podium georganiseerd mag worden.

RC

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Hondenkeuring Groede Podium

Drukke augustusmaand voor Zeemanshoop

aknrm

KNRM reddingstation Breskens beleeft wederom een drukke zomer. De augustusmaand was echter niet alleen druk maar ook bijzonder. Met de vele pleziervaart in de monding van en op de Westerschelde is het voor de reddingbootbemanning de gewoonte dat de zomermaanden relatief druk zijn. Meestal gaat het om pleziervaart welke motorstoring heeft of door een navigatiefout vastgelopen is. Ook zijn er wel zoekacties naar vermiste mensen vanaf het strand. De maand augustus 2016 verliep iets anders. Natuurlijk waren er de gebruikelijke acties, maar er waren bijzondere en spoedgevallen bij.
De zondagnacht van Visserijfeesten gaat het mis in de jachthaven. Een man valt letterlijk tussen wal en schip en is er slecht aan toe. De reddingbootbemanning kan de man in samenwerking met de ambulancemedewerkers evacueren en veilig naar de ambulance brengen.
Op maandag 29 augustus rukt de reddingboot uit voor een vermiste passagier van de veerboot. Gelukkig wordt de man snel gevonden en in Vlissingen overgedragen aan de ambulance.
Tevens rukt de reddingboot in augustus twee maal uit voor zeiljachten welke zinkende zijn. In beide gevallen zijn de KNRM reddingboten op tijd en kunnen de jachten behouden blijven.

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Drukke augustusmaand voor Zeemanshoop

Henriët ziet Sara

ahenriet2

Van drie kanten kreeg ik het bericht dat er wel iets bijzonders te zien was aan de Platteweg: Henriët Dees was vijftig jaar geworden en de buren hadden een heel nieuwe woning voor haar gebouwd. De foto was echter al gemaakt, ik had het zelf al gezien en ook de foto van de jarige na het feest. Ze had toch niet al die flessen zelf soldaat gemaakt? Dan voelde ze zich hierna wel honderd.

WV

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Henriët ziet Sara

Repetities Café Centraal begonnen

aimg_4849

De leden van toneelgroep Thalia zijn al weken op donderdagavond druk doende om de tekst van Café Centraal uit het hoofd te leren. Dit toneelstuk dateert uit de jaren zeventig en is geschreven door Bram Heijboer en Rinus Quaars, opgevoerd in het Ledeltheater en ook nog verfilmd.
De repetities voor dit populaire stuk vinden plaats in een zaal van mfc De Korre onder leiding van regisseuse Annemiek Keijmel. Het doornemen van de teksten vergt extra aandacht omdat het hele stuk in dialect wordt gesproken en er tevens nog enkele buitenlanders komen logeren. In dat dialect komen nogal wat woorden voor die hedentendage niet (vaak) meer worden gebruikt in de dagelijkse omgang, zoals kakkenisje, rampelsant, poessak, sjette en bombazine.
De voorstellingen vinden plaats op zeven avonden; te weten op 31 maart en op 1, 2, 7, 8, 21 en 22 april. Kaarten hiervoor kunnen via www.thaliabreskens.weebly.com al besteld worden.

RC

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Repetities Café Centraal begonnen

Vijftigplusdag De Boskreek

aimg_4833

Donderdag 1 september werd de tweede vijftigplusdag van dit jaar georganiseerd door leden en vrijwilligers van tennisvereniging De Boskreek. Vijfenveertig dames en heren hadden zich hiervoor opgegeven. De toernooicommissie bestond uit Marijke van Hoof en Wilma Reinkemeijer, die de planning voor deze dag verzorgden en uitslagen noteerden. Ook de inwendige mens kwam niets tekort, er was een uitgebreid lunchbuffet en ook na afloop bleef het nog enkele uurtjes gezellig.

RC

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Vijftigplusdag De Boskreek

OBS-klas naar het strand

adsc00375

De nazomer van dit jaar was zachtjes gezegd bijzonder te noemen. Dagen van bijna dertig graden begin september waren geen uitzondering. Voor de leerlingen van de OBS was de vakantie helaas voorbij, maar dinsdagmiddag 13 september ging meester Ab een eindje wandelen met zijn klas, en kwam toen per ongeluk uit op ‘t ende van twoafd. Dat vonden de jongens en meisjes helemaal niet erg. Zij poseerden graag even met hun voeten in het water voor de camera van Op Bresjes.

RC

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor OBS-klas naar het strand

Blotevoetenwandelingen op het strand

atwan3

Twan Timmermans is masseur, yogaleraar en blotevoetenloper. Vorig jaar is hij vanuit Brabant naar Zeeuws-Vlaanderen verhuisd en woonachtig in Nummer Een. In september vorig jaar begon hij met het organiseren van blotevoetenwandelingen op het strand. Twan vertelt het volgende over deze activiteit.

“Blotevoetenwandelingen zijn gratis en een keer in de maand. Wij vertrekken meestal vanaf Loods Tien. Ik organiseer deze wandelingen om mensen (en dieren) te laten genieten van de voordelen van het lopen op blote voeten. Na afloop kletsen we nog even na onder het genot van een versnapering.”
Daarnaast doet de inwoner van Nummer Een nog meer: “Ik geef ook les in hardlopen op blote voeten (barefootrunning), zowel op het strand als in het bos aan een klein groepje. Dat doe ik zowel in de zomer als de winter.
Zes jaar geleden was ik door de medische wereld afgeschreven in verband met chronische rugproblemen. Ik had versleten tussenwervels en zou de rug van een tachtigjarige hebben. Daarop ben ik begonnen met het wandelen op blote voeten en al snel daarna wat harder en wat meer lopen en na een jaar liep ik mee met de Roparun en diverse wedstrijden. Eerst 5 kilometer en later 10 kilometer, een halve marathon en uiteindelijk een hele marathon. Dit jaar loop ik voor de derde keer mee met de Kustmarathon, de zwaarste en mooiste marathon van Nederland.
Wedstrijden, grotere afstanden en op onbekend terrein loop ik altijd op vibram five fingers of Feelmax. Dit is een soort handschoen voor je voeten met een zeer dunne zool en minimale bescherming om toch voldoende voeling met de ondergrond te hebben. Sinds ik op deze manier loop, heb ik geen blessures meer gehad. Ik geniet van elke stap die ik zet en dat wil ik ook delen met andere mensen.”

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Blotevoetenwandelingen op het strand

Open Monumentendag

aimg_4854

In het weekend van 10 en 11 september waren duizenden monumenten in heel Nederland gratis toegankelijk voor iedereen. In Breskens deed de H. Barbarakerk mee. Een tiental dames fungeerde als vrijwilliger. Zij gaven uitleg aan de bezoekers over de beelden van pastoor Omer Gielliet.
Vrijwilligster Lidy de Looze exposeerde met tekeningen, schilderijen en poppen. Daarbij vertelde zij dat ze met tekenen was begonnen na het overlijden van haar hondje. Zij volgde daarvoor op televisie afleveringen van de tekenaar Gary Jenkins. Met vallen en opstaan lukte het Lidy om leuke en mooie tekeningen te maken. Daarnaast maakt ze antieke poppen (replica’s), waarmee zij per pop enkele weken bezig is. “Ik loop vooraf over een nieuwe pop of schilderij te denken. Als ik uitgedacht ben over het ontwerp, werk ik het uit.”
Een andere vrijwilligster was Laurien Vandepitte. Zij is momenteel bezig met het schrijven van gedichten en tevens aan haar ‘levensboek’ is begonnen. Maria Hamelijnck exposeerde met abstracte schilderijen. Ook aan de inwendige bezoeker was gedacht. Er was koffie of thee met een vers gebakken wafel.

RC

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Open Monumentendag

Jubileumviering bij Freddy

afdhzprijs-2

Het dertigjarige jubileum van Freddy’s Doe Het Zelf Markt werd op zaterdag 20 augustus gevierd met vrienden, bekenden en heel veel klanten. Er werden die dag heel wat kassabonnen ingeleverd, bonnen, die kans maakten op een van de prijzen die Freddy en Vera beschikbaar hadden gesteld.
De namen van de winnaars werden getrokken door de drie kleinkinderen van Freddy en Vera. Lize trok de eerste prijs, een gereedschapkoffer, winnaar was Jan Piet den Dekker. Sander mocht de tweede prijs trekken, een Bahco-set, Jeroen van Driel mocht hem in ontvangst nemen. De derde prijs werd getrokken door Laurens en ging naar Dimitri Valckx. Hij ontbrak op de prijsuitreiking.

WV

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Jubileumviering bij Freddy

Hobby- en rommelmarkt

arommel16-2

Zondag 4 september werd een hobby- en rommelmarkt gehouden op het Spuiplein. Het was niet overweldigend druk, maar de weersomstandigheden waren uitstekend en dat was op de diverse terrassen goed te merken. Dat het meedoen aan zo’n markt niet aan leeftijd gebonden is, bewees de negentigjarige dame op de foto.

RC

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Hobby- en rommelmarkt

Korendag op het Spuiplein

akoren16-1

Zondag 21 augustus was er markt met koren op het Spuiplein. Twee koren waren bereid gevonden op te treden. Dat waren het Truzements Mannenkoor en het koor Zuid West 10. Het geluid en andere technische zaken werden verzorgd door leden van het koor Westenwind.

RC

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Korendag op het Spuiplein

Herdenking bombardement 11 september

aimg_4931Foto: Reggie Corijn

Over heel de wereld werd zondag 11 september stilgestaan bij het afgrijselijke gebeuren op 11 september 2001 in New York waarbij zo’n drieduizend slachtoffers vielen. Hierbij lijken de ruim tweehonderd slachtoffers van het noodlottige bombardement op Breskens op 11 september 1944 haast in het niet te vallen.
De namen van de slachtoffers van New York zijn nog niet allemaal bekend. Die van Breskens kennen we wel. Namen van (groot)ouders, kinderen en vrienden. Tientallen families voelen nog steeds het gemis. Heel het dorp werd binnen luttele minuten vernield en gezinnen uit elkaar gerukt. Meer dan een reden om, al ruim zeventig jaar, stil te staan bij dit noodlottige gebeuren en de nasleep ervan. Tijdens de indrukwekkende bijeenkomst bij het oorlogsmonument aan de Steenoven werden ook de slachtoffers van recente aanslagen niet vergeten.
Namens de gemeente Sluis was wethouder Jack Werkman aanwezig. Hij sprak onder meer de volgende woorden: “Er vielen ruim tweehonderd slachtoffers en vele gewonden. Overlevenden moesten vluchten en konden pas vele maanden later terug keren naar hun woonplaats. Van het welvarende vissersdorp was vrijwel niets meer over.
Het inferno duurde twaalf minuten. Twaalf minuten waarin 184 mensen riet leven verloren, twaalf minuten waarin de toekomst voor families werd weggevaagd, twaalf minuten waarin tachtig procent van de gebouwen in puin viel, twaalf minuten met onbeschrijfelijke pijn en verdriet tot gevolg. Pijn en verdriet dat nog steeds wordt gevoeld. Zeker op dagen als vandaag. Wij mogen de slachtoffers niet vergeten. Om wie ze waren, om wat ze hebben gedaan, om wie hen lief hadden en omdat ze onschuldig waren aan de zinloze oorlog. Daarom noemen we vandaag hun namen en staan we stil bij de vrede.
Ook vandaag is vrede niet vanzelfsprekend. Tientallen conflicten in de wereld eisen dagelijks levens. Mannen, vrouwen en kinderen, onschuldige burgers, komen om. De toekomst van families wordt weggevaagd. Gebouwen in puin. Miljoenen mensen op de vlucht. Hebben we dan niets geleerd?
Met de aanslagen in onder andere Parijs, Brussel en Nice komen geweld en terreur heel dichtbij. Logisch dat we ons zorgen maken over onze veiligheid en vrijheid. Tegelijkertijd proberen terroristen angst te zaaien om onze samenleving te ontwrichten. We mogen de grenzen van onze vrijheid niet laten afbakenen door degenen die onze vrijheid tarten. Daarom moeten we de waarden hoog houden die ervoor zorgen dat we vrij kunnen zijn. Het behoud van onze vrijheid ligt in het vasthouden aan de principes van onze democratische rechtsstaat.
We staan vandaag stil bij onze vrijheid. Breskens kent de verschrikkingen van een oorlog. Het dorp en de samenleving hebben littekens opgelopen. Ten koste van veel slachtoffers en grote materiële schade is de vrede heroverd. Daarom omarmen we onze vrijheid en geven we onze principes, waarden en morele oriëntaties nooit op.”
Traditiegetrouw werden de namen van alle slachtoffers en hun leeftijd, variërend van twee maanden tot ruim tachtig jaar, voorgelezen. Na het zingen van het volkslied was er gelegenheid voor de ruim tweehonderd aanwezigen om een bloemenhulde te brengen.

WV

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Herdenking bombardement 11 september

Koninklijke Onderscheiding voor Roy van Aller

Breskens;  (Zeeuws)  28/08/2016.  Kon. Onderscheiding voor Roy van Aller. Links burg. Jetten, midden zijn vrouw Sari.

Kon. Onderscheiding voor Roy van Aller. Links burg. Jetten, midden zijn vrouw Sari.

foto: Peter Nicolai

Tijdens de afsluiting en prijsuitreiking van Breskens Sailing Weekend was er een verrassing voor Roy van Aller, die nauw betrokken is bij dit evenement. Roy kreeg uit handen van burgemeester Annemiek Jetten een Koninklijke onderscheiding.
De burgemeester sprak de volgende woorden: “De heer Van Aller heeft tot 23 december 2011 gewerkt bij Rederij Vroon in Breskens als onder andere Quality and Safety Officer. In deze functie was hij verantwoordelijk voor een vloot van zeven schepen.
Van omstreeks 1975 tot heden is hij actief vrijwilliger voor Watersportvereniging Breskens waarvan hij van 2003 tot 2013 voorzitter en aansluitend tot heden commissaris is. Van meet af aan is hij wedstrijdleider en is hij degene die de aanzet heeft gegeven om het jeugdzeilen meer te stimuleren en het belang hiervan te laten inzien. Zijn kennis, manier van organiseren en leiding geven maken hem een gerespecteerd, geliefd en veelgevraagd wedstrijdleider. Een van zijn grootste verdiensten is dat hij als wedstrijdleider de wedstrijden op een hoger niveau heeft weten te brengen. Hij is op nationaal en internationaal niveau een van de toppers.
Gedurende de veertig jaar dat hij zich voor Watersportvereniging Breskens inzet is hij begeleider en organisator van door de vereniging georganiseerde evenementen. Als gewezen kapitein koopvaardij en fanatiek toer- en wedstrijdzeiler weet hij de passie van het zeilen over te brengen. Niet alleen op de eigen wedstrijdbanen op de Westerschelde en de monding daarvan, maar ook als wedstrijdleider en kartrekker bij evenementen van andere organiserende verenigingen in zowel Nederland als in Europa.
Hij vertegenwoordigt de vereniging bij talrijke watersport gerelateerde organisaties, zowel binnen Nederland als in de overkoepelende wereldwijde instanties. Daarnaast treedt hij op als vertegenwoordiger van de Watersportvereniging Breskens bij vele vergaderingen, onder andere bij het Open Noordzee Kampioenschap waarbij wedstrijden gevaren worden in Frankrijk, België en Nederland, het organiseren van zeilwedstrijden als hoofdwedstrijdleider en als wedstrijdleider bij diverse zeilwedstrijden. Door zijn tomeloze inzet en lidmaatschap van diverse watersportverenigingen en -organisaties heeft hij een belangrijke bijdrage geleverd aan de ontwikkeling van Watersportvereniging Breskens. Zijn kwaliteiten en zijn vermogen tot harmonieus overleg met de beide nationaliteiten maakt het mogelijk om jarenlang bij dezelfde autoriteiten vergunningen en toestemming te krijgen voor zeilwedstrijden op het drukke, grootscheepse vaarwater van de Westerschelde zoals de Antwerp Race (250 deelnemers) en het Breskens Sailing Weekend.
In overleg met de regio deltawateren heeft Roy namens de KNWV zitting in de tafel van inbreng voor het Natura 2000 plan voor de Vlakte van de Raan, een zeegebied in de monding van de Westerschelde. Hiervoor levert hij een belangrijke bijdrage aan het Natura 2000 plan voor de Westerschelde en Saeftinghe in het overleg over onder andere bescherming van zeehonden. Ook daar weet hij in goede harmonie optimale oplossingen te bereiken in de afstemming tussen natuur en watersport.
Daarnaast is hij voor het Watersportverbond docent. Door zijn grote kennis en manier van uitleggen is hij een gewaardeerd docent voor het overdragen van kennis op het water en tijdens seminars aan een volgende generatie. Daarbij slaagt hij er in zijn stiptheid en strakke manier van organisatie ook bij de nieuwe generatie wedstrijdzeiler te introduceren. Bij al deze activiteiten toont hij zich er van bewust dat het voor alle bij de wedstrijden betrokken personen om vrijwilligers gaat en dat een goede teamgeest belangrijk is om alle vrijwilligers betrokken te houden.
Door zijn deskundige en belangeloze inzet als vrijwilliger voor de watersport heeft Roy zich daadwerkelijk op een geweldige manier onderscheiden. Hij is een vrijwilliger die zijn activiteiten met een professionele perfectie nastreeft en tracht zijn doel hierdoor te bereiken, een en ander op basis van een geweldige kennis van zaken, nauwkeurigheid en inzet. Zijn tijdsbesteding is zonder terughoudendheid gebaseerd op de tijd die hij nodig acht om die perfectie te bereiken. Hij onderscheidt zich om vorengenoemde redenen op vele gebieden.
Roy van Aller heeft zich op een duidelijke manier weten te onderscheiden door de vele positieve bijdragen die hij geleverd heeft aan de watersport, de zeilwedstrijdsport en de ontwikkeling van Watersportvereniging Breskens. Hij is sinds jaar en dag de stuwende kracht binnen de vereniging en heeft duidelijk zijn stempel gedrukt op de ontwikkeling van de club en het wedstrijdzeilen. Het bestuur is er van overtuigd dat de Watersportvereniging Breskens niet zo’n toonaangevende watersportvereniging zou zijn als wat deze nu is zonder de inzet van de heer Van Aller. De toekomst ervan ziet er goed uit mede doordat de fundamenten nu zo goed zijn.“

WV

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Koninklijke Onderscheiding voor Roy van Aller

Oude beelden: Provinciale stoomboot, 435

oudefotoboot68

Op dit moment is ‘onze’ boot oftewel de huidige ferry weer in het nieuws. Groter schip? Minder varen? Of toch maar zwemmen? Deze foto is eind jaren zestig gemaakt. De goede oude tijd. We moesten vaak wachten, maar voetgangers en fietsers konden altijd wel mee. En we konden, zeker tijdens de spitsuren en in de zomermaanden, rekenen op twee, soms drie boten per uur. Dan werd het oudje, de kleine boot, ingezet en lagen er soms twee schepen broederlijk naast elkaar. Op deze foto zien we de fuiken, het parkeerterrein en het restaurant zoals ze aangelegd zijn in 1958. De toren was er nog niet. Op de dubbeldekkers moesten we nog twintig jaar wachten. Hoe lang moeten we nu wachten op een beter en groter schip en meer overtochten?

WV

Geplaatst in Oude Foto's | Reacties staat uit voor Oude beelden: Provinciale stoomboot, 435

De Schakel, 435

Schakelwp

Uit de Vereeniging

Als uitgangspunt is te nemen het getal van 7180, zijnde het aantal van hen die aangifte deden van hun geleden oorlogsschade. Al dadelijk missen we een groot aantal gedupeerden die in verzuim bleven, niet tegenstaande de termijn voor de aangifte herhaaldelijk werd verlengd. Het juiste cijfer is in het huidige stadium niet vast te stellen, maar varieert bij diverse schattingen tussen de 1200 en 2000. Hoe groot dit aantal in werkelijkheid is interesseert ons momenteel nog niet, daarentegen wel het feit dat zovelen in verzuim bleven. Wat kan hiervan de oorzaak zijn? Onverschilligheid, gebrek aan vertrouwen, onwetendheid, misleiding of berusting? Laat ons voorop stellen dat het invullen van de betreffende enquête-formulieren voor ‘t gros heel wat hoofdbrekens heeft gekost; aan een gewetensvolle opgaaf zijn heel wat uren besteed. Niet elkeen kon daartoe komen. Bij de eerste uitreiking der enquête-formulieren bleek al dadelijk dat een zeker percentage geen hoop hadden op enige uitkering. Opvallend was daarbij dat de zwaarst gedupeerden tot deze groep behoorden. Ook uit onwetendheid bleven er in verzuim. Dit moge bevreemding wekken, ‘t feit is er niettemin. Het zijn niet altijd de analphabeten die tot deze groep behoren. Men denke aan de weinig geletterden of de ouden van dagen enz. die uit een soort – misplaatst – schaamtegevoel geen hulp durfden of wilden inroepen. Voorts de geëvacueerden, al werd deze groep vrij goed voorgelicht, vaak zelfs geholpen. Eind 1944 of begin 1945 zijn door de Commissie Voorziening West Zeeuwsch-Vlaanderen, via de distributiekantoren, formulieren verspreid – enkele duizend in aantal – waardoor gelegenheid werd gegeven opgaaf te doen van vernield of beschadigd huisraad. Deze formulieren waren bedoeld als enquête van hetgeen in W. Zeeuwsch-Vlaanderen ontbrak tengevolge van het oorlogsgeweld. Afgezien van het feit dat de opzet volkomen mislukt is en tot heel wat ergenis aanleiding heeft gegeven, was de verspreiding van die formulieren misleidend in zover dat ze bij honderdtallen zijn te noemen de mensen die bij het later verkrijgbaar stellen van de schadeformulieren door de Schade Enquête Commissie in de veronderstelling verkeerden te hebben kunnen volstaan met het invullen der eerstbedoelde formulieren van de Commissie Voorziening.
Maar wanneer we het aantal der oorlogsgedupeerden – althans van hen die tot schadeaangifte bevoegd zijn (hoofden van gezinnen, alleenstaanden enz.) stellen op rond 9000,= en daarnaast het aantal Leden onzer Vereeniging van momenteel rond 1600, onder welke categorie zijn dan de ontbrekende 7500 te rangschikken?
Van de vorenstaande kwalificatie kunnen onwetendheid en misleiding geschrapt worden. Ons contactblad “De Schakel” verschijnt in 3000 exemplaren en hierin is een uitvoerige uiteenzetting gegeven van de huidige schaderegeling. Onze propagandavergaderingen in de diverse gemeenten werden bezocht door ongeveer 1700 belangstellenden. Van de dienst Landbouwherstel, van de diverse Molestverzekeringen, van vakverenigingen enz. is op dit punt veel voorlichting uitgegaan.
Van onwetendheid kan alzo bezwaarlijk sprake zijn. Tegen gebrek aan vertrouwen en(of) berusting is weinig te doen. Rest onverschilligheid en deze kwalificatie kan wel dubbel onderlijnd worden. Toch zou het onjuist zijn het ontbrekende cijfer voor de volle 100 procent onder de rubriek onverschilligheid te rangschikken een volkomen realistische beschouwing van de mentaliteit in onverschillig welke van onze gemeenten kan een gedeeltelijke verklaring gevonden worden. Daarnaast blijft, niettegenstaande alle propaganda, een zeker percentage dat van de gehele beweging niets afweet en er zich ook geen moeite voor doet.
Typerend is, om een voorbeeld te noemen, dat de Vereeniging tal van pogingen in het werk heeft gesteld om iets te kunnen doen voor de gedupeerden in ons Gewest die de Nederlandse nationaliteit niet bezitten en dat tot heden geen 10 mensen te tellen zijn die belang stellen in deze onbillijke geschiedenis. Toch zijn er naar ruwe schatting 600 wier financiële belangen in ‘t gedrang komen.
Zo zouden nog andere cijfers naar voren kunnen worden gebracht. Mogelijk komen we daarop t.z.t. nog eens terug.

De Vereeniging heeft Minister Churchill het volgende telegram gestuurd tijdens zijn verblijf in Nederland:
“De bevolking van West Zeeuwsch-Vlaanderen, Nederlands meest verwoeste deel, waar Engelse en Canadese soldaten dapper vochten in felle gevechten voor de bevrijding van de Scheldemond, heet u welkom in Holland en dankt u hartelijk voor alles wat u deed voor het winnen van deze heel erge oorlog. Wij zouden zeer gelukkig zijn, als u een ogenblik kon vinden om een bezoek te brengen aan ons geschonden gebied.”
Als antwoord op dit telegram ontving het bestuur het volgende briefje:
“Voor het verlaten van Nederland aan het eind van zijn gedenkwaardig bezoek, vraagt de heer Winston Churchill mij u te bedanken voor uw hartelijk welkomsttelegram, dat hij met groot genoegen ontving. Hij stelt de vriendelijke gevoelens die u hem deed kennen op hoge prijs en hij zend u de beste wensen voor de toekomst.

Met hoogachting, De consul Generaal (van Engeland)

Overleg en vertrouwen
Zaterdag j.l. was er een bijeenkomst van verschillende verenigingen uit West Zeeuwsch-Vlaanderen in verband met de grote traagheid in de wederopbouw. Aanwezig waren vertegenwoordigers van de Aannemersorganisatie, van de samenwerkende Landbouworganisaties, van de Vereniging ter behartiging van de belangen van West Zeeuwsch-Vlaanderen, de Federatie tegen Economische dictatuur, de Vereniging van Grondeigenaren en de Stichting Herstel Zeeland 1945. Wij behoeven hier niet te vertellen welke de klachten zijn, er zijn er vele, maar de hoofdgrieven zijn het uitblijven van de betalingen en het te langzaam loskomen van de vergunningen voor de karweien. Er is veel gesproken, allerlei gissingen zijn gemaakt naar de oorzaken van het stagneren, maar het bleek heel duidelijk, dat het bovenvermelde gezelschap de directe oorzaken van de moeilijkheden niet kon opsporen. Daarom werd besloten een dringend telegram aan den Minister van Wederopbouw te zenden met het verzoek een commissie te benoemen om de oorzaken van de moeilijkheden te onderzoeken. De Minister heeft zeer snel op dit telegram gereageerd, want reeds op Vrijdag werden de ondertekenaars van het telegram uitgenodigd tot een vergadering in verband met dat telegram.
Op deze vergadering waren aanwezig twee hooggeplaatste ambtenaren van de financiële afdeling van het Ministerie van Wederopbouw, het hoofd van het Streekbureau met de eersten ambtenaar, het Hoofd van de dienst Wederopbouw Boerderijen en de verantwoordelijke van de bovengenoemde verenigingen uit de streek. De vergadering werd geleid door de voorzitter van de Vereniging die in zijn inleiding uiteenzette, wat de moeilijkheden zijn en dat er in W. Zeeuwsch-Vlaanderen een bepaald moedeloze stemming is ontstaan, doordat men geen vooruitgang ziet. Daarna nam een der heren van de financiële afdeling het woord, mededelend, dat de achterstand in de betalingen bijna ingehaald zal zijn en dat men er op kan rekenen, dat alle oude schulden binnen een maand vereffend zullen zijn. De Haagse heren gaven volmondig toe, dat het volstrekt fout was, dat de betalingen zo lang op zich lieten wachten, maar personeelsgebrek was een ernstige moeilijkheid. Het “oude zeer”, zoals het genoemd werd, zal dus spoedig geheeld zijn en men kon de verzekering geven, dat er thans met alle kracht tegen achterstand gewaakt zal worden. “Als men aan het praten raakt, komt men wel verder!” Zo bleek, dat er verschillende rekeningen al enige maanden op het Streekbureau liggen te wachten op behandeling, maar dat het Streekbureau deze rekeningen niet mag behandelen, omdat zij niet opgegeven waren als oorlogsschade. De Minister had juist in een vergadering met de Burgemeesters toegezegd, dat gevallen, die niet opgegeven waren, alsnog in behandeling konden komen, als de burgemeester een verklaring van goede trouw wil afgeven. Ondertussen hebben de mensen, die enige maanden op de afdoening van zulke rekeningen wachtten, zich boos gemaakt. Het Hoofd van het Streekbureau heeft nu toegezegd, in gevallen als hier genoemd, de betreffende personen een berichtje te sturen. Wachten is vervelend,maar als men weet, waar de schoen wringt, valt het wachten niet zo lang en kan men te bevoegder plaatse maatregelen nemen.
Een andere grief was het lang uitblijven van de vergunningen. Al spoedig kwam vast te staan, waar hier de rem zit. Voor elk karwei boven vijfhonderd gulden moet eerst een schaderapport opgemaakt worden. Is dit rapport binnen, dan wordt het vergeleken met de begroting van de aannemer en als de beide bedragen niet al te veel uiteen lopen, wordt de vergunning gegeven. Nu is het aantal personen, dat in deze streek kan schatten, klein, zodat weinig mensen heel veel werk moeten verzetten. Als het schatten vlugger kon gaan, zouden de vergunningen sneller afkomen. Reeds geruime tijd heeft het Streekbureau hulp gevraagd aan een organisatie, die speciaal voor dat schatten dient, de C.A.R., maar nog steeds zijn die heren niet aangekomen. De Haagse heren hebben toegezegd, dat zij onverwijld in Den Haag stappen zouden ondernemen om die organisatie C.A.R. naar hier te krijgen. Om voorlopig de werkzaamheden vlot te doen verlopen en om te voorkomen, dat er arbeiders ontslagen moeten worden, geeft het Hoofd van het Streekbureau de aannemers in overweging, ongeveer drie weken, voordat hun objecten klaar zijn, bij hem aan te kloppen. Dan kan in onderling overleg het werk geregeld worden en kunnen de uit te voeren werken door de Schade taxateurs opgenomen worden; maar genoemd Hoofd kan niet meer voor werk zorgen als men een dag van te voren aan komt. In het belang van onze streek is overleg dus wel gewenst.
Ook het herstel van boerenschuren kwam ter sprake. Hier bleek, dat er misverstand was ontstaan naar aanleiding van een uitspraak van de Minister van Wederopbouw. Op korte termijn zal om een duidelijke beslissing van de Minister gevraagd worden, maar de stellige verzekering werd gegeven, dat alles in het werk gesteld zal worden om in de dringende behoefte aan schuurruimte te voorzien. Een grote moeilijkheid leveren de verwoeste schuren van boerderijen, die in vreemde eigendom zijn. Alle schaderegelingen gelden alleen voor Nederlanders; maar bij deze schuren komt wel degelijk het Nederlandse belang in het geding, want de Nederlandse oogst komt gedeeltelijk in gevaar. Deze kwestie is zo belangrijk, dat besloten werd van verschillende zijden bij de Minister op een regeling aan te dringen. De Vereniging heeft ondertussen reeds in deze zin een rekwest aan geboden, dat door een der hoofdbestuursleden persoonlijk in Den Haag besproken is, evenals de kwestie van de andere boerenschuren. Bij het bespreken van de oorzaken van het langzame werken wees het Hoofd van het Streekbureau nog op een euvel, dat wel eens ernstig onder het oog gezien mag worden. Het komt nog al eens voor, dat men bij het geven van een opdracht tot herstel meteen verbetering opdraagt en dat men dan tracht, het hele karwei als herstel te doen doorgaan. Dat zulks fout is, hoeven wij hier toch wel niet te vertellen en dat zulk een aanvrage geweigerd wordt, spreekt al evenzeer voor zichzelf, maar het herstel wordt door zulke frauduleuze handelingen tegen gehouden. Het komt ons voor, dat het een algemeen belang is, dat de aannemers aan zulke inblazingen van hun klanten geen gehoor geven. Als er tussen het Streekbureau en de aannemers een geest van vertrouwen komt, zal dit alweer de opbouw bespoedigen en daar gaat het toch per slot van rekening om. Ir. Van Ameron is bereid van tijd tot tijd besprekingen met de aannemers te houden over de algemene richtlijnen. En nogmaals, als men maar samen spreekt, worden de moeilijkheden wel opgelost; overleg en vertrouwen, daar moeten wij het van hebben.

De besprekingen waren zeer openhartig en getuigen van de wil om vooruit te komen. De moeilijkheden zijn door deze eerste informerende besprekingen natuurlijk niet uit de weg geruimd, dat is onmogelijk, maar er is veel opgehelderd en de mogelijkheid is geschapen, dat er in de toekomst geen onprettige spanningen meer ontstaan en dat is veel waard. Als de Regering nu maar spoedig komt met een definitieve regeling voor herstelwerken boven drieduizend gulden en de materialenpositie wordt niet al te slecht, dan mogen wij goede moed hebben, dat wij een steeds sneller verlopende wederopbouw te zien krijgen. Er zullen nog heel wat moeilijkheden komen, er zal nog veel inspanning van iedereen, van hoog tot laag gevraagd worden, maar wij willen van ons Land van Cadzand iets goeds en moois maken en daar hebben wij onze kracht en onze toewijding voor over. Stoere arbeid, overleg en vertrouwen zijn de voorwaarden voor snel bouwen!

Ingezonden buiten verantwoording der redactie

“Elke lezer van dit blad kent ongetwijfeld het filmbedrijf van de Bio Onderneming “Luxemburg”. Immers, in zo wat elke plaats van ons verwoest gewest brengen zij reeds jarenlang meerdere malen per week ontspanning. De Bio Onderneming wordt momenteel beheerd door het Nationaal Beheerders Instituut, welke als beheerder heeft aangewezen de firma Potteau uit Oss, met als onderbeheerder een zekere L.P.J. van Oeveren te Yerseke. Door het oorlogsgeweld hebben wij verschillende ontspanningsgelegenheden verloren, onder andere de bioscoop te Oostburg. Door de heer Jakma, chef-operateur van “Luxemburg”, zijn dan ook onmiddellijk na de bevrijding stappen ondernomen, om zo spoedig mogelijk en zo goed en zo kwaad als het ging hier weer films te draaien. Door de firma Philips te Eindhoven is, met medewerking en toestemming van de Ned. Bioscoop Bond, met name Dhr. Bosman aan de firma “Luxemburg” een nieuw koffertoestel toegewezen, op voorwaarde, dat dit toestel uitsluitend gebruikt mocht worden in het getroffen gebied West Zeeuwsch-Vlaanderen, anders werd de aankoopvergunning geweigerd.
Wat nu is het geval? Herhaaldelijk is door bovengenoemde van Oeveren pressie op Dhr. Jakma uitgeoefend, om het toestel naar andere delen van Zeeland te brengen. Steeds weigerde Dhr. Jakma ondanks stokerijen van van Qeveren onder het personeel bij afwezigheid van eerstgenoemde. Het gevolg is, dat een ervaren operateur gedwongen is ontslag te nemen, let wel, te nemen, Mijnheer van Oeveren, om plaats te maken voor een ondeskundige. Na een week blijkt reeds, dat het toestel meerdere dagen uit W. Z.-Vlaanderen is, zodat verschillende plaatsen, zoals Oostburg, Hoofdplaat en Cadzand overgeslagen worden. Een met zorg opgezet programma wordt goedsmoeds uit elkaar gerukt, waarvan de bevolking natuurlijk weer de dupe is.
Mijnheer van Oeveren, wij willen hier geen gekonkel hebben. Wij hebben genoeg andere problemen. Het toestel is op een voorwaarde toegewezen en U bent verplicht deze na te komen. Wij willen het toestel met den Heer Jakma hier terug!

Hoogachtend, Piet Bruins

Uit de Vereeniging
Er zijn nog altijd gebruikers van woningen, die maanden lang een huis bewonen of bewoond hebben – meestal zogenaamde toegewezen woningen – zonder huur of vergoeding te hebben betaald aan den eigenaar.
Op het ogenblik kan in het midden worden gelaten waar de oorzaak ligt, maar het is fout. De afdeling Oostburg heeft verschillende klachten op dit gebied opgevangen en meent het haar taak hier bemiddelend te moeten handelen, vooral ter bevordering van een goede verstandhouding onderling.
Deze droeve geschiedenis moet uit de wereld en daarom heeft de Burgemeester toezegging gedaan tot volle medewerking om tot klaarheid te komen. Aan de eigenaren van huizen in Oostburg die geen huur hebben ontvangen, ook aan de huurders die, volgens hun mening, niet in de gelegenheid waren huur te betalen of menen b.v.b. herstelkosten met de eigenaar te moeten of te mogen verrekenen, wordt gelegenheid gegeven, daarvan opgaaf te doen, hetzij aan den Voorzitter der Afdeling, hetzij aan de sectie Oorlogsgetroffenen (de heren van Kampen of Bols).

Gevonden voorwerpen
Een tas met onderkleding; twee rijwielbuitenbanden. Inlichtingen Groepscommandant der Rijkspolitie te Aardenburg.
Huissleutel; Zilveren broche. Inlichtingen gemeente-secretarie te Groede.
2 portemonnaie’s met inhoud. Inlichtingen op het bureau der Rijkspolitie te Oostburg.

Elderschans
Nu ongeveer een maand geleden kwamen vertegenwoordigers van verschillende jeugdorganisaties in West Zeeuwsch-Vlaanderen te Oostburg bijeen, om van de heer
A. Peters, rijksconsulent voor de lichamelijke opvoeding, te vernemen op welke wijze het ministerie van onderwijs zich voorgesteld had de Z.-Vlaamsche jeugd de helpende hand te reiken.
De eenvoudigste wijze van hulp is gelegen in de vorming van jeugdleiders. Tot dit doel wilde het ministerie bekwame docenten ter beschikking stellen. Na uitvoerige besprekingen, waarbij de inleider er met nadruk op wees, dat de instructie van zuiver practische aard zijn zou en derhalve voor geen enkele kerkelijke richting principiële bezwaren kon opleveren, besloten de aanwezigen een cursus van drie weekends te organiseren. Een inderhaast gevormd “klein comité” zou trachten hiervoor het leegstaande buiten Elderschans bij Aardenburg te huren.
Op Vrijdag j.l. kwamen des avonds, in stromenden regen, drie dozijn cursisten op de Elderschans bijeen. In de ruime hal heerste een gezellige drukte: kennissen, die elkaar onverwacht ontmoetten uitten hun blijde verbazing en schoven dan een paar krukjes bij het haardvuur om een opgewekt gesprek te beginnen; anderen groepten om de piano of gingen op verkenning door het gebouw dat voor zestig uur hun aller verblijf zou zijn. Bij de officiële opening der cursus werd het gemeentebestuur van Aardenburg vertegenwoordigd door een der heren wethouders, die docenten en cursisten in de gemeente welkom heette en prettige dagen toewenste. Ook mevrouw E.J. v.d. Broecke-de Man en Ds. G. van Royen, hervormdpredikant te Aardenburg, gaven door hun aanwezigheid, welke op hogen prijs werd gesteld, blijk van belangstelling voor het jeugdwerk in West Zeeuwsch-Vlaanderen.
Achtereenvolgens hielden de docenten, de heer J. Peters (sport), mej. C. Mulder (volkszang) en de heer H. Wynmaalen (volksdans) een inleiding tot de lessen, welke zij des Zaterdags en ‘s Maandagsmorgens zouden geven. Later op de avond werd de koffie geserveerd en bij kaarslicht rond het houtvuur geschoven, eindigden de cursisten den dag met gemeenschappelijk zang. Klokke elf naar de slaapzalen, vijftien minuten later alle lichten gedoofd.
De volgende morgen vroeg was het ‘kamp’ al in de weer. Gedienstige handen verzorgden de lange ontbijttafel, sneden brood, brachten een thermosketel met thee binnen. Na de maaltijd namen de lessen een aanvang. Nu bleek, welke eminente krachten het ministerie naar het land van Cadzand had gezonden om jeugdleiders te vormen. Er is met groot enthousiasme en naar de docenten eenparig verklaarden, ook met ernst en aanleg gevolksdanst, gespeeld en gezongen.
lntussen toverde een bekwame keukenprinses in een rokerig keukentje een heel diner, dat om een uur werd opgediend en door alle gasten van de Elderschans naar waarde werd geschat en genoten. In de namiddag, na de corvee-diensten opnieuw les, voor zover nodig en voor zover het weer het toeliet, op het grasveld.
Op dit uur bracht de burgemeester van Aardenburg, vergezeld van zijn echtgenote een kort bezoek aan de Elderschans. De heer en mevrouw Van Dongen betoonden hun instemming met de wijze, waarop hier gewerkt werd en constateerden een uitstekenden geest onder de deelnemers.
De heer Wynmaalen, instructeur van de Nederlandse Volksdansstichting, gaf later een demonstratie van een fraaie Engelse volksdans. Des avonds in de hal bijeen, volgden de toekomstige leidsters en leiders een korte muziek-paedagogische lezing van Mej. C. Mulder over Mozart, welke lezing met pianomuziek werd toegelicht.
Gedurende den Zondag zijn geen lessen gegeven. In de ochtend toog het grootste deel der Cursisten naar de kerk, in de middaguren maakten zij een fikse wandeling.
Het glanspunt van de “kamp”dagen was ongetwijfeld de Zondagavond. Vele jongelui hadden zich bereid verklaard een prestatie te leveren op muzikaal, vocaal of declamatorisch gebied. Het werd een succes. De vertolking van Beethoven door Sam Schijve, die als gast aanwezig was, heeft hiertoe zeker in hoge mate bijgedragen. Het feit, dat mej. Mulder, werkzaam aan een conservatorium, de jongen Schijve voor beroepsmusicus aanzag, is wel de hoogste lof, die hem in dezen kring kon worden toegezwaaid. De lezing van Mej. Emmy v.d. Broecke uit eigen werk heeft in niet mindere mate bijgedragen tot het welslagen van deze, in de beste zin van het woord “bonte” avond. Een groep cursisten liet zien, welke alleraardigste resultaten de weinige lessen van den heer Wynmaalen reeds hadden opgeleverd. Zelf demonstreerde deze docent nog twee solodansen, die aller bewondering wekten. Zo beleefde een deel van de Zeeuwsch-Vlaamsche jeugd binnen de muren van het half stukgeschoten buiten Elderschans enkele uren, neen, dagen, die later zullen blijken een rijke jeugdherinnering geworden te zijn.
‘s Maandagsmorgens gaf elk van de docenten nog een les, waarna de cursus werd verdaagd tot Vrijdag a.s. Later zal een derde weekend volgen. En dan, in de mooiste tijd van het jaar, zullen de leidsters en leiders gereed zijn om zelf het zaad ‘te strooien.

Ieder in zijn kring!

Streek onbekend
Een van de belangrijkste factoren ter bevordering van de welvaart van ons zo zwaar getroffen gebied is het meer bekendheid geven aan onze streek. Ontstellend is het gemis aan kennis van Zeeuwsch-Vlaanderen bij de niet Zeeuwen. Hoeveel van de nieuw benoemde Kamerleden zouden Zeeuwsch-Vlaanderen kennen? Toch zullen deze straks moeten beslissen of Zeeuwsch-Vlaanderen opgebouwd wordt of niet en welk deel de Regering zal bijdragen in de schade. Het is m.i. daarom nodig dat elk eerlijk middel om propaganda voor Zeeuwsch-Vlaanderen te maken moet worden aangegrepen.
In deze overtuiging bezocht ik de vergadering van de vereniging Zeeuwsch oorlogsmuseum te Middelburg. Door de daar tegenwoordige Zeeuwsch-Vlamingen werd bepleit, dat in de kuststreek tussen de Belgische grens en Breskens eveneens een museum zou worden opgericht. Het bestuur was hiervoor zeer enthousiast en zegde alle medewerking toe. Mijn bedoeling is om in nauwe samenwerking met de betreffende Burgemeesters en de V.V.V.’s, de stichting hiervan, onder auspiciën van genoemde vereniging, te bevorderen. Op de vergadering werd ondergetekende verzocht in het bestuur zitting te nemen als vertegenwoordiger van West Z.-Vlaanderen.
Ik heb dit voorlopig op mij genomen en doe bij deze een dringend beroep op allen om voorwerpen, betrekking hebbende op de oorlog, aan dit Museum te schenken of in bruikleen af te staan. Drukwerk, insignes, uniformen, wapenen van N.S.B., Landwacht of het Duitse leger zijn welkom. Alles dat betrekking heeft op georganiseerd of ongeorganiseerd verzet zal een ereplaats moeten krijgen. Zo zal waarschijnlijk een complete geheime zender die tijdens de bezetting in Zeeuwsch-Vlaanderen dienst heeft gedaan, beschikbaar komen.
Gaarne zal ik een en ander bij U komen ophalen, indien U mij even een berichtje zendt. Ik zie hierin een belang voor ons district en ik hoop van U allen de nodige medewerking te krijgen. Indien U zich als lid wilt opgeven (min. contributie ƒ 2,50 per jaar) houd ik mij aanbevolen, u kunt dit ook doen bij de Voorzitter dhr. Ph. Koene, Gemeentesecretaris, Langeviele 61 te Middelburg.
Het is niet de bedoeling dat alles dat in verband staat met den oorlog bewaard blijft, gelukkig niet, we zullen wat blij zijn als de sporen van deze onzalige tijd zo goed mogelijk verdwenen zijn, doch er zijn altijd wel bunkers te vinden die de eerste tien jaar niet opgeruimd kunnen worden zodat we een en ander in een klein bestek bijeen kunnen brengen. Het museum zal ongetwijfeld de belangstelling hebben van de talloze Canadezen, Engelsen en Amerikanen, die in de toekomst naar hier zullen komen om het land te zien dat zo’n zware tol betaalde tijdens de strijd om de Scheldemond.

Uw medewerking wordt zeer op prijs gesteld.

D.C. Bouwense, Voorstraat 184, Groede

Plaatselijk Nieuws
Groede. Op Dinsdag werd alhier een vergadering gehouden van het bestuur van de Bewaarschool. De hoofdschotel van deze vergadering was de berooide financiële toestand, waarin momenteel de vereniging verkeert, als gevolg van
a. de grote onkosten nodig geweest om schoolgebouw en plein wederom bruikbaar te maken;
b. de verdwenen schoolbehoeften en
c. de grotere uitgaven als gevolg van de tijdsomstandigheden.
Waar het een gemeentebelang van de eerste orde is, dat de bewaarschool goed blijft functioneren, werden in deze vergadering verstrekkende besluiten genomen, in hoofdzaak bestaande uit: ten eerste verhoging van de schoolgelden, ten tweede te trachten leden te werven voor de vereniging met een minimum contributie van ƒ 2,= en ten derde in de loop der zomer een loterij te organiseren, waarvan de opbrengst moet dienen om de berooide financiën weder op orde te brengen.

De N.V. Van Melle’s fabriek gaat naar Rotterdam
Uit goede bron vernemen wij dat bovengenoemde fabriek zal gevestigd worden te Rotterdam.
De totale verwoesting van het bedrijf, alsmede de gunstige vestigingsfactoren te Rotterdam, hebben de directie dit besluit doen nemen. Van Melle is een bedrijf dat niet alleen voor de Nederlandse markt produceerde, doch ook een belangrijke uitvoer naar het buitenland had. Het personeel bedroeg in vredestijd circa 400 man.

Bezitters van Huizen!
Ontvangen: 1 wagon zink en lood
Wij zijn nu in staat uw dakgoten en afvoerpijpen vakkundig te repareren of te vernieuwen. Vraagt prijs!
G.M. Offerman, lood- en zinkwerk, Breskens, Boulevard 41

Verhuisd: van Dorpsstraat 78 naar Noodplan J nummer 8:
F. de Kraker – Breskens – lijkdienaar

Te koop: Kachelblokjes à 6 1/2 cent per kilo. Bij minimum afname van 100 kilo franco thuis
P. Aalbregtse, Breskens, Noodplan 105

C.A.V. West Zeeuwsch-Vlaanderen – Breskens
Hebt u last van ratten?
Wij hebben een goed bestrijdingsmiddel, n.l. RATTUS V
Dit middel werd hier met goed succes toegepast.

Beurtdienst Cadzandria – twee maal per week Vee- en Beurtdienst Breskens – Dordrecht – Rotterdam
Goederen worden aangenomen tot zaterdagmiddag 12 uur. Te Rotterdam vrijdag 12 uur. Beurtvaartadressen voor verzending van goederen aan het kantoor op het Spuiplein verkrijgbaar.

Oproep aan de jonge mensen
In de laatste tijd wordt er alom in den lande gesproken over de jeugd en de gevaren die er voor onze jonge mensen dreigen. Vergelijken wij de houding van onze jonge mensen met die van de grotere en kleinere steden, dan is er, naar wij menen, wel reden tot tevredenheid, althans de bandeloosheid is in ons gebied lang zo groot niet als in andere gebieden, al geeft ons danig geteisterd landje wel extra gelegenheid tot vernieling. Maar wat er in ons West Zeeuwsch-Vlaanderen ontbreekt, evenals bijna overal elders, is een zekere ernst onder de rijpere jeugd.
Wij weten heel goed, dat de laatste jaren niet bepaald geschikt waren om de jeugd in idealisme te doen ontvlammen. Gedurende bijna vijf jaren hebben wij geleefd in een wereld waar vernieling het wachtwoord was, waar wij ons verheugden en moesten verheugen, als wij hoorden, dat er door de Geallieerde vliegers een machtig werk als een stuwdam in Duitsland kapot gegooid was, omdat zo’n meesterstukje van vernieling ons weer een beetje nader tot het einde van de afschuwelijke oorlog bracht. Wie stelen kon van de bezetter, die stal, want daarmee benadeelde hij de vijand en als mijnheer Seijs Inquart op het ogenblik voor het hekje te Neurenberg zegt, dat het hele Nederlandse volk tegenwerkte, dan horen de brandstichters en dieven en leugenaars van toen, dat zij niet voor niets dingen deden, die in normale gevallen niet door de beugel konden. Maar het schijnt, dat velen nu niet inzien dat wat toen goed was, nu fout is, hopeloos fout. Men is tot verkeerde normen gekomen en met verkeerde normen kan men niet komen tot iets goeds.
Hoe staat het met de eerbied voor het leven? Hoeveel jonge mensen hebben niet van aangezicht tot aangezicht met de dood gestaan, hoeveel jonge mensen hebben niet moeten helpen bij het bergen van afschuwelijke verminkte gewonden en doden, hoeveel jonge mensen hebben niet familie of vrienden zien heengaan, plotseling, ineens weg uit het leven, weg van de idealen, waar zij samen over spraken. Het leven was hard in die dagen en de kans is niet buitengesloten, dat deze harde instelling blijft hangen. Maar voor deze jeugd ligt nog een lang leven. En dit leven kan zich ontrollen als iets goeds en moois, maar ook als iets hards en lelijks. Hier ligt een tweesprong voor de jeugd, welke weg zal de jonge mens kiezen, de weg naar de goede toekomst of de schoon en een makkelijk lijkende weg naar het harde egoiste, zuiver materialistische leven. De keus is niet moeilijk; behoudens een enkele uitzondering wil de jeugd de weg der ware vreugde, waar ernst en vrolijkheid een afwisselend geheel vormen. Wij weten van verschillende jonge mensen dat zij het lege leven al lang beu zijn, wij weten dat velen graag wat anders willen dan over straat slenteren, van de ene hoek op de andere hangen. Maar wat moeten zij anders doen? Hier wordt het tijd, een weg te wijzen! Er is werkelijk wel wat anders te doen. Laten wij in de eerste plaats de sport noemen, niet het zitten of staan langs het lijntje bij een voetbalwedstrijd, maar het zelf beoefenen van een of andere sport. Hoeveel flinke jonge kerels zouden niet een pracht figuur, slaan op het sportveld, terwijl zij nu als zoutzakken ronddalven. Hoeveel prettiger voelt de sportjongen of het sportmeisje zich na een geslaagde sportbijeenkomst, dan de jonge mens, die zijn dag in leeg geklungel heeft doorgebracht. Wat zou het fijn zijn, als er werkelijk in onze streek een Volkshogeschool en een Jeugdcentrum kwamen, waar de jeugd bijeen kan komen en er elkaar leert kennen.
De bestaande jeugdverenigingen hebben hier een taak! Tegen de winter is er op heel ander terrein veel voor de jeugd te beleven. Maar de jeugd moet zelf willen. Per slot van rekening kan niemand de jonge mensen ergens met de haren naar toe slepen. De bestaande organisaties moeten beginnen en de weg wijzen. Als de jeugd de weg eenmaal gevonden heeft, zal zij die zelf wel verder gaan. Wij hopen in de komende winter de jeugd cursussen te kunnen aanbieden, een leesgelegenheid, maar nogmaals, de jeugd moet zelf inzien, welke weg de juiste is. Wij allen willen leven in een goede maatschappij, waar plaats is voor elke goedwillende, maar dan moeten wij ook bereid zijn mede te bouwen aan die goede maatschappij. De tijd van afbraak is voorbij, materieel en geestelijk, nu moeten wij bouwen met steen en hout, maar ook met geestelijk waarden. Wij doen een beroep op de jeugd, deze dingen eens ernstig te overwegen.

De liefde tot ons land
De liefde tot het land waar men geboren is en waar men zijn jeugd heeft doorgebracht is een algemeen menselijke eigenschap, en wanneer Vondel zijn Gijsbrecht van Amstel laat zeggen dat de liefde tot zijn land een ieder aangeboren is, schuilt daar weinig of geen overdrijving in. Zelfs wanneer men niets dan onaangename herinneringen bewaart aan zijn jeugd, voelt men toch bijna altijd een verbondenheid met de geboortegrond die zich niet laat beredeneren. Men kan een slechte moeder hebben gehad en toch zielsveel van haar houden; men kan evenzo op een maar schraal door de natuur bedeelde plek op aarde zijn geboren en zich toch levenslang innig verbonden gevoelen met dat land.
Ik beschik niet over gegevens waaruit men zou mogen opmaken dat wij Zeeuwen meer van ons geboorteland houden dan andere Nederlanders van het hunne. Maar ik ben er in elk geval van overtuigd dat we er niet minder van houden dan zij. Nee, zeker niet minder, en dikwijls heb ik me de vraag voorgelegd: houden we er niet een beetje meer van dan anderen van hun land? En komt dat misschien omdat Zeeland zo afgelegen ligt, in een uithoek van ons land waar men niet heengaat wanneer men er niet moet zijn? Komt dat misschien omdat het eilandkarakter van Zeeland iets intiems heeft, zoals immers ook de Engelsen als eilandbewoners wat chauvinistischer zijn dan andere Europeanen? Of komt het alleen maar omdat Zeeland inderdaad een land is om van te houden? Ik heb van chauvinisme gesproken, en ik weet dat dat een lelijk woord en een lelijke zaak is. Maar Zeeland is dan toch ook maar een mooi land. En wie zegt dat ik in de verleden tijd moet spreken, hem antwoord ik dat ik ondanks alles m’n woorden handhaaf. Ja, ondanks alles wat verwoest en vernietigd werd, op Walcheren dat van een paradijs tot een troosteloze woestijn werd, in West Zeeuwsch-Vlaanderen dat gruwelijker dan enige andere streek in ons land vernield en geschonden werd. Ondanks dat alles: hoe mooi is ons Zeeland nog. Ik dacht het toen ik een rondrit maakte door Zeeuwsch-Vlaanderen en Breskens en Oostburg en Sluis en Aardenburg en al die andere geteisterde plaatsen zag. Ik wil de omvang van deze ramp niet kleiner voorstellen dan hij is, maar wanneer men dit land van een vliegmachine uit zou bekijken, zou het ons dan niet toeschijnen als een slechts door enkele kleine vlekken ontsierd landschap van grote schoonheid, met zijn prachtige bomenwegen en de afwisseling van zijn landerijen waartussen hier en daar een weel ligt te glinsteren in de zon?
Ja, Zeeland is voor altijd nog een land waarvan we houden terwille van zijn schoonheid. En het is een land met een geschiedenis, een land met een verleden. Een land dat eerst op de zee veroverd en vervolgens telkens weer tegen de zee beveiligd moest worden. Een land dat eigenlijk nog altijd in gevaar verkeert, dat min of meer een angstig bezit is. En is ook dat niet een van de redenen waar om we er zoveel van houden? Als ik aan Zeeuwsch-Vlaanderen denk, denk ik aan Dr. Johannes de Hullu, waardig afstammeling van een van die refugié geslachten waaraan ons land zo veel te danken heeft.
Toen deze geleerde archivaris ging rusten, trok zijn hart hem eerst naar Middelburg, maar al spoedig gaf hij zelfs de nabijheid van het Rijksarchief en het verkeer in een culturele kring op en keerde terug naar zijn geboortedorp Cadzand, waar hij zijn laatste levensjaren doorbracht. Ik noem hem als een van de velen die deden als hij en door de liefde, tot hun Zeeuwse land gedreven na vele en dikwijls verre zwerftochten terugkeerden naar de geboortegrond.
In ‘t algemeen zijn wij Zeeuwen secundair van aard: we lopen niet graag met onze gevoelens te koop. Des te meer valt het op dat we ons voor onze liefde voor Zeeland niet schamen. De belijdenis van deze liefde is meer dan ooit tevoren een plicht, nu ons geboorteland in zoo grote materiële nood verkeert.

P.J. Meertens

WV

Geplaatst in De Schakel | Reacties staat uit voor De Schakel, 435

Ondernemende Bressiaanders: 435

Kapsalon Hooge Platen

Een studie design in Tilburg, dat leek Lotte Ringoot wel iets. Ze was al ingeschreven, aangenomen en op zoek naar een kamer, maar dan, ja dan was er nog even dat vakantiebaantje. “Ik werkte bij kapsalon Suset in Schoondijke”, vertelt ze. “Het kappersvak had me altijd aangetrokken en nu ineens wist ik het zeker, geen design, maar in een kapsalon lag mijn roeping. Ik heb er geen moment spijt van gehad. Dit is echt iets dat ik me nog vele jaren zie doen.”

lotte

Lotte volgde gedurende drie jaar een opleiding tot kapster in Goes en werkte op verschillende stageplaatsen. “Behalve in Schoondijke nog in Vlissingen en in Sluiskil en uiteindelijk tijdens mijn laatste schooljaar in Breskens bij kapper Adrie Janssen. Op alle stageplaatsen heb ik veel ervaring kunnen opdoen en heel veel kunnen leren. Bij Adrie mocht ik al snel zelfstandig werken. Hij heeft me ook geholpen bij de onderhandelingen met Warmande over de mogelijkheid om na zijn afscheid deze salon over te nemen.
Het werk in de salon in dit huis is heel apart. Er komen voornamelijk bewoners van Hooge Platen. Zorgzaamheid en geduld zijn hier een must. Dat lukt mij wel. Er komen niet veel jongeren, maar ik merk wel dat er steeds meer klanten van buitenaf komen. Daar zijn vriendinnen, kennissen en familie bij, maar ook steeds meer inwoners van Breskens.”
Vind je het niet erg dat er voornamelijk vraag naar standaard kapsels is? “Nee”, lacht Lotte, “er zijn nog genoeg uitdagingen. Verder blijf ik de mode en de ontwikkelingen volgen. Ik ga regelmatig naar cursussen, want als kapster ben je nooit uitgeleerd. De nieuwe trends blijf ik op de voet volgen. Er wordt hier toch ook geverfd en soms iets nieuws geprobeerd. Er komen ook steeds meer heren naar mij voor een knipbeurt. Als ik het kan inplannen kan dit soms zonder afspraak, hier is veel mogelijk. Is er even tijd over dan kunnen ze binnen komen. Natuurlijk besteed ik veel tijd aan het ophalen en terugbrengen van mijn klanten in het huis. Dat hoort bij de service en wordt op prijs gesteld. Ook het assisteren met de rollator of de (elektrische) rolstoel hoort erbij. Daar moeten klanten die wachten rekening mee houden. Het blijft hier werk dat veel voldoening geeft. Ik kan de mensen iets mooier maken en ervoor zorgen dat ze er weer tiptop uitzien. Verder praten we veel. Ze vertellen van alles. Ik weet alles van feesten, verjaardagen of uitstapjes. Gelukkig heb ik er belangstelling voor en kan samen met de bewoners genieten. Sommigen hebben daar dan weer geen behoefte aan en dan laat ik ze met rust. Vrijwel iedereen heeft een hoorapparaat. Dan praat ik iets harder.”
Binnenkort wil Lotte erkenning aanvragen om zelf ook met stagiaires te kunnen werken. “Ik weet hoe belangrijk het is in een salon mee te draaien en ook meer te mogen doen dan alleen wassen of vegen. Bij Adrie mocht ik al na een maand volledig meedraaien. Gelukkig staat ook Warmande achter mijn plannen.”
Nu Lotte haar eigen baas is, is er weinig tijd voor andere hobby’s. “Ik heb nog volleybal gespeeld, maar als kapster moet ik altijd op zaterdag werken, dus ben ik gestopt. Sinds vorig jaar woon ik, na ruim drie jaar Sluiskil, weer in Schoondijke. Ik moet alles weer oppakken en contacten herstellen. Wel help ik indien nodig bij evenementen in ons dorp. Nu ben ik ook verantwoordelijk voor de inkoop en de administratie van de kapsalon. Werk genoeg. Gelukkig kan ik met vragen en problemen altijd nog terugvallen op Adrie.”

WV

Geplaatst in Ondernemende Bressiaanders | Reacties staat uit voor Ondernemende Bressiaanders: 435

Beroepen (19): 435

Mobiel verkeersleider Rijkswaterstaat

“Rijkswaterstaat is gastheer op de Zeeuwse wateren”, aldus Adrie Kosten. “Wij zorgen voor de veiligheid op het water en tevens voor de waterkwaliteit. We zien toe dat de Westerschelde schoon blijft.”

adriekosten

Na zijn diensttijd en een aantal jaren bij de politie te land, maakte Adrie de overstap naar de politie te water. “Na 22 jaar gewerkt te hebben bij de Dienst Waterpolitie was, mede door veel veranderingen, de overstap naar Rijkswaterstaat (RWS) in 2008 voor mij alleen maar logisch. Omstreeks 2006 werd de binnenvaartwet gewijzigd en wordt er bestuurrechtelijk gehandhaafd. Hiervoor werd er justitieel gehandhaafd. Tegenwoordig worden de controles van binnenschepen en pleziervaartuigen hoofdzakelijk gedaan door Rijkswaterstaat. Door mijn vorige werk had ik dus al ervaring, terwijl dit soort controles voor RWS nog vrij nieuw was. De overstap was eenvoudig, het werk bleef vrijwel gelijk en ik doe dit nog steeds met heel veel plezier.”
Aan boord van passerende schepen controleert Adrie hoofdzakelijk de papieren van de schipper en bemanning. “Alle documenten en vaarpapieren en dat is een heel grote stapel. Zijn de benodigde certificaten aanwezig en zijn ze nog geldig? Is er een geldig vaarbewijs van de schipper en heeft de bemanning het dienstenboekje met rang en reizen paraat? Al dit werk deed vroeger dus de politie te water.
Wij zijn 24 uur per dag op het water en steeds paraat en inzetbaar. Aan boord werk ik met drie gezagvoerders. Ze hebben alle drie dezelfde rang, maar er is altijd een iemand die de leiding heeft. Technisch gezien ben ik hun meerdere, maar zo werkt het niet”, lacht hij. “Wij zijn gewoon een goed ingespeeld team. Wij controleren van Bath tot buitengaats bij ankerplaats Steenbank. Tevens maken wij deel uit van de veiligheidsregio Zeeland. Wij zijn er niet alleen voor controles, maar ook inzetbaar bij calamiteiten op het water. Verder zijn wij er voor het beheer van de waterkwaliteit. Op het land is dit een taak van het waterschap. Wij werken in ploegen. Het team bestaat uit ongeveer twintig man. Vreemd genoeg werken er maar drie van onze kant bij ons! Het is 24 uur per dag en zeven dagen per week werken. Wij werken in drie ploegen waarvan ik alleen maar de vroege of late dienst draai. We beschikken over twee schepen. Eentje is gestationeerd in Hansweert en eentje in Vlissingen. Verder is er nog een boot op het kanaal. Soms vaar ik daar nog een keer mee, dat is dan een soort thuiswedstrijd.”
In al die lange jaren is de scheepvaart wel erg veranderd? “Ja”, weet Adrie. “Ik herinner me nog een bulkcarrier van 308 meter lang in de jaren tachtig. Zo groot! Nu zijn ze vierhonderdtwee meter langer en varen tot Antwerpen. Nee, ik kom niet op zeeschepen of het moet incidenteel bij een ongeval zijn. Hiervoor is er een andere dienst, IL&T, Inspectie Leefomgeving en Transport.
Naast binnenvaartschepen zijn het vooral pleziervaartuigen die wij controleren. Ook geen vissers, dat is dan weer een andere dienst. Vooral jachten moeten wij nogal een keer aanspreken om hun vaargedrag. Zomaar op een korte afstand voor een groot containerschip langs varen kan echt niet. De loods aan boord van een groot schip kan alleen maar heel ver vooruit kijken. Dan praat ik al gauw over achthonderd meter. Er zijn verkeersregels op de weg, maar zeker ook op het water en dat wordt nogal eens vergeten. Ook een schip dat in onze ogen ‘raar’ doet controleren we altijd even. Verder zijn onze schepen er helemaal voor uitgerust om als commandovaartuig te dienen bij ongelukken en andere calamiteiten. Hiervoor wordt ook regelmatig met andere diensten geoefend. Wij hebben alle nodige apparatuur, zoals onder meer enkele camera’s, aan boord. Doordat wij altijd, 24 uur per dag, op het water zijn, zijn wij indien nodig, ook snel en vaak als eerste ter plaatse.”
Bij controles is Adrie altijd fysiek aanwezig. “Ik ga altijd aan boord en doe dus echt een controle. Dat is het mooie aan dit werk, het regelmatige contact met mensen en natuurlijk het werken in een team.”
In september heeft Adrie Kosten er veertig dienstjaren opzitten. “Vroeger mocht je dan stoppen met werken, nu mag ik nog even doorgaan. Gezien mijn leeftijd (58) hoef ik geen nachtdiensten meer draaien!”
Dus, een schip van Rijkswaterstaat in de kaoje? Kleine kans dat er een Bressiaander aan boord is!

WV

Geplaatst in beroepen | Reacties staat uit voor Beroepen (19): 435

Beste Sakke, 435

De zeum’r zi’t’r weer op. Zwoa langzaom’r’and kunn’n wudd’r wee’ rust’g oav’r de kaoje lwoap’n. Zeek’r op de lwoaplijn op d’n diek kun je noe fa’soenl’k deu’lwoap’n. Nie’ dann’k per sé mie ‘n rothank m’n eigh’n deu’ zwoan menighte mens’n wil wurm’n, mao’t is toch oek wè’ zwoa makk’l’k da’ je hjin and’r op z’n ‘iel’n trapt of zelf op je niel’n hetrapt wor’, wan’ dao’ kriegh je oek wee’ zjirre pwoat’n van.
Fiets’n oav’r d’n diek hao’ noe oek wee’ jil wa’ makk’l’k’r. Noe è je wee’ tied om ‘n kji’ rond’je te kiek’n en moe’ je nie’ oplett’n da’ je teegh’n ‘t acht’rwiel van ‘n and’re fiets’r riedt. Sinds an ze die fietspaoj’n op d’n diek h’asvalteerd èn liek ‘t aljinn’g mao’ of t’r mjir mens’n haon fiets’n zien, a kan da’ oek komm’n deu’ die elektrische fiets’n, wan’ die zien voa’ fiets’nv’rkwoap’rs oek nie’ an te sleep’n en’k h’oar’n.
Seum’rs moe’ je oek hoed uutkiek’n mie’ de taol die an de mens’n spreek’n. ‘t Zien nie’ allemao’ Olland’rs. Voar’ghe weeke an’k nog ‘n misv’rstand mie ‘n toerist. Acht’r op ‘eur fiets zat’r zwoan fietsmande mie zwoan hroat kalf in. Zwoan bjist an’k nog nwoait hezien. Bie ‘n kruuspunt moest’n wudd’r allebei tehliek stopp’n. ‘k Keek ‘n kji’ in die mande, maor ‘k kon d’r niks van maok’n, dus vroeg ‘k op m’n beste Ned’rlands wa’voar’n ‘ond of da’ was.
“Biete”, zei ze. ‘k Schrok m’n eigh’n kapot en wou net ‘n kji’ teegh’n ‘eur uutvall’n wa’voa’ manier’n an dan zien. ‘k An nog net op tied deu’ da’t ‘n Duitse was. Ze zei hjin biete, mao’ bitte en da’s jil wa’ d’and’rs.

De nèst’gheid eeh,

Arjaon

Geplaatst in Sakke en Arjoan | Reacties staat uit voor Beste Sakke, 435