Kerst 2014

“Nou, die buurvrouw van jou heeft het afgelopen jaar niet veel laten staan zeg. Moet je ze daar achter haar boodschappenkarretje zien waggelen. Ze kan maar ternauwernood tussen de rekken.”

“Die heeft zo’n breed achterwerk, dat ze voor elke bil een aparte postcode heeft gekregen.”

“Wilt u misschien afrekenen meneer?” vroeg het meisje dat aan de kassa zat. “Natuurlijk wil ik dat”, antwoordde de man, “ik sta hier niet op de bus te wachten.”

De twee mannen lachten luid om hun eigen stomme praat. Ze hadden het prima naar hun zin en waren zo net voor kerst gezamenlijk boodschappen aan het doen bij de Plus. Met een volle tas stapten ze even later het Spuiplein op, waar ze voor het oude lichtbaken een groepje mensen zagen staan die belangstellend naar een bord keken.

“Daar staat zo’n verkiezingsbord van de gemeente, maar er zijn toch helemaal geen verkiezingen?”

“Voor zover ik weet niet nee. Het maakt me wel nieuwsgierig. Kom, laat ons ook eens kijken wat er op te zien is.”

De mannen voegden zich tussen het groepje mensen en zagen dat het bord vol affiches geplakt was met daarop diverse evenementen die de komende weken op het programma stonden. Eentje sprong het meest in het oog. Niet alleen omdat die helemaal van boven was geplakt, maar ook nog eens omdat deze aankondiging de hele breedte in beslag nam.

“Kijk, ze hebben weer maar eens iets nieuws bedacht, een urban trail”, zei een van de omstanders. “Weet iemand wat een urban trail is?”

“Toevallig weet ik dat”, sprak een ander, “ik heb er pas iets over gelezen. Een urban trail is een wandel- of looptocht door het centrum van een stad of dorp, waarbij deelnemers allerlei facetten van die plaats te zien krijgen die gewone lopers normaliter niet kunnen zien. Dat komt omdat er dwars door of langs markante (historische) gebouwen, steegjes of straten gelopen wordt waar men in principe zelden of nooit komt of kan komen. In Frankrijk en België worden ze al een paar jaar gehouden, terwijl er volgende week ook een in Sluis plaats zal vinden. Het is in elk geval een totaal nieuwe manier van lopen, waarbij de nadruk niet zozeer ligt op het neerzetten van een goede tijd, maar waar vooral gekeken wordt naar een unieke route en een sfeervolle ambiance.

In Bresjes wordt er op de laatste dag van het jaar eveneens een urban trail gehouden. Het verschil met die andere is dat we het bij ons op de fiets gaan doen, want dan zijn we sneller klaar. Veel Bressiaanders willen op deze dag ook nog even om een kerstborrel om daarna het jaar goed af te sluiten. Diverse hindernissen moeten al fietsend genomen worden. Die hindernissen worden gevormd door in en uit gebouwen te fietsen, soms trappen op en af. Zo op de laatste dag van het jaar is dat een mooie gelegenheid de spieren nog eens goed los te maken.”

“Wat zijn dan die hindernissen?”

“Die worden pas bij de start bekendgemaakt.”

De beide mannen wisten genoeg en liepen verder om hun boodschappen naar huis te brengen.

“Een leuk initiatief. Ik denk dat ik maar eens mee ga doen. Jij toch ook wel? We hebben nog ruim de tijd om te trainen. Met al dat eten en drinken de komende dagen is het in ieder geval een mooie afleiding.”

“Goed idee, ik zal zorgen dat ik bij de start in de vismijn aanwezig ben.”

“Aanpikken Peter”, riep Annemiek op het moment dat ze een van de andere deelnemers zag demarreren. “Ik volg je wel.”

Met een felle jump had een van de fietsers zich los weten te maken van het grote peloton dat zo kort in het begin van de wedstrijd nog helemaal compleet was. De meesten zaten nog maar amper op hun fiets. Het was dan ook een gedenkwaardige start geweest. Iedereen had gedacht dat het startschot in de vismijn zou klinken en had zich daar binnen ook opgesteld, maar op het laatste moment had de organisatie nog een verrassing uit de hoge hoed getoverd. “Iedereen moet naar boven”, werd er gesommeerd. “Jullie fiets moet ook mee. We hebben besloten om te starten vanuit het Visserijmuseum, dat is goed voor de publiciteit.”

Gemor alom. “Hoe kan dat nou?” vroeg een aantal mensen zich af. “We zijn met enkele honderden, misschien wel duizend deelnemers, die kunnen toch niet allemaal in het museum?” Toen ze zagen dat het menens was en de eerste sporters met hun fiets over hun schouder zich naar de trap van het Visserijmuseum begaven, kozen ze eieren voor hun geld. Een aantal dacht slim te zijn en nam de lift om op deze manier energie te sparen.

In het museum keken de vrijwilligers, die aan de koffietafel zaten te genieten van een kop warme chocolademelk en een oliebol, verrast op. Zoveel bezoekers hadden ze op de laatste dag van het jaar niet meer verwacht. “Als ik me niet vergis, wordt het een topdag”, voorspelde coördinator Adrie, die snel zijn koffie achterover sloeg, zich daardoor bijna verbrandde omdat die nog gloeiend heet was, en de onverwachte gasten vervolgens welkom heette. Deze hadden echter weinig aandacht voor de museumcoördinator en probeerden zich in het gedrang met alle macht in een zo gunstig mogelijke positie te manoeuvreren.

Na een klein half uur was iedereen er in geslaagd binnen te komen. Adrie wreef zich tevreden in zijn handen. “Zei ik het niet”, riep hij op jubelende toon tegen de vrijwilligers, “een topdag! Zoveel bezoekers hebben we nog niet eerder op één dag mogen begroeten. Ik stel voor om deze mensen rustig rond te gaan leiden.”

Het voorstel was echter tegen dovemansoren gezegd. Vrijwilligers noch bezoekers, niemand luisterde naar Adrie. Iedereen wachtte uiterst geconcentreerd en in volle spanning af tot de sirene van de vismijn zou klinken, want deze zou de start van de wedstrijd aankondigen.

Ze moesten echter nog even geduld hebben, maar dat was niet voor iedereen even gemakkelijk. Vooral voorin was het een gedrang van jewelste. Adrie greep in. “Jongens, doe nou eens rustig, jullie kunnen zo weg.”

Hij pakte uit z’n binnenzak een spuitbus en spoot een witte streep over de vloer van het Visserijmuseum. De streep verrichtte wonderen. Iedereen respecteerde de actie van Adrie en bleef netjes achter de streep wachten op het startsignaal.

“Goh Adrie, hoe kom jij ineens aan die spuitbus?”

“Die heb ik elke dag bij me, want ik heb altijd al eens voor scheidsrechter willen spelen en nu was het moment daar.”

Enkele minuten later was het zover. De sirene liet van zich horen. Niemand kon later zeggen hoe lang het signaal geduurd had, want bij de eerste toon zette de schare zich in beweging. Daarnet hadden ze allemaal naar boven gemoeten, nu moesten ze naar beneden. Dat ging met veel geduw en getrek gepaard, maar het lukte iedereen om heelhuids op het plein te komen, op de fiets te stappen en weg te rijden. De eerste urban trail van Bresjes was nu echt begonnen.

“Zeg Annemiek”, hijgde Peter, terwijl hij met een verbeten blik in de achtervolging was om de vluchter bij te halen, “weet je wel wie die fietser is die voor ons rijdt?”

“Nee, dat zie ik niet, want ik zie alleen die witte rug van jou”, antwoordde Annemiek. “Ik had beter mijn zonnebril opgezet. Dat witte tenue van jou is zo fel, dat het bijna zeer doet aan mijn ogen. Maar wie is dat dan?”

“François.”

“François?”

”Babijn!”

“Doet die dan ook mee?”

“Ja. Kennelijk is hij een van de mensen die een wildcard gekregen heeft.”

Dat het raadslid zich op deze dag in de wedstrijd liet zien, was inderdaad een verrassing. Annemiek dacht terug aan de roerige gemeenteraadsvergadering die recent plaatsgevonden had. Op punt zes stond de urban trail in Bresjes. Als voorzitter van de vergadering had ze het evenement aangekondigd en gemeld dat de organisatie het college van B en W uitgenodigd had om aan de wedstrijd deel te nemen.

“Ik heb een voorstel…”, vervolgde ze daarna de behandeling van het punt. Voor ze haar zin af kon maken, klonk vanuit de oppositiebanken: “Tegen!”

Ze hoefde niet eens te kijken wie dat geroepen had, want ze kon hem met haar ogen dicht aanwijzen.

“Mag ik eerst mijn zin afmaken voordat u reageert meneer Babijn?”

“Protest!”

“Dat wordt niet aangenomen. Mijn voorstel is dat het college op de uitnodiging in zal gaan. Ik vind het een ideale gelegenheid om de politiek dichter bij de mensen te brengen. Er wordt al zoveel geklaagd dat wij alles van bovenaf regelen. Dit is het moment om te laten zien dat wij ook maar gewone mensen zijn.”

Het voorstel werd met een grote meerderheid aangenomen. Er bleek slechts één tegenstem te zijn.

En nu voert die tegenstem nota bene de wedstrijd nog aan ook, dacht ze, terwijl ze met haar linkerhand een zweetdruppel van haar voorhoofd wreef. “Kom op Peter, doe er nog een schepje bovenop. Je hebt ‘m bijna te pakken”, moedigde Annemiek haar wethouder aan.

“Ik trap me verloren op die fiets. Babijn rijdt op z’n eigen fiets en die heeft ongetwijfeld flink wat versnellingen. Het zal hem echter niet lukken om op kop te blijven.”

De wethouder vormde duidelijk nog geen eenheid met z’n fiets, maar dat was ook niet vreemd, hij reed er namelijk vandaag voor het eerst op. Het aan kop rijdende raadslid had zich ook nog eens verzet tegen het voorstel om het college allemaal op dezelfde fietsen te laten rijden. Daar was Annemiek mee gekomen, omdat niet iedereen over een fiets beschikte.

“Misschien mag ik wel op mijn scooter meedoen”, had wethouder Peter geopperd. “Ik ben gewend om daarop door Bresjes te scheuren. Met mijn vrouw achterop rijd ik jaarlijks heel wat kilometers. Als je het goed vindt, mag je ook wel eens met me meerijden.”

“Nee, dat vind ik niks”, had de burgemeester geantwoord. De overige aanwezigen hadden instemmend geknikt.

“Dan stel ik voor …”

“Tegen.”

“… om met z’n allen dezelfde fietsen te huren.”

“Ik protesteer. In de jaarlijkse begroting is geen ruimte gemaakt voor het huren van fietsen.”

“Als wij die fietsen bij de Jumbo huren, dan kost ons dat maar één euro voor een fiets. Voor een totaalbedrag van vijf euro kan de gemeente niet failliet gaan.”

“Toch blijf ik tegen het voorstel. Ook die vijf euro kan ik nergens terugvinden in de begroting.”

Opnieuw was er echter maar één tegenstem, zodat de volgende dag bij de Jumbo in Bresjes vijf fietsen voor het college van B en W gereserveerd werden.

Annemiek en haar fiets vormden een perfect geheel. Daarbij was ze ook nog eens als een echte wielrenner gekleed. Even had de organisatie gedacht dat het Marianne Vos was die aan de start verscheen, maar het was toch echt iemand anders.

“Die fietsen rijden, ondanks dat ze geen versnelling hebben, best wel lekker. Vind je ook niet Peter?”

“Ja, best wel”, beaamde deze, maar zijn stem klonk niet zo overtuigend, “al hoop ik wel dat ik niet de hele wedstrijd achter van die uitslovers die demarreren aan moet rijden.”

“Wist je trouwens dat François ook nog naar de commissaris van de Koning gestapt is?”

“Naar Han Polman? Nee, daar wist ik niets van.”

“Achter ons rug om heeft hij geprobeerd die uitgave van vijf euro voor die fietsen via de commissaris te blokkeren. Het is hem mooi niet gelukt.”

“Eigenlijk is het hem maar net gelukt met je keten.”

“Ja, jammer genoeg wel. Door hem ben ik nu verplicht om aan deze wedstrijd mee te doen, terwijl ik mijn ambtsketting om heb. Eerlijk gezegd is dat geen pretje. Ik sla er bij iedere trapomwenteling met mijn knieën tegen. Bovendien had ik hem thuis gebruikt om onze kerstboom rechtop te houden. Die viel telkens om, maar met behulp van mijn ketting, die aan de ene kant rondom de top van de boom zat en aan de andere kant met een spijker vast in de muur, kon die boom geen kant meer op. Vanmorgen had ik mijn ambtsketen echter nodig en nu houdt mijn man de boom vast. Ik heb hem beloofd om na de wedstrijd zo snel mogelijk terug naar huis te komen, want dan kan de ketting weer opnieuw bevestigd worden en kan hij iets anders gaan doen.”

Ondertussen zette de wedstrijd zich voort. De koploper slaagde er nog steeds in om het achter hem rijdende peloton voor te blijven. Ze reden richting de jachthaven. Bij de rode pinguïns stond verkeersbegeleider Ton de aanwezigen in goed banen te leiden.

“Ik ben blij dat de organisatie Ton hier heeft neergezet. Stel je voor dat hij er niet zou zijn. Met al die fotograferende Japanners om dat kunstwerk zou er geen doorkomen aan zijn. Nu staan ze allemaal netjes aan de kant te wachten om ons te laten passeren.”

“Je hebt helemaal gelijk Peter. Ik denk trouwens dat je straks op de Oostdam aansluiting met de koploper gaat krijgen. Als ik me niet vergis wordt onze achterstand langzaam maar zeker kleiner.”

De organisatie had de pas weer geopende Oostdam opgenomen in het parkoers. Op de eerste plaats was ze blij dat de werkzaamheden eindelijk achter de rug waren en daarnaast kon ze op deze wijze een mooi plaatje van de jachthaven en de kaoje laten zien. Het havenlicht aan het eind van de dam zou als keerpunt dienen. Niemand had zich van tevoren afgevraagd of het pad niet te smal zou zijn voor een dergelijke massa fietsers die elkaar op dit gedeelte van de route ook nog eens allemaal tegen zouden komen.

Net voor het keerpunt kwam Peter op het achterwiel van de koploper, die op dat moment weer gewoon deel uitmaakte van het peloton.

“Bravo Peter, mijn beste wethouder”, riep Annemiek.

Dat had ze beter niet kunnen roepen, want op de eerste plaats hoorde het oppositieraadslid deze opmerking ook. “Dat kan altijd nog eens van pas komen”, meende hij en sloeg het onmiddellijk op in zijn geheugen. Op de tweede plaats stimuleerde de opmerking Peter zo dat het adrenalinegehalte enorm steeg, zowat uit zijn lichaam spoot, hij zichzelf ging overschatten en daardoor een trap extra deed, waardoor hij zoveel snelheid ontwikkelde dat hij zijn bocht om het havenlicht niet haalde en de dijk afreed.

“Kijk uit Peter”, riep Annemiek, maar het was al te laat.

Onmiddellijk realiseerde de wethouder zich dat hij de bocht verkeerd had ingeschat en trachtte zijn fout te herstellen door zijn stuur naar links de zwenken en op zijn rem te trappen. Het was echter allemaal tevergeefs. Hij zat inmiddels met zijn wielen op het zeewier en dat was spekglad met als gevolg dat de arme wethouder onderuit ging. Eerst lag hij op zijn rug, rolde vervolgens op zijn buik en gleed enkele meters naar beneden. Nadat hij tot stilstand was gekomen, probeerde hij overeind te komen, maar door de gladheid lukte hem dat niet.

“Die bezuinigingen van ons ook”, riep hij wanhopig uit. “Ze hadden hier wel eens mogen strooien.”

Terwijl de grote groep met fietsers voortraasde waren Annemiek en François gestopt om hun arme wethouder de helpende hand te bieden. De gladde berm maakte het hun evenwel niet gemakkelijk.

“Onze armen zijn net te kort om je weer terug op het parkoers te trekken”, constateerde François.

“Ik heb een voorstel”, zei Annemiek even nagedacht te hebben.

“Tege…”

“Nee, hier kan niemand tegen zijn. Ik stel voor om Peter mijn ambtsketting aan te reiken, die kan net het verschil in afstand overbruggen.”

Ze deed haar ambtsketting af om in haar hand te leggen en reikte de keten richting Peter. Het lukte. De onfortuinlijke wethouder slaagde erin om de ketting beet te pakken.

“Nu moet jij de ketting ook goed vast pakken François, want dan trekken we met z’n tweeën Peter naar boven.”

Het lukte. Met vereende krachten kregen ze Peter, die in de andere hand zijn fiets stevig vasthield, weer terug op het parkoers. Nadat ze aanstalten maakten om hun rit te vervolgen, keek Annemiek eens goed naar het voormalige slachtoffer en barstte in een schaterlachen uit. “Wat zie jij eruit zeg. Je daarnet nog zo smetteloze witte tenue is helemaal groen geworden. Je lijkt de Hulk wel”, lachte ze. “Het is in ieder geval CDA-groen. Vind je ook niet François?”

Op die vraag kreeg ze geen antwoord, want François was na de geslaagde reddingsactie snel op zijn fiets gesprongen om opnieuw weg te rijden van zijn twee concurrenten.

“Snel Peter, pak je fiets, we laten hem geen tweede keer ontsnappen.”

De wedstrijd ging verder naar de andere kant van het dorp. Na de kaoje ging het richting Promenade, waar de Panoramatrap eerst genomen moest worden alvorens de rit voortgezet kon worden. Aan het eind van de Promenade, ter hoogte van de afslag naar het fietsvoetveer, ging het linksaf richting Boulevard. Een van de moeilijkste gedeelten van het parkoers naderde met rasse schreden, maar daar wisten de rijders nog niets van.

Bij het oprijden van de Boulevard leek er nog geen vuiltje aan de lucht. De Boulevard lag er prima bij, maar deze straat maakte maar voor zo’n vijftig meter deel uit van het parkoers. Vrijwel meteen werden de rijders rechts de Parklaan ingestuurd en mensen die Bresjes een beetje kennen, weten dat de Parklaan en de straten er omheen allemaal opgebroken waren. Enkele straten waren in de weken daarvoor net dichtgegooid en opnieuw bestraat, maar speciaal voor de urban trail waren ze weer opengebroken.

Het gejammer en gevloek was niet van de lucht. Veel rijders hadden de groots mogelijke problemen om hun tocht voort te zetten. Opvallend was op dat moment het rijden van wethouder Chris van de Vijver. Zonder dat anderen het wisten had zij fanatiek getraind in haar woonplaats Sint-Anna ter Muiden. Het dagelijks rijden op de kasseienstroken wierp duidelijk zijn vruchten af. Chris ontpopte zich als dé kasseienkoningin onder de deelnemers en al gauw kwam zij op kop van het peloton te zitten. Toen ze een blik over haar schouder wierp, keek ze in het grijnzende gelaat van een van de raadsleden.

“Ik dacht dat jij bezig was om Peter weer op het droge te helpen?”

“Dat heb ik ook gedaan, maar ik ben daarna verder gefietst. Onderweg ben ik heel veel mensen gepasseerd en nu rijd ik achter jou aan.”

“Nou, kijk dan maar eens goed om je heen naar al deze huizen, want over een paar jaar zijn ze allemaal afgebroken.”

“Denk je dat ik dat niet wist. Ik heb het tijdens de kerstdagen nog in een van de dossiers gelezen.”

“Ja, jij zal je kerstdagen weer wel doorgebracht hebben tussen je dossiers”, schamperde de wethouder tegen het raadslid die door vriend en vijand geroemd werd om zijn dossierkennis. “Zonde toch dat al die huizen moeten worden afgebroken?”

“Ik ben er ook op tegen.”

“Daar sta ik niet van te kijken dat jij er tegen bent. Maar kijk eens naar die rij huizen met die mooie tuintjes. De mensen die daar wonen zullen niet blij zijn dat ze binnenkort hun huis uit moeten.” Ze deed een hand los van haar stuur om de rij huizen die ze bedoelde aan te wijzen. Hierdoor verloor ze bij het over een hobbel rijden de macht over datzelfde stuur en reed met haar fiets tegen een hoop stenen, waardoor haar voorwiel helemaal krom boog. Dat betekende voor haar einde wedstrijd.

Het raadslid zag zijn kans schoon en verhoogde zijn snelheid. Bij het inrijden van de Canadastraat leek het erop dat hij op een doodspoor zat, maar dat bleek niet zo te zijn, want hoewel de Canadastraat aan het eind ophoudt te bestaan en een dijk het verder rijden verhinderd, waren de bewoners van hoekpand nummer 34 zo bereidwillig geweest om de organisatie hun gang en keuken ter beschikking te stellen. Gastvrij hadden ze de voor- en achterdeur geopend en ofschoon de vrouw des huizes in de keuken allerlei lekkernijen aan het bereiden was voor de oudejaarsavond en de heer des huizes zijn pennenverzameling aan het bijwerken was, denderde het peloton als een trein door het huis om via de achterzijde en een brandgang de Prins Bernhardlaan in te rijden. Hier ging het richting Hooge Platen. De schuifdeuren, die op de winterstand stonden, zorgden voor enig oponthoud, maar weldra stond iedereen te wachten op een wafel, want deze was ook in de wedstrijd opgenomen. Zo halverwege de strijd waren de deelnemers toe aan een heerlijke warme wafel en waar werden die lekkerder gebakken dan in Hooge Platen?

Ze lieten zich het goedje goed smaken en verder ging het weer. Het peloton werd nog steeds aangevoerd door François, maar deze werd net buiten Hooge Platen gepasseerd door twee voor hem zo bekende deelnemers. “Annemiek en Peter, jullie hier?”

“Ja vent”, glimlachte Annemiek hem toe, “je bent niet zomaar van ons af.”

Nadat ze op de Oostdam weer waren opgekrabbeld en hun rit hadden vervolgd, hadden Annemiek en Peter er hun voordeel meegedaan dat ze de route vooraf goed hadden verkend. Niet dat ze het parkoers al eens gereden hadden. Nee, vanuit hun stulpje in Port Scaldis hadden ze de route vanuit grote hoogte in zich opgenomen en al diverse keren in gedachten gereden. Zo hadden ze bijvoorbeeld de slechtste plekken ontdekt in de opgebroken straten en deze goed kunnen ontwijken. Dat hun conditie in orde was, bleek onderweg. Met het grootste gemak haalden ze op hun gele fiets de andere deelnemers in. Onder hen ook wethouder Albert de Bruijn.

“Gaat het een beetje Albert?” had Annemiek tijdens het passeren belangstellend gevraagd.

“Nou, niet zo goed. Ik heb wat problemen met mijn conditie”, had deze geantwoord.

“Je had ook moeten trainen jongen, daar krijg je een goede conditie van. Niet van al die presentaties aflopen, daar zijn alleen maar hapjes en drankjes.”

“Dat moet je nu zeggen”, was het laatste wat ze van Albert hoorden.

“Het is de hoogste tijd dat wij die François kwijtraken”, fluisterde Annemiek, “stel je voor dat hij straks de wedstrijd wint.”

“Ja, maar hoe gaat ons dat lukken?”

“Ik heb al een plan”, zei ze, terwijl de groep de Achterweg in sloeg. Wat dat plan precies was, heeft Annemiek nooit verteld, maar het kan zijn dat ze het bij de volgende hindernis al in uitvoering bracht. Bij het inrijden van de achterzijde van Freddy’s Doe-Het-Zelf-Markt zat zij in het wiel van Peter. Achter haar reed François. Of het per ongeluk ging, kon niemand zeggen, maar het had er in elk geval wel alle schijn van. Bij het rijden langs de rekken met spijkers stootte Annemiek met haar elleboog tegen een doosje met kopspijkers dat meteen op de grond viel en openbarstte. De rijder achter haar was er het slachtoffer van. Hij reed met z’n fiets door de spijkers met als gevolg twee lekke banden. Dat maakte zelfs voor François het verder rijden niet mogelijk. Hij pakte zijn fiets op zijn rug en ging ermee richting de plaatselijke fietsenzaak, in de hoop dat deze op dit tijdstip nog geopend was.

Wonder boven wonder was het raadslid het enige slachtoffer van de gevallen spijkers. Geen van de andere deelnemers werd er de dupe van. Zo konden ze bij het naar buiten rijden van de winkel rechtsaf de Dorpsstraat in. In deze straat, bij de afslag naar de Mercuriusstraat, was er volop ambiance. Een van de bewoners had het initiatief genomen om zijn ghettoblaster op straat te zetten. De muziek die daaruit te horen was, zorgde ervoor dat de deelnemers hun vaart minderden.

“Bij zo’n wedstrijd hoor je toch niet van die trage muziek te horen”, mopperde Peter.

“Nee”, voegde Annemiek toe, “ACDC of ZZ Top zou beter zijn, want daar ga je automatisch harder van rijden.”

Misschien was het wel de bedoeling geweest van de eigenaar van de ghettoblaster om de snelheid van de fietsers te verminderen. Nu kreeg hij tenminste de tijd om de deelnemers zijn weersvoorspelling te verkondigen.

“Weertje hè? Vanavond blijft het ook zo, maar morgen gaat het misschien regenen.”

“Bedankt”, was de reactie van Annemiek, “goed om te weten.”

In de Burgemeester van Zuijenstraat zaten de bewoners van het nieuwe Goedertijt eerste rang in hun appartement. Zij zagen dat Annemiek en Peter de groep nog steeds aanvoerden en aan het eind de Ringlaan in gingen.

“Eigenlijk moet ik hier op de hoek nog even naar de tandarts”, zei Peter. “Mijn onderbuurman vroeg me dat vanmorgen. Van de week had zijn vrouw haar kunstgebit voor onderhoud bij de tandarts afgegeven. Later op de dag had haar echtgenoot het opgehaald. Thuis gaf hij het aan zijn vrouw, maar toen deze het in haar mond stak, bleek het veel te groot te zijn. Het was haar gebit niet. Ze hadden per ongeluk het verkeerde meegegeven. Ze durft zich niet af te vragen van wie het wel was. Ik heb het gebit bij me en zou het even om moeten ruilen. Rijd jij maar door, ik probeer zo terug te zijn.”

Voor ze kon reageren, was Peter al weg. Annemiek stond er nu alleen voor. In de Ringlaan kreeg ze opnieuw te maken met een stuk opgebroken weg. Met succes probeerde ze de snelheid van de groep wat te minderen, in de hoop dat dit voor Peter voldoende zou zijn om zich snel weer aan te sluiten. In de dokter Broodmanstraat voegde Peter, die er nog steeds groen uitzag, zich weer bij de kop.

“Ha die Peter, daar ben je weer.” Annemiek toonde overduidelijk haar blijdschap. Haar wethouder had zich al de hele wedstrijd prima ingezet.

“De tandarts stond al met het kunstgebit klaar. Ik heb het in m’n achterzak gedaan. Vanavond geef ik het wel aan mijn buurman. Eerst maar verder met de rit. Volgens mij ben ik net op tijd voor een volgend, zeer zwaar onderdeel van de wedstrijd”, zei Peter. “De organisatie vergelijkt het zelfs met de Muur van Geraardsbergen.”

“Je bedoelt die winkel?”

“Ja, die bedoel ik. Zet je alvast maar schrap, want het zal niet makkelijk zijn om deze zonder kleerscheuren door te komen.”

“Dat zal ons toch ook wel lukken. Bovendien, als we die winkel eenmaal gedaan hebben, is het niet ver meer. De wedstrijd is dan zo goed als afgelopen.”

Vanuit de Nieuwstraat raasde het peloton de Mercuriusstraat in. Het ging rechtsaf naar het Oranjeplein, maar voordat dit opgereden kon worden, werden de fietsers tussen dranghekken door de winkel van Bonnewel ingeleid. Al de huishoudartikelen stonden keurig netjes opgesteld. Om er een sfeervolle happening van te maken had de eigenaar van de zaak Muziekvereniging Breskens-Groede uitgenodigd. Het complete korps stond achter in de winkel opgesteld en ontving de deelnemers aan de urban trail met een stevige mars. Het was een drukte van jewelste met al die muzikanten, tweewielers en hun berijders.

“Mooie winkel”, sprak Annemiek bewonderend.

Plotseling remde ze.

“Annemiek, wat doe je nu?”

“Ik stop even om stofzuigerzakken te kopen. Onze stofzuiger zit barstensvol en we hebben nieuwe zakken nodig. Ik zie je zo terug.”

“Ja maar, de wedstrijd is bijna klaar. Dat red je nooit.”

“Och, ik heb me al uit moeilijkere situaties kunnen redden. Dit zal ook weer wel lukken.”

Daarin vergiste Annemiek zich. Het bleef namelijk niet bij stofzuigerzakken alleen. Ze kocht er ook een ragebol, een mattenklopper en een nieuwe wasmand.

“Zal ik het voor u inpakken mevrouw?”

“Ja graag.”

Dat duurde even. In die tussentijd bekeek Annemiek de vloerbedekkingcollectie. De eigenaar van de zaak was er als de kippen bij en verkocht zo op de laatste dag van het jaar nog een flink stuk vloerbedekking en nog wat laminaat voor de slaapkamers. Hij zou diezelfde avond nog langs komen om alles precies op te meten, waarop hij spontaan werd uitgenodigd om oud en nieuw te komen vieren bij Annemiek thuis.

Toen ze even later weer op haar fiets stapte, hadden de laatste rijders van het peloton net de winkel verlaten. Ze zette er flink de vaart in. Bij het naderen van het Spuiplein hoorde ze het vuurwerk al dat door de jeugd werd afgestoken. Bij de muziektent waren nog heel wat deelnemers bezig om een jeu-de-boulespartij af te werken voordat ze verder mochten. Gelukkig duurde haar partij niet zo lang.

“Ik zie Peter nergens meer, zou hij al gefinisht zijn?” vroeg ze zich af.

De finish was bij het voormalige lichtbaken dat al enkele jaren op het Spuiplein te pronken stond. Bovenin had de organisatie een kerstbel gehangen. De deelnemer die de bel het eerst kon laten luiden, daarbij een kerstlied zong en gelijktijdig een hap uit een kerststaaf nam, had de urban trail gewonnen.

Rondom de lichtopstand stonden al heel wat mensen. Af en toe hoorde ze het begin van een kerstlied, maar kennelijk was het nog niemand gelukt om alle drie de vereiste finish-onderdelen gelijktijdig te volbrengen, want er werden nog diverse pogingen ondernomen. Het viel dan ook niet mee, want op de eerste plaats hing de bel net iets te ver om er bij te kunnen en daarnaast was het erg moeilijk om een hap uit een kerststaaf te nemen, terwijl je aan het zingen bent.

Annemiek parkeerde haar fiets en zag dat Peter samen met enkele andere deelnemers bovenaan de trap stond en verwoede pogingen deed de bel aan te raken. Tevergeefs.

“Verzin een list”, dacht ze, “maar wat?”

Het was echter niet nodig een list te verzinnen, dat had namelijk iemand anders al voor haar gedaan. Tussen de menigte doemde ineens het hoofd van François op.

“Hé, wat doe jij hier?” vroeg ze verbaasd.

“Daar kijk je van op hè? Ik was met m’n fiets naar de fietsenmaker gegaan om de twee lekke banden te repareren, maar de zaak was echter gesloten, omdat de fietsenmaker met zijn White Group op de muziektent aan het spelen is. Daarop heb ik m’n banden er afgehaald en ben op mijn velgen verder gefietst. Jij was net de Mercuriusstraat uit toen ik de huishoudwinkel binnenreed. Omdat jij daar zoveel gekocht had, had ik alle ruimte om daar snel door te rijden. Nu moet ik nog even aan die bel trekken, een versje zingen, een hap nemen en dan heb ik gewonnen.”

“Jij kan net zoals die andere mensen helemaal niet bij die bel.”

“Ik wel hoor. Kijk, ik heb een lekke binnenband meegenomen. Mogelijk zou ik daar nog gemak van hebben en dat is nu het geval. Door met die band te zwaaien kan ik die bel aanraken. Doe eens een stapje opzij, want dan kan ik de trap op.”

Hij duwde Annemiek weg en begaf zich naar de trap om zich door de menigte naar boven te werken.

“Die mag van z’n levensdagen deze wedstrijd niet winnen”, riep Annemiek. Niemand luisterde echter naar haar. Ze keek eens rond en dacht plotseling aan haar ambtsketen dat nog steeds rond haar nek hing. Ze deed hem af en schreeuwde met al het volume dat ze kon produceren de voornaam van haar wethouder: “Peeeeterrrrr!”

Deze keek op en zag Annemiek met haar ambtsketting zwaaien. Hij begreep haar onmiddellijk en stak zijn duim op. De ketting werd hard rondgeslingerd en op het moment dat François voet zette op het bovenste platform van het lichtbaken, liet ze los. Met flinke snelheid ging de ketting naar boven, precies in de handen van Peter. Nu zou hij de wedstrijd kunnen winnen, maar toen hij dacht de bel te raken, werd hij opzij geduwd door François die zich opmaakte voor zijn laatste kunstje. Het lukte hem. Gelijktijdig begon hij De herdertjes lagen bij nachte te zingen en wilde ook een hap uit een kerststaaf nemen. Die poging mislukte. Ook Peter slaagde hier niet in. In alle spanning piekerde hij zich suf hoe dit op te lossen. François deed dat ook, maar ze kwamen er niet uit.

Onderaan de lichtopstand volgde Annemiek de verrichtingen van de wethouder en het raadslid. Ineens wist zij de oplossing. Ze bracht haar handen naar haar mond en riep: “Peeeeterrrrr, je gebit.”

De aangesproken persoon kon niet horen dat hij geroepen werd. Annemiek probeerde het nog eens.

“Wat zegt ze toch?” vroeg Peter.

“Iets over je gebit meen ik”, zei François.

“Mijn gebit? Ik heb een prima gebit, daar is toch niks mis mee?”

“Nee, ik zie er niets bijzonders aan.”

Peter keek nog eens naar Annemiek en zag dat die met haar hand een klap op haar achterste gaf. Plotseling begreep Peter wat Annemiek bedoelde. Hij begon Stille nacht, heilige nacht te zingen, sloeg met de ketting tegen de bel, pakte uit zijn achterzak het kunstgebit van zijn buurvrouw en door daarmee in de kerststaaf te bijten maakte de wethouder onder luid gejuich van de aanwezigen het karwei koelbloedig af.

Op hetzelfde moment begon het oliebollen te regenen. Even leek het erop dat die recht vanuit de hemel kwamen, maar het was de bakker die vanaf de overkant van de straat met enkele ballenkanonnen van de plaatselijke tennisvereniging zijn laatste oliebollen aan de deelnemers schonk.

Frans Meijaard

Naschrift

De wedstrijd kreeg nog een staartje, want het bleek dat niet alle deelnemers op deze oudejaarsdag waren gefinisht. Twee dagen later slaagde de kersverse wethouder Jack Werkman er pas in de eindstreep te passeren. Het was de eerste keer dat hij in Bresjes was, waardoor hij onderweg enkele keren verkeerd reed en al snel de weg kwijtraakte. Gelukkig kon een krantenbezorger hem zaterdagmorgen in alle vroegte de juiste richting wijzen.

Geplaatst in Algemeen | Reageren uitgeschakeld

Kerstthema: Verhuizen

Verhuizen is dit jaar veel gedaan in Breskens, terwijl er ook verhuizingen op korte termijn gedaan zullen worden. Bewoners uit het oude Ter Schelde/De Burght namen hun intrek in het nieuwe Goedertijt in de Burgemeester van Zuijenstraat, het appartementencomplex werd opgeleverd en al snel stonden daar ook de eerste verhuiswagens voor de deur. Daarnaast is het multifunctioneel centrum in Ghistelkerke ook zo goed als klaar. Ofschoon de exacte verhuisdata van alle betrokken partijen naar het MFC nog niet bekend zijn, zijn de scholen en instellingen met kinderen van 0 tot 13 jaar al druk met allerlei voorbereidingen bezig, van kinderopvang tot basisschool en een aantal Breskense verenigingen zonder eigen clubhuis. In deze kerstuitgave kunt u lezen hoe een aantal van deze betrokken partijen hier tegenaan kijkt.

Geplaatst in Algemeen | Reageren uitgeschakeld

Thema: Verhuizing bewoners De Burght naar Goedertijt

kIMG_7039

Van het in 1968 in gebruik genomen bejaardenhuis Ter Schelde verhuisden in 2006 en 2007 alle bewoners naar het destijds gloednieuwe Hooge Platen. De naam Ter Schelde veranderde in De Burght. De bewoners verhuisden van De Burght in Oostburg naar Breskens. Nu, zeven jaar later, na oplevering van het nieuwe Goedertijt, vond weer een ‘volks’verhuizing plaats van de ongeveer dertig bewoners.

Ria Calus is sinds 1980 in dienst van Warmande en is nu teamleider van Goedertijt Breskens. Van de locatie De Burght/Ter Schelde verhuisde zij op 4 en 5 november eveneens mee naar de Burgemeester van Zuijenstraat. Momenteel werkt zij op twee locaties, in Oostburg en Breskens, in uren ongeveer gelijk verdeeld. Ria is teamleider waar zij het zorgteam aanstuurt. Er is tevens een teamleider facilitaire (huishoudelijke) dienst. Tijdens de bouw van Goedertijt waren beiden lid van de zevenkoppige projectgroep die alle zaken voorbereidde. Hierin waren alle disciplines vertegenwoordigd.
Warmande heeft ook een ZAB (Zorg Advies Bureau), die de indicatie aanvraagt voor een mogelijke nieuwe bewoner.
“Om Goedertijt vol te krijgen is niet per se een indicatie nodig, huren kan ook. Alle 31 appartementen zijn nu bezet of toegezegd. Nog enkele bewoners verhuizen op korte termijn naar Goedertijt.”
Volgens Ria is de bouwperiode vlot en goed verlopen. “Momenteel wordt nog gewerkt aan enkele kleine tekortkomingen, bijvoorbeeld de open ramen in de gang, al klagen de bewoners niet over kou, zij waren direct tevreden.”
In het zorgsteunpunt wordt – naast het gebruik van de maaltijden – ook al volop gekaart of andere spelletjes gedaan. Warmande huurt het zorgsteunpunt van Woongoed en levert de zorg binnen Goedertijt. De verhuizing was goed georganiseerd door de medewerkers van Warmande. Het Rode Kruis werd ingeschakeld om de cliënten te vervoeren. Tijdens de verhuizing werden wafels gebakken voor de cliënten. Familieleden, vrienden en kennissen werden eveneens ingeschakeld om alle dierbare spulletjes weer een mooi plaatsje te geven in de nieuwe kamer.
De voormalige bewoners van Ter Schelde/De Burght vallen nu onder het VPT, oftewel het Volledig Pakket Thuis. Dit pakket is bedoeld om cliënten zo lang mogelijk zelfstandig thuis te laten wonen. De benodigde zorgindicatie moet afgegeven worden door het CIZ (Centrum Indicatiestelling Zorg). Deze indiceert of toetst de aanvraag op AWBZ-zorg.
Het adres van het zorgsteunpunt in Goedertijt is: Burgemeester van Zuyenstraat 40, 4511 GM Breskens.

RC

Geplaatst in Algemeen | Reageren uitgeschakeld

Thema: Leerlingen OBS over verhuizing

k4vangroep8Van links naar rechts: Thymen, Tessa, Lisa en Quinty.

Wat vinden de leerlingen van OBS zelf van de verhuizing naar naar het MFC? De meesters Ab Dieleman en Jeroen Helfferich toverden een paar leerlingen uit groep acht te voorschijn voor een interview. Uitgebreid erover praten viel niet mee, maar we hebben ons best gedaan.

Hoe vonden en vinden jullie deze, nu oude, school?
Thymen: “Wel leuk.”
Tessa: “Gezellig.”
Lisa: “Geen mening.”
Quinty: “Beetje oud.”

Tja, en wat vinden jullie van de nieuwe school? Die hadden ze nog niet gezien, alleen een paar foto’s. Wat ze wel alle vier leuk vinden, is dat de school een verdieping heeft en dat groep acht boven een klaslokaal krijgt. “Heel de bovenbouw zit boven”, hebben de meesters verteld.
Thymen vond de school ook wel modern. Er is straks een groot schoolplein met nieuwe speeltoestellen, maar daar zijn ze al te groot voor. Tijdens de pauzes staan ze een beetje in groepjes te kletsen. Behalve op vrijdagmiddag, dan mag groep acht voetballen op het plein en dat doen ze dan ook. Tessa speelt in de D’s van VV Breskens. Quinty zit op turn, ze is lid van D.I.O., en Lisa is lid van Scheldestroom. Best een sportief kwartet.
Op de vraag wat ze nu straks nog van hun nieuwe school verwachten hebben ze wel een verlanglijstje: iPads en tablets. Ab en Jeroen geven aan dat de school hiermee bezig is. Binnenkort komt er vanuit de overheid een nieuw beleid ten aanzien van de aanschaf en het gebruik van iPads en tablets.
Wat Jeroen en Ab wel weten is dat er straks speciale verlichting in de klaslokalen is die er voor moet zorgen dat ze niet indutten tijdens de les. “Af en toe misschien juist wel”, hoopt Ab. Ja, dat lijkt me ook wel eens lekker rustig. Er zijn heel wat technische snufjes in de nieuwe school, maar daar moeten ze proefondervindelijk nog achterkomen.
In de school staan al vele dozen en kisten en straks mogen ze helpen verhuizen. “Wij zullen af en toe eens naar de nieuwe school gaan en dan spullen meenemen die we hier niet meer nodig hebben.”
Dus wie in de komende maanden een lange stoet brave kinderen met dozen ziet lopen: ze gaan verhuizen en ze hebben er zin in!

WV

Geplaatst in Algemeen | Reageren uitgeschakeld

Thema: Drukke tijden voor directeur en team OBS Breskens

kKlassenfotogroep8OBSBreskensGroep 8 uit het schooljaar 1989/’90 hield in de zomer van 2011 een reünie. Van links naar rechts: Wendy Merrelaar, Claudia Almekinders, Martina de Kruyter, Cynthia Cornelis, Zita de Zeeuw, Vanessa van de Velde, Sandra Kodde, Wouter Donze, Ryan Verplanke, Simone Wagemakers, Edwin de Groote, Freya van Dijke, Kim Poppe, Rowena de Pender, Ronald Ribbe, Tamara van de Velde, Patricia Masius, Serge Nöthen, Monique Scherbeyn, Levien van de Wege, meester Menno den Hamer, Michel Albregtse, Michel Reynvoet, Robin van Schoote, Thijs Salomé, Michel Nelis en Laura van de Kreeke.

“De overgang naar een nieuw gebouw voor onze school was al jaren de bedoeling. Mijn voorganger Peter Loonen was er al vanaf 2002 mee bezig. De stapel brieven, verslagen en perikelen is behoorlijk hoog. Iedere keer werd het maar uitgesteld, maar over zeven weken is het nu echt werkelijkheid.” Aan het woord OBS-directeur Els de Meester die wellicht tijdens de komende kerstvakantie zomaar ineens een stukje papier grijpt om nog even ‘iets’ op te schrijven.

kDSCN1450

Donderdag 12 februari is de laatste schoolmorgen op de Openbare Basisschool aan de J.H. van Dalestraat nummer 5. “In de middagpauze lunchen alle kinderen er gezamenlijk en mogen vervolgens naar huis”, vertelt Els. “Gedurende de middag wordt een heleboel meubilair, computerapparatuur, boeken, enzovoorts verhuisd naar het nieuwe MFC. Niet alle meubilair, want er komt ook – gedeeltelijk – nieuw meubilair. Bovendien is voor de digitale borden speciale verhuiskennis nodig, dat wordt door de leveranciers gedaan. Wel worden alle leerlingensets vernieuwd en er komen nieuwe kasten en bureaus voor de leerkrachten. De oude setjes worden geschonken aan een ontwikkelingsland.”
In het nieuwe gebouw komen dertien à veertien groepen te zitten, in totaal zijn dat 308 kinderen. “Er waren van onze kant nog wel wat meer wensen omtrent de inrichting, maar het budget was op”, voegt Els toe. “Vroeger (tot 2008) vielen de openbare scholen nog onder het gemeentebestuur, maar nu horen wij bij de stichting Escalda. Via de afschrijving van het oude meubilair hebben wij de laatste jaren kunnen sparen voor het nieuwe meubilair. Ik ben er van overtuigd dat het mooi wordt.”
De OBS was vanaf het begin van het project MFC lid van de bouwcommissie. Voordat Els begon op de OBS (juni 2012) was Vicky Leegsma voor namens de school lid van die commissie. De overige commissieleden vertegenwoordigen Woongoed, het projectbureau Laride, de gemeente Sluis, de GGD, de bibliotheek en de voor- en buitenschoolse opvang.

kDSCN1462

In september heeft Els met haar team al een kijkje genomen in het gebouw in wording, dat kan alleen met toestemming van de aannemer. Vóór de kerstvakantie zal het hele team waarschijnlijk nog eens gaan kijken. Wat de indeling betreft weet Els te vertellen dat op de begane grond de buitenschoolse opvang, de kinderopvang, de peuterspeelzaal en de groepen 1 tot en met 3 komen te zitten. Op de eerste verdieping worden de groepen 4 tot en met 8 gehuisvest.
“Bij de ingang komt het dorpshuis. Dat is bedoeld voor allerlei activiteiten, clubs en verenigingen. Wij kunnen daar bijvoorbeeld de ouderavond organiseren. Helemaal precies weten we alles nog niet. Zo zijn we bijvoorbeeld nog bezig met de inrichting van de kleutergymnastiek. In totaal hebben wij daar vijftien klaslokalen, zeven beneden en acht boven, waarvan één vergaderruimte.”
Het gymlokaal in het MFC vervangt zowel voor de OBS als voor de andere Breskense verenigingen (judo, turn, acrogym) het gymnastieklokaal aan de J.H. van Dalestraat. Door middel van vloerbedekking op de wanden van het gymlokaal wordt geluidsoverlast vermeden.

RC

 

Geplaatst in Algemeen | Reageren uitgeschakeld

Thema: ANBO en VVH gaan ook mee

kANBOVVHBea Keijmel en Rein Leentfaar.

Niet alleen de school verhuist straks, ook verenigingen en instellingen moeten verkassen. Zo gaat de ANBO en de VVH met al haar activiteiten eveneens naar het MFC.

“Daarbij houdt de ANBO afdeling Breskens op te bestaan”, vertelt voorzitster Bea Keijmel. “Er zit geen groei meer in. De jongeren hebben ander prioriteiten. We gaan door als Ouderen Soos Breskens, mede doordat we te weinig ondersteuning krijgen van de landelijke ANBO. We zien maar weinig terug van de contributie die wij betalen en mogen ook niet met het geld doen wat wij zelf willen.”
Bea blijft betrokken bij de soos en de VVH, nu nog samen met Rein Leentfaar. “Ik haak straks ook af”, aldus Rein. “Na mijn afscheid als wethouder heb ik beloofd nog wel iets te doen voor de gemeenschap. Het voorzitterschap van de VVH was daar een van. Ik zat in de seniorenraad, een overkoepelend orgaan van de VVH. Ik heb het met liefde gedaan. Besturen is een soort routine voor me en nu begint het op een verplichting te lijken. Ik was er altijd indien nodig, maar tegen de zomervakantie aan het einde van dit seizoen in mei 2015 stop ik ermee.”
De ANBO heeft in Breskens altijd meegelift met de VVH en mede door de inzet van Bea zal alles wel op rolletjes blijven lopen. “De biljartvereniging is ook een onderdeel van de soos”, aldus Bea en Rein. “Die mannen verhuizen pas in april. De groep wordt steeds groter en nu hopen ze in het nieuwe gebouw ook op een tweede biljart! Wie weet.”
Hoe het met de huur van de gemeenschapsruimte in het MFC moet en hoe hoog de kosten zijn is nog niet bekend. “We zien wel. De koffie wordt misschien duurder. Nu pakken we alles zelf in De Uitkomst, straks hebben we te maken met een uitbater. We verwachten in ieder geval evenveel bezoekers. Of ze nu met een taxi of eigen vervoer van Goedertijt en Hooge Platen naar De Uitkomst moeten of naar het MFC, dat zal niet zoveel uitmaken.”
Ze staan nog niet zoveel stil bij de verhuizing. Eerst moet de kerstmiddag van de soos geregeld worden. “Wij krijgen veel hulp en medewerking van de PLUS en slager Tresonie. We hopen dat het een geweldige middag wordt.”

WV

Geplaatst in Algemeen | Reageren uitgeschakeld

Thema: Thalia ziet voor- en nadelen

ktoneelverg2014

Toneelvereniging Thalia kent momenteel veertien leden, waarvan ongeveer de helft ‘speelt’. Sinds september wordt gewerkt aan een nieuw stuk, Crimineel hotel. De uitvoeringen vinden plaats op zaterdag 21 maart (‘s avonds) en zaterdag 28 maart
(‘s middags en ‘s avonds). Dat gebeurt niet meer, zoals al jaren te doen gebruikelijk was, in De Uitkomst aan de Langeweg, maar in het nieuwe multifunctioneel centrum. 

Momenteel is Thalia volop aan het repeteren. Vanaf 1 februari gebeurt dat in het MFC. De accommodatie heeft voor Thalia zowel voor- als nadelen volgens voorzitter Vincent Corijn. “De nadelen zijn onder andere dat de eigen verkoop van consumpties niet meer mogelijk is. Gelukkig wil Jacco Bakker daar wel in meedenken. Ook kunnen er iets minder toeschouwers plaatsnemen dan in De Uitkomst. Voordeel van het MFC is dat Thalia over meer opbergruimte kan beschikken voor allerlei (decor)attributen. Op dit moment kunnen we onze eigen belichtingsapparatuur nog niet bevestigen, wat in De Uitkomst wel kon, maar daar wordt nog hardop over nagedacht met de aannemer en Jacco Bakker.”
Vincent is blij dat de twee vrijkomende lokalen (door het afvallen van de leslokalen voor De Golfbreker) als oefenruimte kunnen dienen. Deze hebben een lagere huurprijs hebben dan het podium.

RC

Geplaatst in Algemeen | Reageren uitgeschakeld

Thema: Van oud naar nieuw

kMienFenijn

De OBS in de J.H. van Dalestraat is voor Mien van de Lijcke-Fenijn altijd ‘de nieuwe school’ gebleven. Haar laatste weken in de school in de Dorpsstraat waren in december 1950. Na de kerstvakantie, januari 1951, mochten de kinderen naar de ‘nieuwe’ school.

“Ik zat in de zesde klas”, herinnert Mien zich. “Wij konden er maar een aantal maanden meer van genieten, want de meesten van ons gingen dat jaar naar een andere school, het voorgezet onderwijs. De school aan de Dorpsstraat was niet alleen erg oud, maar ook zwaar getroffen in de oorlog. Nu was de boel na 1945 wel een beetje opgeknapt, maar dan alleen maar een beetje. Toch was het een gezellige school met in de winter de kachel in de klas.
Alle kinderen van Breskens zaten in het begin bij ons, ook die van de Christelijke school. Die vertrokken later naar een barak. Door de oorlog hadden veel kinderen een schooljaar gemist, dus zaten er kinderen van verschillende leeftijden in deze klas.”

k71onderDe Dorpsstraat omstreeks 1915 met links de openbare lagere school, waar Mien nog een aantal maanden les gehad heeft.

En toen kwam dan de verhuizing. “Het was geweldig”, aldus Mien. “Alles, maar dan ook echt alles was nieuw. We kregen tafels en stoelen. In de oude school zaten we nog twee aan twee in bankjes! Alle schriften en boeken waren nieuw en in de klas stond een puntenslijper, zo’n grote waar je aan kon draaien. Natuurlijk moest iedereen steeds maar een nieuwe punt aan zijn potlood slijpen. Een ballpoint, de pennen die we nu allemaal gebruiken, kenden we nog niet. Ja, en dan had je weer een scherpe punt aan je potlood, ideaal om iemand mee te prikken. Was die punt gelijk weer gebroken.

k139bovenDe ‘nieuwe’ school die in 1951 geopend werd.

En dan de WC’s, vooraan in de school, en de gymzaal. Het was een tijd dat we min of meer nog op klompen naar school gingen, dus dit was allemaal heel erg luxe. We genoten van de school en nu moet die tegen de vlakte. Jammer, maar nu krijgen dan andere kinderen hun nieuwe school, dus kan ik beter stoppen met het praten over mijn nieuwe school, als ik het gebouw bedoel dat bijna 65 jaar geleden gebouwd is. De kinderen lachen er altijd om: Ma met haar nieuwe school! Maar voor ons was het toen heel bijzonder en voor mij blijft het ‘de nieuwe school’.”

WV

Geplaatst in Algemeen | Reageren uitgeschakeld

Thema: Nieuwe oefenruimte voor muziekvereniging

kIMG_4853

Bij Muziekvereniging Breskens-Groede was lange tijd onzekerheid over een verhuizing naar het MFC voor de wekelijkse repetities. Tot die zekerheid er kwam bleven De Uitkomst dan wel de Ontmoeting bij de SoW-kerk als oefenruimte de enige optie. Tijdens een recente vergadering van alle betrokken verenigingen met vertegenwoordigers van de gemeente Sluis bleek dat deze vertegenwoordigers zich goed voorbereid hadden en over de vraag- en aandachtspunten van de betrokken verenigingen goed hadden nagedacht. Ook Jacco Bakker was hierbij aanwezig.

“Prijstechnisch viel het mee voor ons”, zegt Piet Brakman, voorzitter van Muziekvereniging Breskens-Groede. “Het wordt niet duurder dan het momenteel voor ons is. Wij hebben ons wel lange tijd zorgen gemaakt over zaken als betaalbaarheid, opberg- en repetitieruimte. De repetitieruimte is 90 vierkante meter in oppervlakte. Wij kunnen er over aparte, afsluitbare ruimte beschikken waar we onder meer de grote kisten met de orkestpauken kwijt kunnen. Mocht onze vaste repetitieruimte op maandagavond eens niet beschikbaar zijn, dan kunnen we uitwijken naar het podium.
De tarieven voor oefenruimtes voor verenigingen zijn binnen de gemeente Sluis gelijk getrokken, zoals onder andere voor MFC de Keure in Sluis. “Er is goed over de wensen van de diverse verenigingen nagedacht door het gemeentebestuur”, vindt Piet. “Met ons voltallige bestuur hebben wij daar rond kunnen kijken.”
Dat ingebruikname van het MFC per 1 januari net niet is gehaald, vindt hij niet zo belangrijk. Op zaterdag 17 januari geeft Muziekvereniging Breskens-Groede een concert in het Ledeltheater te Oostburg. Tijdens het eerste weekend van juli wordt jaarlijks een muziekfestival georganiseerd. “Komend jaar is dit in handen van onze muziekvereniging. Mogelijke locatie is de Markt in Groede.
Dat Muziekvereniging Breskens-Groede al een aantal jaren niet meer aanwezig is tijdens de aankomst van Sinterklaas, ligt aan het feit dat het sinterklaascomité ons niet meer vraagt”, antwoordt Piet desgevraagd. “Wij hebben daar navraag naar gedaan en van de voormalig secretaris begrepen dat we een aantal jaren geleden met de komst van Jacco Ricardo en z’n Zwarte Pietenshow niet in het feestprogramma pasten. Jammer is dat nu nog steeds muzikanten op onze afwezigheid worden aangesproken, temeer omdat we nooit meer een uitnodiging voor de volgende edities hebben gekregen. Als er iets in Breskens of Groede wordt georganiseerd, zijn we beschikbaar, zoals bij de 11 septemberherdenking, dodenherdenking op 4 mei, avondvierdaagse, koningsdag en Visserijfeesten. Wij zijn altijd bereid om op te treden.”
De taakverdeling binnen het zeskoppige bestuur van de vereniging, bestaande uit Piet Brakman, Katja Haartsen, Lesley Pieters, Govert Wilschut, Marijke Monjé en Dini Moll, loopt goed. Voor de leerlingen op de basisscholen zijn enkele introductielessen gegeven, waarbij men gratis, gedurende vier weken een instrument van de vereniging mocht gebruiken. Deze lessen, gegeven door Patrick Geerts van Musicsande, zijn door de vereniging bekostigd. Ook bij vervolg en het aanmelden als jeugdlid wirdt een instrument gratis in bruikleen gegeven.

Vanaf de komende zomermaanden wil de muziekvereniging zich ook weer laten zien en horen op de muziektenten in Breskens en Groede.

RC

Geplaatst in Algemeen | Reageren uitgeschakeld

Thema: Peuterspeelzaal naar vierde locatie

kIMG_7028

Precies 42 jaar en drie locaties geleden is de peuterspeelzaal drie dagen geleden verhuisd naar het nieuwe multifunctioneel centrum in Ghistelkerke. Begin december 1972 begon een drietal leidsters (Saar Vergouwe, Maria Hamelijnck en Thea Maas) in De Uitkomst. Na een aantal jaren in de voormalige r.-k. kleuterschool is de peuterspeelzaal in de J.F. de Millianostraat nu bijna 25 jaar hun vaste stek.

Het aantal kinderen is wel behoorlijk gedaald volgens hoofdleidster Marianne Carels. “In maart 2000 waren er 96 kinderen ingeschreven, nu is iets minder dan de helft daarvan. Dat komt natuurlijk ook doordat de kinderopvang iets goedkoper is.”
In het nieuwe MFC kan de peuterspeelzaal over twee ruime lokalen beschikken. Voor de baby’s is er een aparte ruimte. Door de opheffing van basisschool De Golfbreker zijn er twee lokalen vrij gekomen. In een van die lokalen komen de peuters en de buitenschoolse opvang te zitten. “Daar komt zelfs een kinderkeuken in”, merkt Marianne op.
Op de foto met de leidsters en peuters (van 2 december) ziet u achter de kinderen en de leidsters een grote stapel (toen nog lege) verhuisdozen die allemaal nog gevuld moesten worden. Op 17 december betrokken de peuters hun nieuwe onderkomen.

RC

Geplaatst in Algemeen | Reageren uitgeschakeld

Thema: De Duizendpoot is al verhuisd

kDSCN1441

“Vrijdag 19 december verhuizen wij naar het MFC en zijn dan ook al direct open”, zegt Hendrien Dees van de Kinderopvang de Duizendpoot. Als u dit leest zit de eerste dag in hun nieuwe onderkomen er al op voor de allerkleinsten van Breskens. Begin december waren er al diverse spulletjes overgebracht. De peuterspeelzaal is dan al verhuisd. 

“Op eerste en tweede kerstdag en nieuwjaarsdag na is het voor ons geen vakantie”, vertelt Hendrien. “Onderling regelen wij met alle medewerkers hun vrije dagen. Bovendien vind ik het best wel gezellige dagen om te werken.”
In totaal zijn er zeven medewerkers werkzaam op de Duizendpoot, waarvan er normaal gesproken elke dag vier aanwezig zijn. Bijna allemaal werken ze parttime. Naast Marion en Margriet werken Hendrien, Anja, Carlien en Ilse drie dagen. De ouders zien dan ook altijd een of meerdere vaste gezichten, hetgeen een vertrouwd gevoel geeft.
“Van ieder kind houden wij een dossier bij met eventuele bijzonderheden, van de baby’s tot en met een jaar een apart dagboekje met onder andere gegevens over drinken, slapen en plassen.” Er is een babygroep (0 tot 2 jaar) en een peutergroep (2 tot 4 jaar). Per dag(deel) zijn er maximaal zestien kindjes. Maandag, dinsdag en donderdag zijn de drukste dagen.
Daarnaast is er ook een BSO (buitenschoolse opvang). Deze BSO verhuisde 19 december ook mee, terwijl de basisschool pas in de voorjaarsvakantie verhuist. Hendrien vindt de verhuizing een behoorlijke verbetering. “Het is daar veel ruimer, we hebben een mooie speelplein, het is handiger voor de ouders dat hun kinderen nu op één locatie zitten, het consultatiebureau en de peuterspeelzaal zijn ook dichtbij.
Wij zitten nu ook een verdieping lager doordat de lokalen van De Golfbreker vrij gekomen zijn. Tevens is er een gezamenlijke keuken om maaltijden te kunnen bereiden.”

RC

Geplaatst in Algemeen | Reageren uitgeschakeld

Thema: Bibliotheek terug naar vertrouwde stek

kIMG_7038

De bibliotheek verhuist op 19 januari van de locatie Dorpsstraat
(vooraan De Golfbreker) naar het multifunctioneel centrum. Vanaf maandag
12 januari is de bibliotheek gesloten, op 19 januari worden alle boeken en het meubilair verhuisd en op maandag 26 januari gaat de bibliotheek weer open. 

De ruimte zal iets kleiner zijn dan op de huidige locatie. Het is tevens een inpandige ruimte, naar buiten kijken is er dan niet bij. Het wordt mogelijk via de website een of meerdere boeken te reserveren.
Een groot voordeel is zijn de openingstijden. Was de bibliotheek in de Dorpsstraat enkel op dinsdag en donderdag geopend van 15.00 tot 17.00 uur, in de nieuwe locatie is de bibliotheek zijn de algemene openingstijden als volgt: maandag tot en met vrijdag van 12.00 tot 20.00 uur (onbemand); woensdag tot 21.00 uur (eveneens onbemand); dinsdag en donderdag van 15.00 tot 17.00 uur bemand; zaterdag en zondag van 8.00 tot 20.00 uur (onbemand). Tijdens de ochtenden alleen geopend voor de OBS. Vanaf 26 januari is iedereen vanaf 12.00 uur welkom. Er wordt gewerkt met een pasjessysteem. Met je pasje kun je een boek lenen. De vier vrijwilligers zijn Marjo de Maat, Lonneke Dobbelaere, Anne Mette de Baare en Nel van den Hoek. Het huidig aantal beschikbare boeken is ongeveer driehonderd, dit wordt zeker niet uitgebreid.

RC

Geplaatst in Algemeen | Reageren uitgeschakeld

Thema: Food Plaza wordt beheerder MFC

kIMG_7054Podium

Via een advertentie in het Zeeuws-Vlaams Advertentieblad werd drie jaar geleden om een beheerder voor het nieuw te bouwen multifunctioneel centrum in Ghistelkerke gevraagd. Hierop kwamen drie sollicitaties binnen, waarna het beheercontract werd gegund aan Foodplaza, het bedrijf van Jacco Bakker. De dagelijkse leiding is vanaf de ingebruikname in handen van Cindy Maenhout, die nu (als inwerkperiode) als zodanig actief is in het multifunctioneel centrum De Keure te Sluis. Met haar moet je straks contact opnemen inzake huur van een of meerdere ruimtes.

Wie gaan er gebruikmaken van dit gebouw? Dat is een omvangrijk lijstje met partijen. Naast de OBS als voornaamste gebruiker, zijn dat de ANBO/VVH, bibliotheek, biljartclub, clubwerk, GGD, de judovereniging, de kinderopvang, Mensendieck, Muziekvereniging Breskens-Groede, de peuterspeelzaal, Pilates, toneelvereniging Thalia en turnvereniging DIO. Tevens is er een gymzaal (grootte: ongeveer een halve sporthal) voor algemeen gebruik en een podium voor allerlei shows en voorstellingen.
Voorbij de ingang kom je in het dorpshuis, een grote ruimte met een podium voor optredens en een horecavoorziening. Ook die ruimte kan weer opgedeeld worden door middel van schuifpanelen. Toekomstige huurders (dat kunnen onder andere particulieren en verenigingen zijn voor een feestje) kunnen zich straks telefonisch of via e-mail in verbinding stellen met Cindy. Hierbij kan gekozen worden in welke zaal men de activiteit wil plannen. In een speciaal – in januari te verschijnen boekje – wordt het betreffende telefoonnummer en e-mailadres vermeld. “Hierbij wordt uiteraard altijd rekening gehouden met het voorrecht van de verenigingen op een bepaalde ruimte”, vertelt Jacco Bakker.
Hij geeft aan dat ook aan een huiskleur en huisstijl is gedacht. “Dat wordt wit met oranje.” Meerdere toekomstige gebruikers hebben al een rondleiding gehad in het nieuwe gebouw, zegt Jacco. “En die waren allemaal blij verrast met de vele mogelijkheden van dit gebouw.” De definitieve datum van oplevering moest door het faillissement van een van de onderaannemers iets opgeschoven worden.
Voor leuke ideeën van gebruikers zegt Jacco zeker open te staan. Hiervoor kan men zich melden op mfcbreskens@outlook.com.

De officiële opening van het MFC is gepland voor mei 2015.

RC

Geplaatst in Algemeen | Reageren uitgeschakeld

Arm kindje Jezus!

Kerstverhaal van Laurine Vandepitte

Het was bijna Kerstmis. De bezoeksters van de koffiekelder vroegen zich af wat zij in de glazen vitrinekast achter in de kerk tentoon konden stellen. Bijbels hadden er al ingestaan en antieke instrumenten ook. Plotseling kreeg een van de dames een ingeving: kerststalletjes met alles erop en eraan! Dat zou vast een publiekstrekker zijn, want zeg nu zelf: zo’n vredig tafereeltje was toch voor iedereen herkenbaar? Ze wist dat men in sommige dorpen levende kerststallen kon gaan bewonderen, maar stelde voor dat zij het bescheidener zouden aanpakken. In Breskens zouden miniatuur kerststallen te zien zijn, in de H. Barbarakerk, waar toeristen gewoonlijk naar de beelden van pastoor Gielliet kwamen kijken! Haar idee sloeg aan. Iedereen was meteen in een vrolijke bui bij het vooruitzicht om hun eigen creaties, c.q. hebbedingen, aan de buitenwereld te kunnen laten zien.

De daaropvolgende donderdag raakte de vitrinekast al aardig vol met allerlei fraaie spullen. Uit de Wereldwinkel: kleurrijke gehaakte kerstfiguurtjes uit verre landen. Van manlief: houten beeldjes, die hij gemaakt had tijdens menig uurtje huisvlijt. Een zo te zien Duitse kerststal en een mini kant-en-klaar kerststalletje waar het prille Heilige gezin gewoon aan vastgelijmd was! Schattig! Vertederend en hartverwarmend snoezig zag het er allemaal uit. Maar die ene zelfgemaakte kerststal onderaan in de kast, daar was precies iets niet helemaal goed mee gegaan?

“Opgelet als je hem uit de doos haalt”, had de maakster wijselijk gewaarschuwd en voorzichtig was de kosteres zeker geweest. Toch viel dit lang niet van de zolder gehaalde bouwwerk tijdens de installatie van ellende bijna uit elkaar. OEI! DAAR VIEL EEN DEEL VAN HET KURKEN DAK GEDEELTELIJK VAN EEN VAN DE DRAAGMUURTJES! Geen nood, even een duwtje geven! De stal stak bomvol hooi, dus dat bleef liggen. Wat later ging er weer iets mis, al woog de constructie uit het toenmalige bouwpakket bijna niets. O jee! Blijkbaar had de hiervoor gebruikte lijm grotendeels de geest gegeven, om het maar in passende termen uit te leggen. Met waar engelengeduld en het nodige pas- en duwwerk werden alle delen echter weer op hun plaats gelegd. Gelukkig bleef de verder mooie stal nu eindelijk fier staan. Vliegensvlug werden de drie er bij horende plaasteren beeldjes veiligheidshalve vóór de stal in de ersatz sneeuw gezet. Daarna deed de kosteres snel de vitrinekast op slot. “Gelukt. Het ziet er erg mooi uit”, zei ze ontroerd.

“Ja, maar de ster van Betlehem is van pure ellende achter de kerststal op de grond gevallen”, proestte de maakster het ineens hardop uit in de overigens stille kerk. Verbaasd zagen de anderen nu ook wat zij zag: goudkleurig, maar zielig, lag de verfomfaaide ster als het ware verstopt achter de kerststal hen blinkend aan te gapen.

“Arme Sint Jozef”, zei een bezoekster, “Dat zo’n oude man op zijn blote knieën in de sneeuw moet zitten.”

“Dat gebeurde vroeger in het echt wel vaker”, meende de kosteres. Toen kreeg iedereen prompt de slappe lach. Ze hadden vandaag in ieder geval een stelling bewezen: het Kindje Jezus was letterlijk in een wel zeer armetierige stal geboren!

Laurine Vandepitte

Geplaatst in Algemeen | Reageren uitgeschakeld

Heksje Annabelle wil prinses worden

 

Kerstsprookje van Ineke d’Achard van Enschut

a0002

Lijkbleek staart Annabelle naar haar spiegelbeeld. Daar zit ze nu, wanhopig met haar handen in het haar. Dat haar moeder tot zoiets in staat is, hoe heeft het zover kunnen komen…? Wat moet er van mij terechtkomen?

Annabelle woont samen met haar boosaardige heksenmoeder in een heksenhol aan de rand van het bos. Haar vader kan ze zich niet meer herinneren. Telkens als zij vraagt, waar is mijn vader of wie is mijn vader, krijgt ze steevast hetzelfde antwoord van haar moeder: “Die deugt van geen kanten, wees maar blij dat je hem niet kent. Bovendien lijk je nog op hem ook, ik heb het niet erg met jullie getroffen.”

Annabelle is een blijmoedig meisje, ze zingt graag. Maar haar moeder leert haar dat snel af: “Je zingt zo vals als een kraai, houd je mond en ga afwassen. Wat moet er van jou terechtkomen?”

a0003

Als haar moeder enige tijd later druk bezig is met haar spinnen en padden voor een of ander geheimzinnig toverdrankje, glipt Annabelle weg naar de elfjes, kaboutertjes en dieren in het bos. Ze dansen, zingen en rijgen bloemenkransje, na bloemenkransje, want volgende week is het grote elfenfeest onder de eeuwenoude eik. “Jij komt toch ook hè Annabelle?” vragen de elfjes. Annabelle blijft het antwoord schuldig, haar moeder zal haar wel uitlachen. Een heksenkind op een elfenfeest, ha, ha, ha… hoe kom je erbij?

De volgende dag waagt Annabelle het om te vragen: “Moeder, ik wil een prinsessenjurk, u kunt toch toveren?” “Daar hoef je niet aan te twijfelen, ik ben de beste heks ter wereld en … hocus, pokus, pilatus, pas…” “Wow…” Annabelle klapt in haar handjes, zo’n jurk heeft niemand, het is een echte prinsessenjurk. “En dansschoentjes, lukt dat ook?” Door het enthousiasme van haar dochter is niet alleen moeders ego, maar ook haar ijdelheid gestreeld. Opnieuw klinkt het: “Hokus, pokus, pilatus, pas…” en daar staan de mooiste dansschoentjes te glimmen in de zon. Annabelle springt een gat in de lucht. “Ik wil dat óók leren.”

“Jij? Jij lijkt op je vader, dat wordt niks. Zorg voor het eten en ruim die rommel op”, sist haar moeder. Heksenmoeder is nog niet verdwenen of Annabelle probeert: “Hocus, pokus, pilatus…”, ze houdt haar adem in, zou het haar ook lukken?

Maar de teleurstelling is groot als er niets gebeurt, helemaal niets. Ze waagt het nog een keertje, ook al trekt ze net zo’n gezicht als haar moeder… weer niets. Haar teleurstelling maakt plaats voor grote vertwijfeling: Zie je wel, het lukt me niet, ik leer het nooit, alles mislukt bij mij, ik ben niet voor het geluk geboren. Stampvoetend loopt ze naar binnen en zet de knollen op het vuur.

De dag van het elfenfeest breekt aan. Annabelle trekt haar prinsessenjurk en dansschoentjes aan. Ze draait zich om en om voor de spiegel. “Oh, wat zou ik graag een prinses zijn”, verzucht ze, terwijl ze haar handjes in elkaar slaat. Ze bindt nog een grote roze strik om haar lange blonde krullen en lacht zichzelf toe. Dan ziet ze tot haar schrik, haar heksenmoeder in de spiegel. “Wat moet dat met die jurk, trek uit dat ding, er is werk te doen.” “Ik, ikke wil naar het elfen…elfenfeest…”, hakkelt Annabelle geschrokken. “Een heksenkind hoort niet op een elfenfeest.” “Moeder, ik wil echt één keertje maar naar het elfenfeest.” “Zeur niet zo, trek uit dat ding en ga aan je werk.” “Toe nou moeder…” Pets, pets en nog eens pets is het antwoord. Annabelle krijgt er met de bezemsteel van langs. “Stop, stop, au, au, ik mag ook nooit eens wat”, roept ze kwaad. Maar heksenmoeder slaat maar door, totdat Annabelle eindelijk de bezemsteel te pakken krijgt en doormidden breekt. “Jij kleine heks…, dit zal ik je betaald zetten.” Ze knipt met haar vingers en … oh, nee… haar prinsessenjurk is verdwenen, Annabelle heeft opnieuw haar oude spulletjes aan. Weer knipt moeder met haar kromme vingers en… weg zijn ook haar mooie schoentjes. Annabelle barst in tranen uit, terwijl haar moeder buldert van het lachen. Ze stopt haar vingertjes in haar oren, ze kan haar moeders stem niet meer verdragen. Ze zint op wraak.

Even later gaat ze op zoek naar moeders toverboek. Ze weet wat haar te doen staat… Als het toverboek nog ligt na te smeulen in het haardvuur, zoekt Annabelle haar slaapplek op. Ziezo, nu is mijn moeder al haar toverkracht kwijt, geen bezemsteel en geen toverboek meer. Doodmoe en verdrietig valt ze in een diepe slaap. Haar nachtmerrie begint:

Ze wordt door haar moeder achterna gezeten met een grote schaar… Gillend wordt ze wakker. Er is iets vreemds. Ze grijpt naar haar hoofd, vliegt naar de spiegel en ziet tot haar ontsteltenis, dat haar lange blonde krullen zijn afgeknipt. Haar hoofd is veranderd in een ragebol, ze lijkt nu echt op een heks met die piekharen.

Lijkbleek staart Annabelle naar haar spiegelbeeld. Daar zit ze nu, wanhopig met haar handen in het haar. Dat haar moeder tot zoiets in staat is, hoe heeft het zover kunnen komen…? Wat moet er van mij terechtkomen?

Veel tijd heeft ze niet, ontgoocheld pakt ze wat eten en drinken in een knapzak. Eenzaam en moegestreden vlucht Annabelle naar het zwarte woud. De angst voor haar moeder zit in haar benen, ze holt en draaft de hele dag door, er komt maar geen einde aan het diepe donkere woud.

Overal ziet ze spoken en beren, achter iedere boom een boosaardige heks.

Ze zit totaal verstrikt in haar eigen angsten.

De vleermuizen jagen op insecten en de Oehoe laat zich luid horen: “Oehoe, oehoe.” Annabelle wordt lijkbleek van schrik. Maar als de uil blijft roepen, begrijpt ze zijn boodschap. De wijze uil kijkt eens achterom en als Annabelle hem volgt, vliegt hij voor haar uit een goed verscholen grot in. Ik kan geen hand voor ogen zien. Waar is die uil nu gebleven? Op goed geluk volgt ze het gefladder van zijn enorme vleugels. Oeps… ze struikelt over iets. Dat iets voelt heerlijk zacht aan, ze geeft zich gewonnen en doodmoe van alle emoties vallen haar ogen dicht.

Vrolijk vogelgekwetter doet haar ontwaken. Ze heeft heerlijk geslapen en wrijft haar ogen uit. Waar ben ik? Verbaasd kijkt ze om zich heen. De oehoe is weg en zijzelf ligt op een grote zachte zak. Door haar nieuwsgierigheid gedreven, opent Annabelle de zak. “Oh”, ze slaakt een gilletje van vreugde en verbazing. Gisteren wenste ik me de inhoud van de zak nog toe, hoe is het mogelijk? Ik kan immers niet toveren? Annabelle haalt de ene mooie jurk, na de andere tevoorschijn, zelfs een paar schoenen en een witte wollen cape. Ze voelt nog eens of de zak echt leeg is… Een oude spiegel? Daar heb ik echt geen behoefte aan met mijn ragebol, ze werpt de spiegel van zich af. Maar dan roert zich heel diep van binnen een stemmetje: Kijk eens in de spiegel Annabelle, je weet maar nooit…

Na een diepe zucht blikt ze heel kort in de spiegel, dan hoort ze: “Wat een mooie blauwe engelenogen en wat een leuk wipneusje, zelfs nog een kersenrood mondje.” Een spiegel die kan praten? Geschrokken laat ze de spiegel vallen, dit is tovenarij, ik zit toch niet in een sprookjesbos? Ze knipt eens met haar vingers en verwacht, dat zowel de spiegel als de zak zullen verdwijnen, maar niets is minder waar. Opnieuw pakt ze de spiegel: “Ben jij soms een behekste spiegel?” Het antwoord komt meteen: “Welnee lief kind, spoken en beren bestaan slechts in je geest. Je hoeft alleen maar iets te wensen. Jouw wens is mijn opdracht. Wat is jouw liefste wens?” Daar hoeft Annabelle niet lang over na te denken: “Ik wil een lieve vader, die voor mij zorgt”, roept ze luid. KLIK doet de spiegel. Droom ik nu nog of gebeurt het allemaal echt?

Dan spitst ze haar oren. Ik hoor paardenhoeven. Het zijn twee ruiters, die snel naderen. Ze houdt haar adem in en gluurt vanuit haar schuilplaats naar de twee mannen. Jagers zo te zien, een oudere man en een jongere. Beiden binden hun paard vast en gaan op een omgevallen boomstam zitten.

Ze leggen het geschoten wild als een trofee voor zich neer. Aan eten geen gebrek met de Kerst. Gemoedelijk drinken ze hun Jägerthee en rusten wat uit.

De oudere man is aan het woord, Annabelle sluipt dichterbij. Heeft ze iets opgevangen over een dochtertje, dat ook Annabelle heette, net als zij?

“Mijn moeder heette Anna en ik heb daar belle aan toegevoegd, Annabelle, omdat ze zo mooi was.” De jager vertelt verder over zijn vrouw, die een boosaardige heks bleek te zijn. Ik kon het niet meer aan, ik ben gevlucht en heb mijn dochtertje nooit meer gezien. Grote tranen rollen over zijn wangen. Hij vist een oude foto uit zijn zak. “Kijk dit is ze, toen ze vier jaar was, blonde krullen en blauwe ogen.” “Wat een mooi meisje”, antwoordt de ander.

Hoorde Annabelle het goed, wat gebeurt er toch allemaal? Hij is gevlucht net als zij… en … en … haar gedachten tuimelen over elkaar.

Stapje voor stapje, voetje voor voetje komt ze vanuit het donker in het licht, nog dichterbij… takjes knisperen onder haar voeten… “Hé, schoonheid, wat doet zo’n mooi meisje, hier alleen in dit donkere woud? Ben je soms verdwaald?” De verbaasde man loopt Annabelle tegemoet. Als een magneet wordt zij aangetrokken tot de enorme liefde en warmte, die deze man uitstraalt. Ze kijken elkaar diep in de ogen, dezelfde ogen.

“Ik was verdwaald”, mompelt Annabelle. Dan voelt ze alleen nog maar zijn liefdevolle armen om haar heen, al haar angsten, pijn en frustraties breken zich een weg naar buiten.

Haar vader, haar lieve vader streelt over haar korte blonde kopje en fluistert lieve woordjes. “Mijn Annabelle, mijn mooie lieve meisje, ik laat je niet meer gaan, nooit meer. Ik zal voortaan goed voor je zorgen. Tussen haakjes, dit is mijn vriend Thomas.” Annabelle kijkt in een paar reebruine ogen, wat een knappe man. Thomas knikt haar vriendelijk toe en legt een plaid over haar schouders. “Zullen we dan maar op huis aan gaan?” vraagt haar vader. Hij tilt Annabelle voor op zijn paard. Dit lijkt wel een sprookje, nu mijn prins nog.

Ze vleit zich lekker tegen haar vader aan, ze laat hem nooit meer gaan. In galop rijden ze naar huis. Morgen toch nog eens naar die spiegel kijken.

Al snel is Annabelle gewend in haar nieuwe omgeving. Met de jaren die verstrijken zijn ook haar lange blonde krullen aangegroeid. Ze is nu 21 jaar en beeldschoon. Haar angsten zijn grotendeels verdwenen, ook de onrust in haar lijf. Ze zingt de hele dag vrolijke liedjes en niemand die het haar verbiedt. Uren kan ze, met haar vader door het bos lopen, ze kent inmiddels alle namen van de dieren. Ook heeft hij haar leren tekenen en schilderen. Van Thomas leerde ze schaken en paardrijden. Gekscherend vraagt haar vader op een dag: “Komt Thomas nu vandaag voor mij of voor jou?” Als hij haar dan onderzoekend aankijkt, kleurt ze van oor tot oor, want eerlijk gezegd, ze vindt hem meer dan leuk en als ze in zijn wonderlijke reebruine ogen kijkt, smelt ze bijna. “Tja, er komt een dag, dat ze weet: ik ben smoorverliefd… maar hoe zit dat met Thomas? Met deze vraag in haar achterhoofd, dwaalt ze uren op haar paard door het bos. Ze komt op een plek, die ze kent.

Ze leidt haar paard naar de grote eeuwenoude eik en vleit zich neer op het zachte mos. Ze wendt haar gezicht naar de zon en is zielsgelukkig. Eén voor één komen de elfjes, bosnimfen, kabouters, eekhoorntjes en konijntjes nieuwsgierig naar haar toe. De grote wijze Oehoe knipoogt naar haar. Wat straalt Annabelle een licht en vreugde uit. Ze zingen en dansen, alsof er geen jaren zijn verstreken.

Gesterkt door dit weerzien, neemt ze afscheid. Haar voeten weten de weg, ze gaan richting het oude heksenhol. Ze klopt aan. Als het deurtje open kiert, schrikken zowel Annabelle, als haar moeder. Zo beeldschoon en stralend als Annabelle daar staat, zo lelijk en oud is haar moeder geworden. “Wat kom je doen?” klinkt het vijandig uit moeders mond. Annabelle echter recht haar rug: “Ik kom je gedag zeggen en ik wil antwoord op mijn vragen, je hebt me voorgelogen.” “Gelogen? Hoe kom je daarbij, jíj hebt mij machteloos gemaakt”, klinkt het agressieve antwoord.

“Waarom heb je zo gelogen over mijn vader?” vraagt Annabelle moedig. Ze gaat verder: “Ook heb je me gekleineerd, geslagen en behandeld als een vod.”

“Wat een fantasie, je lijkt precies je vader”, is het snibbige antwoord.

“Kijk, nu doe je het weer, je wéét, dat mijn vader een pracht mens is. Maar jij hebt zijn geestkracht gebroken en uit angst voor jou is hij gevlucht. Je hebt ons veel verdriet gedaan moeder.”

“Denk jij soms, dat ik het zo gemakkelijk heb gehad in mijn leven? Wel duizenden toverspreuken moest ik leren, toverdrankjes maken en zorgen voor mijn twintig heksenbroertjes en zusjes en …” “Dat is nog geen excuus voor je gedrag”, onderbreekt Annabelle resoluut de woordenstroom van haar moeder.

“Bovendien ga ik trouwen en mijn vader is mijn eregast”, doet Annabelle er nog een schepje bovenop. “Trouwen? Je lijkt niet wijs, mannen zijn niet te vertrouwen.” “Je weet, dat het niet waar is moeder. Als je zo doorgaat, zie je mij nooit meer terug.” Heksenmoeder blijft verslagen achter. Tegen zo’n krachtige dochter kan ze, zonder haar toverkracht, niet meer op.

Boem … Annabelle staart naar de dicht gesmeten deur.

“Hoe was je dag?” vraagt vader ‘s avonds. Annabelle vertelt over de confrontatie met haar moeder. “Ze is nog niets veranderd.” “Jammer, maar ik vind het ongelooflijk flink, dat je je woordje hebt gedaan.” Hij geeft haar een dikke knuffel. “Strakjes komt Thomas.” Zijn woorden vrolijken haar op.

Natuurlijk heeft Annabelle gebluft tegen haar moeder. Zij ziet Thomas wel zitten, maar hijzelf zwijgt in alle talen. Het enige, dat zij weet, is dat zijn vader al heel jong is gestorven.

Klokslag zeven uur staat Thomas met een groot boeket rozen op de stoep. Voor haar? Ze geeft hem verlegen een kus. En ze ziet, dat zij niet alleen kleurt.

Wat is hij toch charmant en knap. “Jullie hebben mij nu zeker niet nodig”, grapt haar vader en weg is hij.

“Lieve Annabelle, ik moet je wat bekennen, ik vind het echt heel moeilijk om het je te zeggen.” Nu komt het, denkt Annabelle, nu gaat hij vragen of ik met hem wil trouwen en ja, ja, ja, ik wil dolgraag.

Tot haar teleurstelling, zegt hij niets van dat al. “Weet je, Annabelle, ik heb het je niet eerder willen vertellen, maar ik ben een prins.” Geërgerd haalt ze haar schouders op. “Heb je nog meer flauwe grappen Thomas, in sprookjes geloof ik al lang niet meer.” “Nee, je begrijpt het niet Annabelle, ik ben serieus, ik ben echt prins Thomas en als ik trouw, word ik koning en mijn vrouw koningin.” Zo, voor hem is het hoge woord er uit, hij zucht opgelucht. Maar Annabelles ogen worden zo groot als schoteltjes. “Wat zeg je Thomas, is dit echt waar?”

In zijn ogen leest ze de waarheid. “Mijn moeder is op zoek naar een geschikte vrouw voor mij, enne …”, hij struikelt over zijn eigen woorden. “Maar alle vrouwen verbleken bij jou Annabelle.” En dan eindelijk…: “Lieve, lieve schat, ik hou zoveel van jou, wil je mijn koningin worden?” fluistert hij in haar oor. “Maar je moeder dan?” hakkelt Annabelle, ze kan het nog steeds niet geloven. Haar Thomas een prins? “Jouw charme en wijsheid zal haar overtuigen Annabelle, jij bent een geboren koningin.” Hij sluit haar in zijn armen en dan is het haar beurt om iets in zijn oor te fluisteren: “Pss…psss…psss…” “Echt waar Annabelle, weet je vader het al?” “Nee, natuurlijk niet.” Haar vader is dolblij, Thomas, zijn beste vriend, wordt zijn schoonzoon. Daar drinken ze een glaasje op.

Op een mooie zonnige dag in mei begeleiden de kerkklokken met hun vrolijke gebeier de gouden koets. Een stralend knap bruidspaar is op weg naar de kerk. Prins en prinses wuiven naar de toegestroomde menigte. De mensen juichen, klappen, zingen en smoezen: “Wat is ze mooi, zou ze echt…”

Een half jaartje later hangen overal de vlaggen wéér uit. Op het paleis is prinsesje Adora-Bélle geboren. De koning en koningin zijn dolgelukkig met hun prachtige dochter. Alle onderdanen vieren feest en eten beschuit met muisjes. Nog eventjes… dan is het 25 december. Dan laat ik haar aan mijn vriendjes in het bos zien, denkt koningin Annabelle trots. Op die dag vieren ze immers de terugkeer van het Licht, het feest van Sol Invictus, een groot feest!

a0001

Ook het paleis straalt licht en warmte uit in deze donkere tijd. Bij de verlichte poort staat een oude kromme zwerfster met een versleten cape om haar magere schouders. “Laat haar snel binnen”, zegt de koningin. De koningin legt de baby in de armen van de oude vrouw. Als de baby stralend glimlacht, verandert de oude heks in een liefhebbende oma. Al mijn wensen zijn vervuld, denkt koningin Annabelle. Tevreden en gelukkig bergt ze de spiegel veilig op.

Ineke d’Achard van Enschut

Illustraties: Jan van Loon

Geplaatst in Algemeen | Reageren uitgeschakeld

EHBO-lessen groep acht OBS

aDSCF7591

Erwin hing min of meer in een kart bij Raceland, half bij bewustzijn en met een van pijn vertrokken gezicht. De meisjes in zijn buurt stonden alleen maar te giechelen. Moesten ze niet helpen? Erwin zat duidelijk met zijn voet klem en had zo te zien en te horen veel pijn.
Op donderdag 11 december verzorgden de medewerkers van het Rode Kruis een middag in Karting en Paintball Breskens, waarbij de praktische EHBO-vaardigheden geoefend konden worden.
Het waren meisjes van groep acht van de OBS die met behulp van Lotus-slachtoffer Erwin en Tonnie de Krijger van de EHBO moesten leren wat te doen bij ongelukken. In dit geval was het maar goed dat Erwin alleen maar slachtoffer speelde. Enkele klasgenoten waren ondertussen bezig met beademing, de stabiele zijligging en andere kunstgrepen. “We doen dit om ze te stimuleren lid van de EHBO te worden”, aldus Tonnie, “en ook dat ze weten wat te doen bij een ongeluk.”
“De kinderen krijgen sinds de herfstvakantie een keer per week les van vrijwilligers van de EHBO”, vertelde leerkracht Ab Dieleman. “Ze doen allemaal heel graag mee. Vooral omdat er, naast een stukje theorie, veel praktijk bij de lessen is. In maart kunnen ze examen doen.”

WV

Geplaatst in Algemeen | Reageren uitgeschakeld

De tweedehands site van Bresjes

ajanw

Hebt u ze ook, die spullen die overtollig zijn? Te goed om weg te gooien, wat doen we er dan mee? Marktplaats, Prikbord van Zeelandnet en de tweedehands site van de gemeente Sluis brengen soms uitkomst. Wist u dat Breskens zijn eigen verkoopsite heeft? Ruim een jaar geleden gestart door Lucien van de Broecke junior. De naam luidt: de 2e hands site van bresjes. Het is een besloten club met al 850 leden. Iedereen kan lid worden via Facebook. 

Gezien de snelle groei van de site werd het Lucien een beetje te veel, naast zijn andere werkzaamheden. Hij heeft iemand gevonden die samen met hem de site wil beheren. Jan Willemsen is nu toegevoegd beheerder van de site. “Mijn vrouw Jeannette en ik vonden het jammer dat de site zou verdwijnen. Er zijn andere sites, maar dit is een echt leuke site en er wordt heel veel verkocht, geboden, gepingeld, het is een hele drukte.”
“Vooral speelgoed en kinderkleding wordt verkocht”, weet Jeannette. “De site is heel duidelijk en met een zoekmachine. We kijken wel goed wat er aangeboden wordt. Soms moeten we wel eens iets weigeren.”
“Dit is niet de manier om een hondje dat ineens niet meer past kwijt te raken”, vult Jan aan. “Of heel dure dingen te slijten. Er staat een duidelijk reglement op de site, dat iedereen die lid wil worden eerst moet lezen. Daarin staat duidelijk aangegeven wat wel of niet mag.”
Dus, op naar zolder, er staat vast nog iets dat best wel weg kan. Maak een foto en zet het op de 2e hands site van bresjes (niet verwarren met 2e hands Breskens).

WV

Geplaatst in Algemeen | Reageren uitgeschakeld

Kangoeroeclub BKC

aIMG_6887

Op de foto zien we BKC-trainster Mireille met de jeugdige leden Marit, Levi en Neeltje en hulptrainster Carmen. Er waren tot voor de zomervakantie veel meer kinderen die op de Kangoeroeclub (KG-club) zaten (ongeveer tien tot twaalf), maar omdat een heleboel van deze kinderen naar groep 3 van de basisschool gingen (en dus te oud werden voor de KG-club) zijn ze doorgestroomd naar een nieuwe F-ploeg.
De KG-club is bedoeld voor de allerkleinsten van 3 tot en met 5 jaar. Door middel van allerlei spelletjes proberen de trainers de kinderen kennis te laten maken met korfbal. De KG-club is ruim vier jaar geleden ontstaan. Op zaterdagmorgen, wanneer er thuisdagen zijn van BKC, dit kan dus om de twee en soms om de drie weken zijn, afhankelijk van het competitieprogramma – wordt er een uurtje getraind. In het najaar- en winterseizoen is dit in de sporthal en in het voorjaar en ‘s zomers op het veld.
Omdat er momenteel weinig kinderen zijn voor de KG-club zou het leuk zijn als andere kinderen zich aanmelden. Voor informatie: zie www.breskensekorfbalclub.nl of kom eens een kijkje nemen op een training. De eerstvolgende training is op 10 januari van 11.00 tot 12.00 uur in Sporthal Scheldeveste. Vervolgens is het training op 24 januari en 7 februari.

RC

Geplaatst in Algemeen | Reageren uitgeschakeld

Spannende tijd voor ZorgSaam Thuis

aZorgSaamThuis

Het zijn spannende tijden voor het team Breskens van ZorgSaam Thuis. Nog voor de feestdagen horen ze wie er wel en wie niet mag blijven. Dienstverbanden worden verbroken en werkgebieden verdeeld.
Toch willen de dames al hun cliënten in Breskens en omstreken een geweldig feest wensen en een goed Nieuwjaar met de hoop dat alles nog goed afloopt. Voor de foto wilden ze nog wel even lachen. Succes dames!

WV

Geplaatst in Algemeen | Reageren uitgeschakeld