Elfde jaar op rij zes blauwe vlaggen

a_LDR0004Foto: Louis Drent

Donderdag 30 april heeft de gemeente Sluis tijdens de jaarlijkse uitreiking te horen gekregen dat zij opnieuw zes Blauwe Vlaggen mag hijsen op de West-Zeeuws-Vlaamse stranden. Dit is maar liefst voor het elfde jaar op rij! Het lijkt misschien vanzelfsprekend te worden, maar niets is minder waar. Zonder de voortdurende inzet van de strandpaviljoens, het Serviceteam, strandexploitatie Piet Michielsen en de gemeente zou het niet lukken om de kwaliteit van de stranden zo hoog te houden. Allen zijn er trots op dat ook dit jaar de Blauwe Vlaggen hoog en fier mogen wapperen op al de stranden. 

De uitreiking vond plaats op 30 april te Vlissingen door ‘Michiel de Ruijter’. De Blauwe Vlag staat voor het internationale milieukeurmerk voor schone maar ook veilige en toegankelijke stranden. Een dag aan zee staat voor velen gelijk aan een dag genieten. Het feit dat de West-Zeeuws-Vlaamse stranden jaar in, jaar uit als schoon, veilig en toegankelijk worden ervaren is niet een kwalificatie die ze van nature hebben. Dit wordt dankzij de continue inspanning van de strandpaviljoens, het Serviceteam, andere betrokkenen en de gemeente bereikt.
Met de Blauwe Vlag-campagne in Nederland probeert de Stichting Keurmerk Milieu, Veiligheid en Kwaliteit (KMVK) overheden, ondernemers en recreanten te betrekken bij de zorg voor schoon en veilig water, mooie natuur en een gezond milieu en duurzame jachthavens. De Blauwe Vlag is een internationale erkenning voor de inspanningen van kustplaatsen en jachthavenbeheerders. Voor de toerist en recreant is de Blauwe Vlag het internationale herkenningssymbool voor goede stranden, veilig en schoon zwemwater en schone en veilige jachthavens. De internationale toekenning van de Blauwe Vlaggen geschiedt door de Foundation for Environmental Education (FEE), een onafhankelijke internationale organisatie. Sinds 2005 meldt de gemeente Sluis jaarlijks zes stranden aan voor de Blauwe Vlag. Ze werden ieder jaar alle zes toegekend. De Blauwe Vlag-toekenning is één jaar geldig.
De West-Zeeuws-Vlaamse stranden waar de Blauwe Vlaggen straks wapperen zijn:
‘t Zwin (bij strandpaviljoen De Zeemeeuw), Cadzand Bad (bij strandpaviljoen Caricole), Nieuwvliet Bad (bij strandpaviljoen De Strandganger), Groese Duintjes
(bij strandpaviljoen Puur), ‘t Killetje (bij strandpaviljoen Beach House 25),
Breskens (bij strandpaviljoen ‘t Halve Maentje).

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Elfde jaar op rij zes blauwe vlaggen

Cadeau voor Visserijmuseum

arogervh

Modelbouwer Roger van Hijfte komt al vele jaren naar het Visserijmuseum om zijn pronkstukken te tonen. Prachtige schepen heeft hij al gemaakt. Nu was er een cadeau voor het museum, waar meteen een plekje in een vitrine voor vrijgemaakt werd: een vlet of beter een roeireddingboot van Terschelling, compleet met de wagen waarop het bootje door paarden over het strand naar de zee werd getrokken.

Roger bedankt, een prachtige aanwinst voor de collectie!

WV

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Cadeau voor Visserijmuseum

Stagiaires Museum

aJordinickmaxJordi, Nick en Max 

De scholieren die een maatschappelijke stage moeten volgen, lijken elkaar de deurkruk in de hand te geven. Het Visserijmuseum is altijd erg geliefd bij de leerlingen van het Zwin College en binnen het museum is vooral de tafel van nettenbreier Jan in trek. Dit jaar waren er in de meivakantie twee leerlingen uit IJzendijke, Jordi de Maaijer en Max Goossen, en ook Bressiaander Nick Heijboer. Maar, hoe leuk het ook is in het museum, ze moeten er wel een verslag van maken.
“Officieel duurt een stage 24 uur”, vertellen Jordi en Max, “eenentwintig uur praktijk en drie uur voor een verslag. We zijn in het Visserijmuseum nu al een uur langer, maar het is best leuk.” Zeker. Daarnaast is er altijd wel iets te drinken en er zijn heerlijke koekjes. Dat helpt bij het werk.

WV

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Stagiaires Museum

Open dag KNRM Breskens

aknrm15-3

Tot kort na de middag was de Leng, het tweede, kleinere schip van het reddingstation van de KNRM, steeds maar in het kielzog van zijn grote broer, de grote Zeemanshoop, te vinden. Na een oproep van station Veere vertrok de Leng met spoed naar de overkant. Daar hadden ze te kampen met een kapot schip. De Leng bleef in Veere tot het euvel verholpen was.

Station Breskens telde op zaterdag 2 mei 600 bezoekers en kon 40 nieuwe donateurs inschrijven, waaronder zeven jeugdleden. Het overgrote deel van de bezoekers – 560 – maakte een tochtje met de Zeemanshoop. De meevaartocht was dit jaar alleen voor donateurs. Zij hadden allen al hun boardingpas in bezit. Gelukkig mochten ook de nieuwe redders aan de wal inschepen.
Kiki (4) uit Goirle zocht aan boord een plekje tussen de benen van opa. Zij vond het toch een beetje eng. Haar twee jaar oudere broer Sebas (6) bleef aan de reling staan. Zijn menig was: “Stoer!” Plaatsvervangend schipper Bram Verhage deed er alles aan om zijn gasten te laten zien hoe snel zijn schip was en hoe kort het kon draaien. Een draaimolen zou er jaloers op worden. Tot 14.00 uur kon de Leng tot vermaak van de opvarenden de kapriolen van de boot redelijk volgen, toen moest zij de oproep van Veere volgen.
Ook aan de wal was veel vertier. In een loods stonden marktkramen van zowel de KNRM als het Visserijmuseum. Schipper Marcel van den Nieuwendijk liet nog even zien dat hij ook netten kan breien. Brandweer Breskens was present en zij bevrijdde met grof materieel twee keer een slachtoffer uit een gecrashte auto. De vrijwilliger heeft het overleefd, de auto’s niet.

WV

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Open dag KNRM Breskens

Dodenherdenking 4 mei

a4-5-15-3

Het was maandag 4 mei een indrukwekkende bijeenkomst, de dodenherdenking bij het massagraf op de Algemene Begraafplaats aan de Ringlaan. Muziekvereniging Breskens-Groede verleende haar medewerking. Namens de gemeente Sluis was Wim Huigh, fractievoorzitter D66 aanwezig. Hij sprak onder meer de onderstaande woorden.

“Breskens heeft als gemeenschap een zware tol betaald voor de belangrijke militair-strategische ligging van het plaatsje. Net als de Fransen in hun tijd leggen de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog rond en in Breskens 71 bunkers en fortificaties aan die onderdeel vormen van hun Atlantikwall. Omdat de geallieerde troepen na de val van Antwerpen op 4 september 1944 verzuimen op te rukken naar Zeeland om ook de Scheldemonding te bevrijden van Duitse bezetting geven zij de nog in de regio aanwezige Duitse troepen gelegenheid om zich te hergroeperen, met alle gevolgen van dien.
Op het internet vind je alles, wat we over het verleden willen weten. En hoe gortdroog staat het er: Breskens betaalt een zware tol, er zijn 225 doden gevallen van de 3300 inwoners. Dat weet een aantal van u die op leeftijd zijn, dat weet ik via de verhalen van mijn vader, opgegroeid op de Kruisdijk, hier niet ver vandaan, en het staat ook gebeiteld in het monument op de begraafplaats.
“Wie de ogen sluit voor het verleden, is blind voor de toekomst.” Dat staat dit jaar centraal tijdens de nationale dodenherdenking. Waarom kiest het Nationaal Comité 4 en 5 mei voor deze titel? Er is toch niemand die de Tweede Wereldoorlog wil herhalen? Niemand die de verschrikkingen van onderdrukking en bezetting uit die tijd nog eens wil doormaken? Niemand die na dagenlange beschietingen wil worden bevrijd?
Nee, de geschiedenis in die zin herhaalt zich niet. Daarvoor is iedere gebeurtenis te uniek. Maar wat leren we dan van zo’n periode van groot verdriet als 70 jaar later vrede en veiligheid nog altijd niet vanzelfsprekend zijn? De moderne media tonen het bloot en onbarmhartig. De wereld lijkt in brand te staan, oorlog en grootschalig geweld zijn aan de orde van de dag. Hebben we er als mensheid dan niets van opgestoken? Hebben we er niets van begrepen?
De ogen niet sluiten, kritisch kijken naar de maatschappij van nu, onszelf vragen stellen en luisteren naar de verhalen uit het verleden, geven ons zicht op de structuren die leiden tot de uitschakeling van rechtsstaat en democratie, tot het verdwijnen van tolerantie en respect. Die leiden tot wreedheden en geweld en het bruuskeren van het individu. Pas dan krijgen we helder hoe verleden en heden zich tot elkaar verhouden en hoe unieke gebeurtenissen passen in algemene ontwikkelingen. Dan worden geschiedenis en herinnering meer dan een optelsom van individuele verhalen. Dan stellen we ons vragen hoe we in het leven staan, kunnen we moedig moraliteit en principes verdedigen, kunnen we opkomen voor anderen. Immers: “Wie de ogen sluit voor het verleden, is blind voor de toekomst.”
Hoe politiek verdeeld we soms ook zijn over wat de oplossing is voor brandhaarden als Syrië, Irak, Koerdistan en rampzalige boottochten richting Lampedoussa, laten we ons wel realiseren dat het voor die inwoners momenteel elke dag oktober 1944 is. Dat ze niet-begrijpend naar de puinhopen van hun huis staren, getraumatiseerd hun geliefden begraven. En huilen bij een graf, omdat geen mensenkind geboren wordt om door geweld te sterven. Dat vertelden onze voorouders elkaar vele eeuwen geleden rondom het vuur en tekenden het op in heilige geschriften als de Koran, en de Bijbel.
Nu leven wij in vrede. Toen had onze streek het zwaar te verduren. Honderden mensen lieten het leven. Ook wij hebben hen getraumatiseerd begraven, ook wij staarden vol onbegrip naar de plek waar ons huis stond. Het verdriet van de mensen die achterbleven is onvoorstelbaar en de materiële schade was enorm. De littekens hiervan zijn nog, straat na straat, zichtbaar in de dorpen en stadjes en in het landschap. En als er, zoals nu in Cadzand-Bad, niet-gesprongen explosieven worden gevonden, staan we hier weer even bij stil.
“Het geheim van de verlossing ligt in de herinnering”, zegt het Joodse spreekwoord. Laten we daarom van tijd tot tijd alle namen uitspreken die geschreven staan op het monument hier op de begraafplaats. Om nooit te vergeten en toekomstige vrede te borgen.”
Na het houden van twee minuten stilte werd het volkslied gezongen, begeleid door de muziekvereniging. Bloemen werden gelegd door een aantal aanwezigen, waaronder ook een paar heel jonge herdenkers.

WV

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Dodenherdenking 4 mei

Achtste Groot Breskens Dictee

arobertenreggieReggie Corijn (links) werd winnaar bij de beginners. Robert Joosen (rechts) was de beste specialist.

Zelf kan ik het nalezen van de specialistentekst van het achtste Groot Breskens Dictee van Rein Leentfaar niet tot mijn ‘aha-erlebnisssen’ rekenen. Winnaar werd met acht fouten van de mogelijke honderd Vlaming Robert Joosen.

Het verhaal of beter dictee, begon met een welkomstwoord: “Welkome, genode dicteegasten in Bresjes: of je nu tsadiek, geek, computerfreak of whizzkid dan wel een gijsje goochem bent, Unesco-adept of Esperanto-insignedrager, het eblouissante Breskense dictee schrijven met veel éclat, ja, dat is u aller streven.”
In dit geval zou het streven van velen meer het genot van een cobbler-marccocktail zijn, al hadden velen geen idee wat voor alcoholisch mengsel dit was. Het dictee van taalfanaat Leentfaar blonk bij de specialisten weer uit door de meest vreemde woorden. De liefhebbers worstelden met begrippen zoals ‘hartverscheurend schabouwelijk’, woorden waaraan sommigen een ‘pokkenhekel’ hebben.
Iets makkelijker hadden het de beginners die moesten stoeien met woorden zoals bramzeilsgast en automatischebestuuringssystemen. Rein gebruikt bij het opstellen van zijn dictees de Dikke van Dale van 2014, een versie die (nog) niet iedere deelnemer in zijn bezit had.
In totaal deden er acht beginners, tien liefhebbers en elf specialisten mee. Winnaar bij de liefhebbers werd, met veertien van de vijftig mogelijke fouten Jan Deroover, bij de beginners met tien van de vijftig Reggie Corijn, redactielid van Op Bresjes.

WV

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Achtste Groot Breskens Dictee

Officiële opening Goedertijt

aDSCF0500

Donderdag 28 mei staat Breskens in het teken van de officiële opening van het appartementencomplex Goedertijt. Burgemeester Annemiek Jetten opent op deze dag op feestelijke wijze het nieuwbouwcomplex aan de Burgemeester van Zuijenstraat.

Aansluitend aan de officiële opening is er een open huis en gelegenheid om het gebouw te bezichtigen. Interesse? U bent welkom tussen 15.30 en 17.00 uur.
Het plan Goedertijt bestaat uit 31 zorggeschikte appartementen, een recreatieruimte en een zorgsteunpunt. Deze ruimtes zijn gelegen op de begane grond en worden gebruikt als activiteitenruimte en voor dagbesteding. Woongoed Zeeuws-Vlaanderen is eigenaar van dit gebouw en verhuurt het zorgsteunpunt met recreatieruimte aan Warmande. Warmande biedt de bewoners in dit appartementengebouw de benodigde zorg.

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Officiële opening Goedertijt

Omer Gielliet blij met verjaardagscadeau

abeeldboek2Schrijver Ton Bakker overhandigt Omer Gielliet zijn verjaardagscadeau: het eerste exemplaar van Omer Gielliet in beeld. Foto: Renée Jopp

“Er zijn veel mensen die voor hun verjaardag wel eens een boek krijgen, maar er zullen niet veel mensen zijn die voor hun verjaardag een boek over hun leven en werk krijgen. Toch hebben wij er vanmiddag een in ons midden, een die het nog eens dik verdiend heeft ook. Volgende week donderdag wordt hij negentig jaar, Omer Gielliet!”

Met bovenstaande woorden begon op zaterdag 9 mei de presentatie van het boek Omer Gielliet in beeld. De H. Barbarakerk zat afgeladen vol. Er waren zoveel mensen aanwezig dat voor een flink deel niet eens een zitplaats meer te vinden was. Omer Gielliet, die vijf dagen later verjaarde en dit de zaterdag daarop uitgebreid vierde, glom van genoegen. Hij ontmoette tijdens de presentatie veel oude bekenden die hij soms in jaren niet had gezien.
Met de presentatie sloten schrijver Ton Bakker, Omer Gielliet en Drukkerij Durenkamp een project af dat in september 2013 voor de twee laatstgenoemden voorzichtig begonnen was. Dit gold niet voor de in de omgeving van Cadzand woonachtige Ton Bakker. Integendeel. Met volle overgave begon hij enthousiast aan zijn project. Zijn doelstelling was om duizend kunstwerken van de Breskense pastoor-kunstenaar op te sporen. Dat deed hij op verschillende manieren, onder meer via de media, de pastoor zelf en Omerkenners. Toen het balletje eenmaal aan het rollen was, kwam er steeds meer. Op zijn scooter reed hij vele kilometers om kunstwerken bij de mensen thuis vast te leggen en de verhalen erachter te noteren.
Daarnaast trok de schrijver elke week tijd uit om uitvoerig met Omer te praten. Thuisgekomen werd alles zorgvuldig in zijn computer opgeslagen. Zo ontstond langzaam maar zeker een goed overzicht van de werken.
Intussen was ook Drukkerij Durenkamp bij het project betrokken. De mogelijkheden om een boek te maken werden besproken en de planning werd gemaakt. Wanneer moet het boek klaar zijn? 2014 was geen haalbare kaart, maar Omers negentigste verjaardag op 14 mei leek de betrokkenen een goed idee om hem voor deze dag een heel speciaal cadeau te geven, namelijk een boek.
Na maanden van hard werken is het gelukt om Omer Gielliet in beeld op tijd klaar te hebben. Het is een stevig boek geworden is, groot formaat, 288 pagina’s, meer dan duizend foto’s en een gewicht van bijna twee kilo. Er is ook een bloemlezing opgenomen uit de vele verhaaltjes en gedichten die de hoofdpersoon in de loop der jaren geschreven heeft.
Zaterdag 9 mei overhandigde Ton Bakker het eerste exemplaar aan de hoofdpersoon zelf die onder luid applaus het exemplaar in ontvangst nam. Voordat hij dit deed, sprak hij onder meer de volgende woorden: “Beste Omer, wat op een mooie septembermiddag in 2013 begon met mijn aanbod een boek te schrijven over je werk, wordt nu afgerond met de presentatie van het boek Omer Gielliet in beeld. Je bent nu bijna 90 jaar, 65 jaar priester en 55 jaar beeldhouwer. Wat een getallen!
Het is een prachtig boek geworden, mede dankzij de hulp van veel mensen die betrokken zijn met de hoofdpersoon en met zijn werk. Dit boek gaat over mensen, hun optimisme, hun liefde en hun bezorgdheid voor de naasten en voor de natuur, maar ook over hun illusies, hun teleurstellingen en hun soms dodelijke eenzaamheid en verdriet, dat is het leven immers ook.
Priester Omer Gielliet laat in zijn beelden en teksten zien dat we kunnen slagen in het leven door proberen volop mens te zijn, dat we meer om ons heen moeten kijken en ons niet laten leiden door alleen maar geld en gewin. Zo kunnen we stappen over een dood punt heen, door de overgave aan een liefde die groter is dan onszelf.”
Het boek toont een rijke oogst aan beelden en teksten, die zijn ontstaan vanuit het geloof in de mens, beelden die mensen bevestigen in hun mens zijn, beelden van hoop en liefde en van bevrijding, vanuit een hopeloos niet meer weten wat, vanuit de dood naar het leven, een keuze voor het leven.”
Ton Bakker vertelde ook nog enkele anekdotes die zijn vastberadenheid bij het werken aan zijn boek illustreerden. Een daarvan speelde zich af in Utrecht, waar hij de Monicakerk wilde bezoeken om vier beelden vast te leggen: “Ik was het telefoonnummer kwijtgeraakt van degene die de sleutel van de kerk had. Er bleef niets anders over dan in de straat tegenover de kerk alle huisbellen in te drukken en te vragen of iemand de sleutel had van de kerk. Ik zou niet eerder uit Utrecht weggegaan zijn zonder dat ik die vier beelden van Omer had gefotografeerd. Er kwamen opmerkingen als: laat me met rust, er wordt niet gekocht op zaterdagmiddag… Er was verder onduidelijk gebral, talen die ik niet kon plaatsen. Eindelijk een oude vrouw die de tien meter liep in tien minuten, maar dat maakte mij helemaal niets uit, ik kon de kerk in!”
Uiteraard was er een dankwoord van Omer, waarbij hij een cadeau – een klein speciaal kunstwerkje van zijn hand – aan Bakker overhandigde.

Omer Gielliet in beeld is te koop voor € 29,90 in de boekhandel, onder meer bij Bruna Breskens en Oostburg, Wereldwinkel Breskens, Petra & Nellie Oostburg, boekhandel Van Remortel Sluis en Drukkerij Durenkamp Aardenburg.

WV/FM

 

 

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Omer Gielliet blij met verjaardagscadeau

Oude beelden: Derde Zandstraat 1916, 401

derdezandstraat

De drie Zandstraten werden aan het einde van de negentiende eeuw aangelegd. De woningen waren voornamelijk kleine arbeiderswoningen die voor een groot deel het oorlogsgeweld hebben doorstaan. In de Zandstraten waren veel kleine winkeltjes die voornamelijk werden gedreven door weduwvrouwen. Gebrek aan inkomsten na het overlijden van hun echtgenoot noopte deze vrouwen in hun voorkamertjes een zaak te beginnen. Moeilijk te bevatten anno 2015. Honderd jaar nadien telt Breskens maar weinig winkels meer. Aan het begin van de vorige eeuw waren het er alleen al ca. negentig van deze kleine winkeltjes. Op deze foto uit 1916 van de derde Zandstraat zien we links het café ‘t Schippershuis van Miete, mevrouw Marie Monjé, onsterfelijk geworden door het toneelstuk Café Centraal op het Spuiplein, waar ze een paar jaar later naartoe zou verhuizen. Naast het café woonde visser Erasmus. Zijn korre hangt over de draad te drogen.

WV

Geplaatst in Oude Foto's | Reacties staat uit voor Oude beelden: Derde Zandstraat 1916, 401

De Schakel, 401

Schakelwp

Scheldemond-race
De Scheldemondrace welke zondag zou worden gehouden, is vanwege de slechte weersomstandigheden afgelast moeten worden. Men hoopt a.s. zondag om 10 uur te starten.

Kind aangereden
Tijdens het spelen liep het 5-jarig meisje C.v.O. uit Breskens plotseling het trottoir af op de Boulevard om over te steken. Op hetzelfde moment passeerde een personenauto, bestuurd door C.P. uit Eede, die het kind vermoedelijk niet heeft opgemerkt door de op dit nauwe gedeelte geparkeerd staande auto’s Krachtig remmen kon niet meer voorkomen dat het kind tegen het wegdek werd geworpen.
Dokter v.d. Maas, die spoedig ter plaatse was, verleende eerste hulp. Hij liet het kind per ambulance naar het ziekenhuis te Oostburg vervoeren, waar het is opgenomen met een zware hersenschudding en een schouderfractuur.

Auto’s botsten
Op de rijksweg Breskens veerhaven-Schoondijke kwamen nabij het viaduct een 2-tal auto’s met elkaar in botsing. Een stationcar, bestuurd door M.D. uit Terneuzen, remde plotseling waardoor de achter hem rijdende personenauto, bestuurd door A.N. uit Schoondijke, niet meer tijdig kon stil staan. Een aanrijding met materiële schade was het gevolg.

Aktie “Barthimeus”
De aktie “Barthimeus” heeft opgebracht de prachtige som van ƒ 928,30.
Allen die hieraan hebben meegewerkt zeggen wij heel hartelijk dank. Zij die niet in de gelegenheid waren een gift te geven, of zij die lid willen worden, kunnen dit alsnog doen aan het aktiecomité “Barthimeus”. Mevr. Simpelaar, Burg. v. Zuijenstr. 8, Mevr. Spaans, Dorpsstraat, Mevr. Bakker, Burg. Gerritsenstr. 22.

Vergadering V.V.V.
De V.V.V. te Breskens heeft in “‘t Vissershuis” zijn jaarlijkse algemene ledenvergadering gehouden.
De voorzitter, de heer J. Heijboer, heette in zijn openingswoord allen hartelijk welkom, in het bijzonder burgemeester J.A. Eekhout, alsmede de direkteur en sekretaris van de Prov. V.V.V., de heren de Regt en v.d. Walle.
Het jaarverslag van sekretaris J. Roofack beschreef het steeds toenemen van het V.V.V.-werk. De V.V.V. wordt steeds meer ingeschakeld bij het maken van reisplannen.
Het ledental was in 1964 weer gestegen en bedraagt nu 314.
Een groot aantal folders werd aan de vele bezoekers en aanvragers uitgereikt. Voor Breskens bedroeg dit aantal 7800, op de camping 5500 en diversen 4000, hetgeen een totaal van ruim 17000 maakt.
Ook het aantal bezoekers aan Breskens nam weer toe met 66 pCt., waaraan de vele uitbreidingen zeker hebben meegewerkt. Een totaal van 101.278 overnachtingen werden geregistreerd.
Hiervan neemt de Napoleonhoeve er 26.638 voor zijn rekening en de camping van Zeebad 13.000. Het aantal bedden steeg met 154, waardoor het totaal aantal kwam op 1024. Deze zijn verdeeld over 13 hotels met 170 bedden, 37 bungalows met 255 bedden, 52 gemeubileerde kamers met 317 bedden en 47 zomerwoningen met 282 bedden.
De camping Zeebad had een stijging van bezoekers met 74 pCt. tot een aantal van 26.638. Hiervan namen de Nederlanders het grootste aantal voor hun rekening met 12.441. Het overige gedeelte kwam uit 12 verschillende landen. Uitgaande van een kostprijs van ƒ 12,= per nacht, hebben al deze overnachtingen een inkomen voor Breskens betekent van ƒ 1.200.000,=.
Bij de bestuursverkiezing hadden de heten J. Moorlag, J. Carels en J. du Bois zich niet meer herkiesbaar gesteld. Als nieuwe candidaten waren ingekomen de heren E. Seuss, I. v.d. Broecke, F. Arends, A. van Grieken en I.Ph. Keijmel. Na een gehouden stemming werden gekozen de herkiesbaar zijnde leden J. Heijboer, Ant. Roest en L. Sigmond. Van de nieuwe candidaten werden gekozen E. Seuss, I. v.d. Broecke en I.Ph. Keijmel.
Het financieel verslag van de penningmeester A. Brevet gaf een batig saldo te zien over 1964.
Na de pauze werden door de heer F. Gittenberger dia’s vertoond over Oostenrijk en Zwitserland.

Baldadigheid
Op de Handelshaven hebben een 2-tal jongelui kans gezien in een dragline te komen en deze op gang te krijgen. De onbekenden hebben zich toegang verschaft in deze dragline door enkele stuk gegooide ruiten. Nadat de machine draaide zijn de jongens weg gelopen.

Botsing
Op de hoek Mercuriusstraat-Oranjeplein kwam de bromfietser D.M. uit Breskens in botsing met de wielrijder I.M. uit Schoondijke. M. kwam vanaf het Oranjeplein de Mercuriusstraat in gereden, waarbij hij teveel naar links uitweek. Zowel de brommer als de fiets werden beschadigd.

Gemeente Breskens over de maand april 1965
Geboorten: 5, Abraham Johannes, zn. van Jacobus Johannes Provoost en van Elisabeth Katharina Boidin; 17, Ronald René, zn. van Izaak den Dekker en van Maria Jozina de Kruijter; 23, Joseph Omer Hendricus Maria, zn. van Camillus Marinus Maria Scherbeijn en van Ria Magdalena Vanhulle; 27, Malinda Suzanna Christiana, d. van Jacobus Ekkebus en van Maria Krocké; 29, Krijn Francois, zn. van Marinus Boone en van Johanna Dekker; 30, Henk Augustinus, zn. van Cornelis Herman Verstraaten en van Ivonne Marie Hamelijnck; 30, Boukje Pieternella, d. van Jan Harkema en van Pieternella Rokven, wonende te Tietjerksteradeel.
Huwelijken: 16, Joost Post, 24 j., wonende te Vlissingen en Irene Erica Albert De Smet, 20 j., wonende te Breskens; 27, André Izaak de Nijs, 21 j., wonende te Cadzand en Gerritjen Christina van Exter, 21 j., wonende te Breskens.
Overleden: 10, Wilhelmina Cornelia Weeda, weduwe van Pieter Jacobus Quaak, oud 90 j.; 24, Janna Maria Hoogstad, d. van Johannis Hoogstad en van Johanna Standaert, oud 6 maanden.
Ingekomen: 1, Antonius C.C.M. de Weerdt, van Vlissingen naar Oranjeplein 3; 1, Dingna H.J. Vermeulen, van Heemstede naar Ph. van Kleefstraat 6; 2, Jakob Kooij, van Middelburg naar W31; 7, Gerarda Scherpenzeel, van Cothen naar Oranjeplein 11; 20, Joost Post, van Vlissingen naar Crijnssenlaan 5; 23, Daniëlle S. Albregtse-van Houte, van Cadzand naar Boulevard 96; 27, Carla A. Jansen, van Wessem naar Veerhaven ong.; 27, Christine H. de Visser-van Dijk en kinderen, van Amsterdam naar Boulevard 29.
Vertrokken: 27, Gerritjen C. de Nijs-van Exter, van Burg. Gerritsenstraat 1 naar Cadzand.

Rode Kruis-collecte
Bovenstaande collecte zal gehouden worden van 24 mei t.e.m. 6 juni. Door de P.T.T. zijn deze week envelopjes huis-aan-huis bezorgd waarin men een bedrag, dat men gaarne wilt geven, in kan sluiten.
Het Rode Kruis komt U tegen op al Uw wegen, is een spreekwoord geworden. Vroeger hielp het Rode Kruis alleen in oorlogstijd, doch nu ook bij alle mogelijke rampen in vredestijd. Hoe dikwijls zien wij ook in onze omgeving de Rode Kruisauto voor vervoer van zieken. Voor langdurige zieken vaart het hospitaalschip van het Ned. Rode Kruis, de “J. Henri Dunant” dertig weken per jaar. Ook dit jaar zijn er patiënten uit West Z.-Vlaanderen bij. Het Rode Kruis zorgt ook voor de donors. Zij staan vrijwillig hun bloed af om zieken te kunnen genezen.
En wat een opoffering getroosten zich de Welfare-werksters om iedere week de langdurige zieken vertroosting en hulp te bieden bij handwerken, enz.
Ook in Breskens zijn 2 Welfare-werksters die vele uren van hun kostbare tijd voor dit mooie werk offeren. Een ieder weet hoeveel goeds het Ned. Rode Kruis verricht.
Voor de uitoefening van al de taken, genoemde en ongenoemde, is veel geld nodig. Het Ned. Rode Kruis ontvangt geen overheidssubsidie, wel krijgt het jaarlijks de opbrengsten van de inzamelingen en de contributies. Te samen met giften en schenkingen kan het Rode Kruis veel doen. Leg daarom de giftenzakjes alvast met uw gift gereed,als de dames V.V.H, bij u aanbellen. Mocht het zoek geraakt zijn, geen nood, de dames hebben een ander voor U bij zich.
De financiële steun van het Nederl. volk, doch ook van ons Bressiaanders, is onontbeerlijk voor het werk van het Rode Kruis.

Zeilwedstrijd
Door de Watersportvereniging “Breskens” is zondag de uitgestelde Scheldemond-wisselprijs (voor teams) en de Breeon Cup vervaren. Om 10 uur werd gestart vanaf de Westdam van de Handelshaven, waar het startschot door middel van een kanonnetje werd gegeven. Met een wisselende wind gingen de 17 jachten in de richting van Vlissingen, waar bij boei W10 werd gedraaid om dan richting Paulinapolder te varen. Via het Hoofdplaatse vaarwater ging het vervolgens naar Nieuwe Sluis, waar nabij het demagnetiseringsstation werd gedraaid om de thuishaven weer op te zoeken.
De best berekende tijd werd behaald door Scaldis II van dhr. Provoost uit Dordrecht in 4.52.16.
De uitslag van de Breeon Cup is als volgt:
Klasse II: Zeezot van Veere, eig. dhr. Deerns uit Veere; Tonnerre de Breskens, eig. P. Vroon, Breskens.
Klasse III: Scaldis II, eig. dhr. Provoost, Dordrecht; Fairwind, eig. dhr. Schutter, Rotterdam; Amarylys, eig. Gebr. Maas, Breskens; Furie, eig. dhr. Eggermont, Gent; Petit Prince, eig. dhr. d’Otreppe, Namen; Zuna II, eig. dhr. Franqui, Brussel; Piombina, eig. dhr. Moorkens, Antwerpen; La Licorne, eig. dhr. Van Stappen, Brussel; Fino, eig. dhr. Reynertz, Brussel; Bummler IV, eig. dhr. J. Maas, Breskens.
De uitslag van de teamwedstijd is als volgt: 1.Watersportvereniging Breskens met: Tonnerre, Bummler en Amarylys; 2.B.R.Y.C. met: Fino, La Licorne en Zuna II; 3.Kon. Roei- en Zeilver. De Maas met: Zeecot, Fairwind en Fantasia.

Vergadering K.V.P.
Door de K.V.P., afd. Breskens, is in het Wit-Gele Kruisgebouw een algemene vergadering gehouden waarvoor een goede belangstelling bestond.
Voorzitter van Schaick kon hier dan ook zijn vreugde over uitspreken. Uitvoerig werd van gedachten gewisseld over de komende gemeenteraadsverkiezing in 1966. Besloten werd nu reeds een aantal mensen te polsen voor een eventuele kandidatuur.
Bij de bestuursverkiezing kwam naar voren het bestuur uit te breiden met 2 leden. De gedachten gingen voornamelijk uit naar een 2-tal dames, die zo spoedig mogelijk gevraagd zullen worden.

Opening zwembad
Zaterdag 22 mei zal het Koningin Wilhelmina-zwembad te Breskens worden opengesteld. Als badmeester zal voorlopig weer optreden mevr. Simons uit Vlissingen.

Hengelwedstrijd
De zeehengelsportvereniging “De Zeekrab” te Breskens heeft aan het “Duivelshoekje” haar eerste onderlinge wedstrijd gehouden, waaraan 63 hengelaars deelnamen. Slechts 6 kg. vis werd gevangen. De uitslag is: 1. L. Riemens 679 pnt.; 2. S. Versprille 556 p.; 3. C. Dijl 454 p.; 4. A. Versprille 347 p.; 5. L. de Vriend 323 p.; 6. A. Visser 306 p.; 7. S. v.d. Velde 298 p.; 8. I. Verduijn 288 p.; 9. L. v.d. Hooft 267 p.; 10. C. Riemens 247 p.; 11. J. v.d. Velde 185 p.; 12. J. Albregtse 147 p.; 13. P. Beun 142 p.; 14. Ph. Keijmel 136 p.; 15. A. v.d. Velde 136 p.; 16. P. Versprille 133 p.: 17. W. de Meester 126 p.; 18. I. Christiaansen 123 p.; 19. A. de Looze 116 p.; 20. Verherbrugge 115 p.

WV

Geplaatst in De Schakel | Reacties staat uit voor De Schakel, 401

Trainers (10): 401

IMG_8419

Tonny van Mulken (links) en Rudi Cornelis. Foto rechts: Het kampioensteam van Hoofplaat. Foto: Henk Verstraaten 

Rudi Cornelis en Tonny van Mulken

Bij aanvang van de winterstop van het voetbalseizoen 2014-2015 ontvingen Rudi Cornelis en Tonny van Mulken het verzoek van het bestuur van VV Hoofdplaat om de training en coaching van het eerste elftal over te nemen. Dat dit tot nadenken stemt is duidelijk, maar zij slaagden erin met dit elftal de titel te behalen. 

Tonny van Mulken en Rudi Cornelis hadden aan de avond voorafgaand aan ons gesprek geen vroegertje. In Hoofdplaat genoten zij van een gezamenlijke barbecue met bestuur en spelers van de voetbalvereniging. Erg gezellig en feestelijk natuurlijk na het behalen van de titel in en tegen Groede. Op 20 juni vindt de officiële receptie in Hoofdplaat plaats. Genodigden worden van 19.00 tot 21.00 uur in de gelegenheid gesteld hun felicitaties uit te brengen. Daarna is er een feestavond.
De voetbalcarrière van Rudi Cornelis begon 25 jaar geleden ook in Hoofdplaat. Daarna kwam hij uit voor Terneuzen, Eeklo, Vlissingen en Breskens. Zijn trainerscarrière begon omstreeks 1990 in Biervliet, vervolgens werden het Philippine, Hoek 2, Aardenburg, Cadzand en afgelopen seizoen Hoofdplaat.
Kwalitatief staat het spelen voor VC Vlissingen voor Rudi zeker bovenaan. Daarbij herinnert hij zich zeker nog de kwartfinale van de landelijke bekercompetitie. Via zijn werk bij een baggermaatschappij belandde hij in Nigeria, waar hij werd uitgenodigd met de toenmalige hoofdklasser Vlissingen te komen spelen. “In al die jaren is de mentaliteit en inzet wel wat veranderd”, zegt Rudi.
Tonny voetbalde vanaf zijn achtste jaar bij VV Breskens. Op zijn achtentwintigste liep hij een zware blessure op, waardoor hij een punt achter het actief voetballen moest zetten. Hij ging verder als trainer van de A-junioren en fungeerde tevens als hulptrainer van Robbie de Muynck. Daarna trainde hij Hoofdplaat drie jaar, tot zijn 52ste . Tegenwoordig loopt Tonny hard. Bij kust- en andere lopen kom je hem steevast tegen. “Zowel in het actief voetballen, hardlopen als trainen steek ik altijd zoveel mogelijk energie”, zegt hij. “Dat moet ook.”
Tot aan de winterstop werd VV Hoofdplaat getraind door Jos de Wilde. “Bij de meeste spelers stond het trainen en presteren bovenaan, maar dat was wel wat gezakt.” Rudi en Tonny zagen het als hun taak om de groep zover te krijgen dat iedereen ervoor ging. Gelukkig was dat zo, en omdat de benodigde kwaliteiten ook aanwezig waren, nam VV Hoofdplaat een koppositie in. Enige tijd stond BVV eerst, maar uiteindelijk kon Hoofdplaat deze club op een achterstand van acht punten zetten.
De opkomst bij de trainingen was goed, iedereen was enthousiast en kon er eens niet op dinsdagavond getraind worden, dan kwam men gewoon op woensdagavond. Tevoren waren door Rudi en Tonny goede afspraken met de spelersgroep gemaakt over trainingen en allerlei andere technische zaken. Conditioneel werd er hard getraind, wat voor menigeen een behoorlijke opoffering was. De 44-jarige Breskense spits Mark Boeckhout was door zijn honderd procent inzet een goed voorbeeld voor zijn voetbalmaten.
Johan de Pauw fungeerde als begeleider, Hannie Blaakman als grensrechter, Menno Heijens deed de keeperstrainingen en Tonny verzorgde dan een extra training. Binnen het bestuur was Davy van Mulken het aanspreekpunt. “Men hield elkaar scherp”, zegt Tonny, “en de opkomst bij de trainingen was hoog, op dinsdagavond vaak met zestien man (van het eerste) en op vrijdagavond met dertig. Van een andere trainer uit onze klas hoorden wij dat hij op een trainingsavond maar tien man had van het eerste en het tweede team.”
De druk bleef hoog bij Hoofdplaat, er moest immers steeds gewonnen worden. In de voorlaatste wedstrijd (uit tegen Groede) zou het kampioenschap behaald kunnen worden en met medewerking van de sponsoren Hafco, PLUS Lohman en Hullu & Cornelis werd een dubbeldekker gehuurd om iedereen (spelers, reserves en supporters) mee te kunnen nemen. Met een 0-2 overwinning werd alle inzet en moeite beloond en konden de medailles worden uitgereikt.
Het vorige kampioenschap was tien jaar geleden. Ruben Thomaes en Martin Scherbeijn waren er toen ook al bij en zijn dus nu de trotse eigenaren van twee medailles. Volgend seizoen zal het zeker zwaarder worden, denken beide trainers, maar wij hopen dat zij niet direct weer degraderen, al is het van Ruben de Meijer al zeker dat hij stopt. Rudi gaat volgend seizoen verder als trainer van Breskens A1 en Tonny laat het voetbal even achter zich en richt zich weer verder op de atletiek.

RC

Geplaatst in Trainers | Reacties staat uit voor Trainers (10): 401

Uitstapjes vanuit Bresjes, 401

Het belfort van Sluis: een buitengewone belevenis!

Na de laatste restauratie ging museum Het Belfort aan de Groote Markt in Sluis in 2013 weer open voor publiek. Het gebouw is door de eeuwen heen vaak door brand en vijandelijke beschietingen verwoest. Jantje van Sluis, die vanaf de toren van het Belfort op ons neerkijkt, moest de bevolking waarschuwen als het weer eens zo ver was. Ook moest hij op gezette tijden de klokken luiden. Zo ook op een avond in 1606 toen de oprukkende Spaanse troepenmacht een gelijktijdige bestorming aan de Oost- en Zuidpoort zou beginnen bij het slaan van de klok. Maar de klok sloeg niet, want Jantje was in slaap gevallen nadat hij op de jaarlijkse kermis te diep in het glaasje had gekeken. De Spanjaarden voelden dat er iets niet klopte, kregen argwaan en trokken zich terug. Niet een heldendaad van Jantje, maar een neut had Sluis van de ondergang gered.
Dit verhaal en nog veel meer geschiedkundige feiten kunt u allemaal lezen en ervaren op de tweede verdieping van museum Het Belfort. Er is een tijdbalk te zien met daarboven een dia-animatie met geluid waarin op een leuke en aanschouwelijke manier de hele geschiedenis van Sluis voorbij komt. Grote fleurige panelen gaan nog dieper in op belangrijke historische feiten, zoals de brand in de Sint Janskerk door een onhandige manoeuvre van loodgieter Moenaert, waardoor de kerk in een paar uur tot de grond toe afbrandde. Er wordt een idee gegeven van het drukke en bruisende stadsleven in het bourgondische Sluis als knooppunt van handel in de 14e eeuw. In die tijd werden ook de wallen rond Sluis aangelegd. Er werd handel gedreven, oorlog gevoerd en feest gevierd. Hoogte- en dieptepunten wisselden elkaar af. De haven aan het Zwin verzandde en de handel ging achteruit. De reformatie bracht ook de nodige perikelen met zich mee. Weer een eeuw later moest Sluis zich ook nog eens hevig verzetten tegen de Fransen.
Enkele typische personages vertellen hun verhaal, zoals kroegmeid Rozemarijntje, de Spaanse soldaat Rodrigo Gomez, Lysbeth de echtgenote van loodgieter Moenaert, burgemeester Hennequin en Jantje de klokkenman. Zo komen de geschiedkundige verhalen echt tot leven. Soms kan de stijlvolle burgemeesterskamer bezocht worden, de pronkzaal van het belfort, met het kostbare goudleerbehang. In het midden van de kamer staat een lange vergadertafel met daarop in krantenartikelen en foto’s de recente geschiedenis van Sluis en een lijst met daarop alle burgemeesters die Sluis ooit heeft gehad.
Als u nog een verdieping hoger gaat, kunt u zich verdiepen in het leven van de beroemdste Sluisenaar, Johan Hendrik van Dale, de schoolmeester, stadsarchivaris en woordenboekschrijver. Hij speelde een belangrijke rol in het sociale leven van Sluis. Helaas mocht hij slechts 44 jaar oud worden, maar hij heeft zeker zijn sporen nagelaten. U komt hier veel te weten over zijn leven en zijn betekenis voor de taal.
Deze afdeling is heel interactief en vooral ook leuk voor kinderen. U kunt luisteren naar verschillende dialecten en raden welke u hoort. U kunt zich neervlijen op de Zeeuwse klapbank, waar u gesprekken kunt beluisteren over de landbouw, de oorlog, de visserij en de watersnoodramp van 1953 in de verschillende dialecten uit de omgeving. Op deze verdieping bevindt zich ook de toegang tot de toren, dus wie zin heeft om een fantastische blik op Sluis te werpen kan de 91 treden van de zeer smalle wenteltrap beklimmen.
Terug naar beneden om de rijk versierde raadzaal te bewonderen met schilderijen uit de 17e en 18e eeuw, wapenschilden en balkdecoraties. Maar het meest in het oog springende detail is het fraai gedecoreerde vierschaarhek als symbool voor de rechtspraak die vroeger in het stadhuis werd uitgeoefend.
Een historische stadswandeling in combinatie met een bezoek aan museum Het Belfort is zeer aan te bevelen. Vanaf 3 juni tot en met 16 september worden iedere dinsdagmorgen rondleidingen gegeven en kan men voor € 5,50 kennismaken met het historische Sluis. Ook zijn er speciale kinderrondleidingen, waar de gids in eenvoudige woorden een stukje geschiedenis en leuke weetjes over Sluis zal vertellen. Alle deelnemers krijgen een gratis stripboek ‘Suske en Wiske en de Laaiende Linies’ over de Staats Spaanse Linies en de Tachtigjarige Oorlog, waar Sluis ook in voorkomt. Veel plezier in Sluis.

Maria de Milliano

Heeft u ook een leuk plekje bezocht? Laat het ons weten door een mailtje te sturen naar opstap.info@gmail.com.

Geplaatst in Uitstapjes | Reacties staat uit voor Uitstapjes vanuit Bresjes, 401

Sportief, 401

Eindsprint

Aan het eind van de middag reden de twee coureurs met een redelijk tempo over het fietspad langs Nieuwvliet. Het was een mooie dag om te fietsen en er stond bovendien vrij weinig wind. Er werd heel wat afgepraat, want ze reden lang niet op topsnelheid. Het hele programma werd doorgenomen: werk, vakantie, de prestaties van de kleinkinderen op school, de voetbalcompetitie en wie er over enkele weken favoriet waren om wereldkampioen fietsen te worden.
Ineens merkten ze dat er iemand in hun wiel zat. Toen ze achterom keken, waren ze hoogstverbaasd, want het was een man op een gewone fiets. Op zijn bagagedrager zat een tas. Waarschijnlijk was het iemand die net van zijn werk kwam en op weg was naar huis. Maar het was toch geen gezicht dat twee coureurs op echte wielrenfietsen in hun wiel een gewone fiets hadden? De twee mannen keken elkaar eens aan met een blik van dat ze die achtervolger wel eens even achter zich zouden laten. Er werd een tandje bijgeschakeld en het tempo werd verhoogd. Dat hielp evenwel niet om de fietser uit hun wiel te krijgen. Nog maar een tandje bij en weer een beetje harder, maar ook dat lukte niet.
De mannen vonden het maar niets. Wat ze ook probeerden, de achtervolger bleef hardnekkig in hun wiel zitten. Intussen waren ze al door Groede gereden en Boerenhol naderde. Het tempo werd nog maar eens verhoogd, de twee sportievelingen zaten nu duidelijk aan hun maximum. Dat moest niet lang meer duren, maar die man op die gewone fiets zou toch zo langzamerhand ook aan het eind van zijn krachten zijn?
Integendeel. Plotseling hoorden ze een fietsbel en automatisch gingen de beide mannen opzij. Tot hun stomme verbazing werden ze gepasseerd door hun achtervolger op zijn werkfiets, die er meteen een sprintje inzette en binnen de kortste keren een ruime voorsprong had. De coureurs wisten niet wat ze zagen. Gedesillusioneerd vervolgden ze hun weg naar de boot. Of ze nog steeds fietsen is mij niet bekend, maar wat ze niet wisten, is dat hun achtervolger zelf een fanatiek sportman was, die onder meer ook fietste. Hij woonde bij Roofack en toen hij thuiskwam, was hij zelf ook helemaal aan het eind van zijn krachten, maar hij had zich kostelijk vermaakt met die twee coureurs.

Frans Meijaard

Geplaatst in Sportief | Reacties staat uit voor Sportief, 401

Beste Sakke, 401

Al oav’r die nieuwe weg nao’ T’rneuz’n hereej’n? ‘Oe schie’ da’ maor-op zeg. Hjin last mji’ van trekk’rs en vrachtwaogh’ns ‘oef j’oek nwoait lank acht’r te bluuv’n omda’ t’r hereh’ld dubb’le baon’n zien. Je zou ‘t ‘aost leut’g vinn’n om nao’ T’rneuz’n te haon, mao’ jao, dao’ hao’ je toch oek nie’ voa’ je plezier nao’toe eeh. Wudd’r komm’n d’r ‘aost nwoait mji’. Wa’ moe’ je d’r haon doen? De mjiste wienk’ls waor an wudd’r vroeh’r nog wè’ ‘n kji’ nao’toe hieng’n, zie d’r nie’ mji’, in de Noardstraote is ’t lang nie’ zwoa’ h’zell’g mji’ as vroeh’r, omda’ t’r noga’ wa’ leegstand is.
Nji’, wudd’r an’t dao’ a snel hezien en èn zjirre hemaokt da’ we weer in onz’n autoa zaot’n om naor ‘uus te haon. Dan is ’t weer ’n voardjil da’ die nieuwe weg d’r is, a wier’n wudd’r onderweg ophouw’n omda’ t’r’n nieuwe asfaltlaoghe heleid wier. Jao, kenn’l’k hao da’ spul nie’ mji’ zwoa lank mee teegh’nwoard’g. Houdbaorheidsdatum ’n paor maond’n en dan moe’ t’r weer ’n nieuwe laoghe op.
Bie Schwoandieke zien wudd’r an de rotonde afhesloagh’n nao’ Sluus, wan’ Saore wou nog ’n nieuw horloaghe èn en in Sluus vin’ ze’t altied vee’ leut’gh’r om rond te lwoap’n of op ’n terrasje te zitt’n. Nadjil is dan wee’ wè’, da’ t’r hjin dubb’lbaonsweg is, zwoada’ j’ af ’n toe mie vrachtwaogh’ns te maok’n è en jir an die ’n kji’ rond zwoan rotonde hedraoid zien, bin je weer ‘n ‘alf uure vè’d’r.
Noe zien d’r wè’ sjoafeurs die dienk’n an ze slim zien. Die riej’n nie’ netj’s tacht’g oav’r de hewoane weg. Nji, vansèf nie. Stel je voa’ da’ ze acht’r ’n vrachtwaogh’n komm’n te zitt’n en nie’ ‘art’r dan tacht’g kunn’n of an ze da leste wè’ kunn’n, bestao’t hevaor da’ ze tuss’n Woasburg en Draobrughe heflitst worr’n. Nji, die mens’n riej’n mie udd’r waogh’n oav’r de vintweg. En ‘ard a da’ haot. Sommighe riej’n zeek’r ‘art’r dan ‘ond’rdtwint’g. ’t Wor oek alkmao’ drukk’r op die vintweg, die mjir op ’n reesbaone behin te liek’n. Leev’nshevaorl’k a je ’t mie vraoght.

De nèst’gheid eeh,

Arjaon

Geplaatst in Sakke en Arjoan | Reacties staat uit voor Beste Sakke, 401

EN PASSANT, 401

Saamhorigheid

Alsof het voorgoed uit de woordenboeken is geschrapt, het begrip saamhorigheid. Het gevoel van bij elkaar horen en het besef te weten dat we niet ieder voor zich op een eiland wonen. Vooral in discussieprogramma’s op de televisie valt mij dat soms op.
Het woord saamhorigheid is mij, bij het wisselen van de maanden april en mei, verschillende keren bijgebleven. Koningsdag op maandag 27 april was daarvan een van de voorbeelden. Mensen die niet moesten werken, zaten massaal aan de buis gekluisterd. Jammer was dat in ons eigen Bresjes slechts zo hier en daar de Nederlandse driekleur in de straffe wind wapperde. Dat is immers wel het geval tijdens de jaarlijks visserijdagen in de maand augustus. Dan zijn er veel straten met vlaggetjes versierd en hangt de tweekoppige zwarte adelaar feestelijk aan veel huizen. Dan is de saamhorigheid echt zichtbaar. Gelukkig maar.
Ook 4 mei is een dergelijke datum. De herdenking van de om het leven gekomen oorlogsslachtoffers op de Dam in Amsterdam is elk jaar weer indrukwekkend. Niet alleen omdat er daar rond de klok van acht uur vele tienduizenden mensen aanwezig zijn, maar ook omdat er dan een totale stilte ‘hoorbaar’ is. Een enkele overvliegende vogel lijkt daaraan mee te willen doen. De klanken van de Last Post klinken op die avond nog lang na.
Maar ook op andere gebieden is de saamhorigheid dikwijls sterk aanwezig. De concerten van André Rieu in binnen- en buitenland brengen tienduizenden mensen op de been, die deinend op de muziek er een gezamenlijk feest van maken. Het doet er niet toe dat muziekcritici daarbij hun wenkbrauwen optrekken. De opzet van de concerten is immers mensen feestelijk blij te maken. Eveneens is dat het geval bij popconcerten, waar jongelui op velden, in tenten en stadions volkomen uit hun dak gaan.
Saamhorigheid is echt nog in veel andere facetten van onze samenleving op te merken. Voorbeelden te over. Een positieve levenshouding gaat daarbij voorop.

Bochet,

een voorbijganger

Geplaatst in En passant | Reacties staat uit voor EN PASSANT, 401

Groot Breskens Dictee, 401

dictee

Geplaatst in Dicteerubriek | Reacties staat uit voor Groot Breskens Dictee, 401

Ondernemende Bressiaanders: Café Verah, 401

Verah

Ruim een jaar moesten de vaste klanten van het café in de 1e Zandstraat hun pad verleggen en een andere locatie zoeken om hun drankje te nuttigen en bij te praten met vrienden en kennissen. Sinds begin december kunnen ze weer terecht op hun oude stek. Veronique en Hans Jongmans zijn de nieuwe uitbaters en daarmee de naamgevers: Verah, een creatieve samenvoeging van hun twee namen. 

Veronique en Hans hebben een jarenlange ervaring in de horeca, al heeft Hans een diploma van automonteur op zak. “Ik heb nog gewerkt bij Deschatech en Autobedrijf van de Ree”, vertelt hij. “Op het laatst niet meer in de werkplaats maar aan de receptie. Daardoor had ik veel contact met klanten.” Veronique werkte ook op een locatie waar veel mensen komen, in het zwembad te Oostburg. “We kennen dus allebei heel veel mensen”, beweren ze, “en velen kennen ons, dat helpt zeker bij het opbouwen van een klantenkring. Daarnaast zijn we zakelijk heel actief op Facebook. We delen veel met andere bedrijven in Breskens, zoals onder meer rederij De Festijn, café The Bounty en snackbar Frietkotter en dat gaat over en weer.”
Het cafégedeelte hebben ze gelijk aangepakt en opgeknapt. Alles oogt nu fris en helder. “We willen nog nieuw meubilair en er komt binnenkort nog andere, meer opvallende buitenverlichting, want we zitten toch een beetje in een uithoek. Dan zijn we beter zichtbaar vanaf het pad naast de ijssalon. Het biljart is blijven staan, maar we hebben geen vereniging meer. Toch wordt er veel gebruik van gemaakt. Verder is een terras aan de achterkant een grote wens. We hopen dat de eigenaar van het pand akkoord gaat. Er is voldoende ruimte. Nu staat er een loods, een opslagplaats van de vroegere biertanks. Wij werken met fusten, daar is inpandig genoeg en een beter beveiligde ruimte voor, aangezien wij hier niet wonen. De tanks zijn al verwijderd door de brouwer. De loods kan snel tegen de vlakte en dan zouden wij beschikken over een prachtig, zonnig terras, vlakbij het strand. Voor de rokers zou een terras ook een oplossing zijn, dan kunnen ze even zitten en hoeven niet meer buiten te staan. Roken in het café is echt uit den boze. Boetes hiervoor kunnen wij ons niet permitteren.”
Over hun klanten zijn ze alleen maar positief. “Er komen mensen van alle leeftijden bij ons, ook steeds meer vakantiegangers, maar vooral Bressiaanders. Wij serveren geen eten. Mogelijkheden hiervoor zijn er meer dan genoeg in Breskens. We verwijzen ze wel door. Met de collega’s hebben we een goed contact, vooral met de naaste buren zoals café Centraal en The Bounty. Dit is een café, borrelhapjes zoals kaas en worst serveren we regelmatig, maar dan als extra service en uiteraard gratis.”
Het werken in hun café combineren ze met hun drukke familieleven. Veronique en Hans hebben vier kinderen. “De leeftijden verschillen nogal. Nu kan indien nodig de oudste op de jongste passen, maar dat gebeurt niet vaak. Door de week is Hans vooral hier te vinden en in de weekenden wisselen we elkaar af. Op heel drukke dagen, net als onlangs met Pasen, staan we hier allebei. Verder houden we de zaak en ons privé strikt gescheiden. De kinderen komen hier vrijwel nooit.”
Op maandag en dinsdag is café Verah gesloten. “Op bijzondere dagen zoals tweede Pasen, Pinksteren en bij de jaarmarkt zijn we wel open. Tevens doen we iets extra’s tijdens evenementen. Zo hebben we drie dagen muziek tijdens de Breskense kermis en ook tijdens de Visserijfeesten. Hierover zullen de Bressiaanders nog kunnen lezen in Op Bresjes.”

WV

Geplaatst in Ondernemende Bressiaanders | Reacties staat uit voor Ondernemende Bressiaanders: Café Verah, 401

75 jaar KNRM afdeling Breskens (1): 400

aA1

Van Vlissingen naar Breskens, 1940

Dit jaar bestaat het reddingsstation te Breskens van de Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij 75 jaar.
In juli 1940 – al tijdens de eerste weken van de Duitse bezetting – werd de reddingsboot Maria Carolina Blankenheim, die in Vlissingen gestationeerd was, overgebracht naar Breskens, om van hieruit haar werkzaamheden in de Scheldemonding verder te zetten. Om deze beslissing van het hoofdbestuur van de Reddingmaatschappij ten volle te kunnen begrijpen moeten we even stilstaan bij wat vooraf ging.
De nautisch risicovolle monding van de Westerschelde, zowel op zee als op de rivier (verraderlijke ondiepten en stroming, druk scheepvaartverkeer en visserij), bracht de toenmalige Reddingsmaatschappij, de Z.H.M.R.S. (Zuid Hollandse Maatschappij tot Redding van Schepelingen) er toe al in 1873 een reddingsboot te Vlissingen te stationeren. Deze beslissing werd vooral genomen onder druk van het Ministerie van Marine, waaronder toen ook het (Nederlandse) Loodswezen onder ressorteerde.
Vooral na de Eerste Wereldoorlog was de band tussen het Loodswezen en de Reddingsmaatschappij nog hechter geworden. Hoe hecht deze band was kan men opmaken uit de rapporten en dagjournalen van zowel het Nederlandse als het Belgische Loodswezen. Een paar voorbeelden:
– Vrijwel alle bemanningsleden van de reddingsboot waren actieve of op rust gestelde personeelsleden van het Loodswezen. Zo waren alle schippers (oud-)loodsen of redebootschippers. Onder de opstappers waren af en toe ook een paar bemanningsleden van het Belgische Loodswezen. Al deze personeelsleden hadden van de inspecteurs van het Loodswezen de schriftelijke verzekering dat “mocht hen iets overkomen, hun gezinnen niet onverzorgd achter zouden blijven”.
– Toen in 1912 de “nieuwe” reddingsboot M.C. Blankenheim wegens zijn grote afmetingen niet meer in de loods bij de buitenhaven paste, kreeg deze een veilige ligplaats in de koopmanshaven tussen de loodsboten, onder toezicht van de opperschipper (zie foto; bemerk hoe deze reddingsboot en de redeboot zowat dezelfde rompvorm en opbouw hebben).
– Deze reddingsboot werd in de praktijk door het ministerie van marine onderhouden op de marinewerf van Vlissingen.
– Alle reddingsrapporten werden weliswaar door de schipper opgesteld, maar netjes overgeschreven door een klerk op het kantoor van Marine om daarna naar het hoofdkantoor van de ZHMRS te Rotterdam te worden verstuurd.
In de vroege ochtend van 10 mei 1940 vielen Duitse troepen de Lage Landen binnen. Naleving van het neutraliteitsbeginsel belette Nederland Franse en Engelse troepen in te zetten om de strategisch belangrijke Schelde te verdedigen. Toch liet men toe dat onder andere de Franse 60ste infanteriedivisie de oevers van de Schelde van Walsoorden tot Breskens bezetten. Deze operatie werd al op 10 mei in gang gezet. Een gedeelte kwam via West-Zeeuws-Vlaanderen over de weg, een ander gedeelte werd ingescheept naar Vlissingen. De Franse en Britse marine patrouilleerde op de Schelde en stelde samen met de opgevorderde Loodswezens en veerboten de troepentransporten richting Walcheren in gang.
Toen in de namiddag van de 14de mei het bericht doorkwam dat de Vesting Holland was gevallen, capituleerde Nederland (vooral ook na het bombardement op Rotterdam), met uitzondering van Zeeland. Echter omdat de Duitse troepen snel bleven oprukken, gaf men de Franse troepen opdracht zich terug te trekken. Nu ging het richting de veerhaven van Vlissingen om naar Breskens over te steken.
Wat de volgende dagen gebeurde was een ware ramp – niet in het minst voor de haven van Breskens en haar visserij. Alles wat kon varen werd opgevorderd: veerboten, binnenvaartuigen, vissersboten en alle vaartuigen van de beide Loodswezens en maar ook de reddingsboot! Alle Franse troepen werden overgezet. Maar wat men niet verwachtte: nadien werden alle vaartuigen in de haven van Breskens vernietigd.

Vier schepen van de PSD werden in de haven tot zinken gebracht. Ook zeven vaartuigen van het Nederlands loodswezen ontsprongen de dans niet. Het vrachtschip Telegraaf X, het visserij-inspectievaartuig Voorwaarts en twee Franse korvetten volgden. Maar wat nog erger was, ook 95 procent van alle in Breskens afgemeerde vissers- en binnenvaartschepen werden afgezonken, in vele gevallen zelfs onherstelbaar vernietigd. (Het bevel hiertoe werd gegeven aan de Franse Korvetkapitein Hamelin op 27 mei 1940: ‘procédera de toute urgence au sabordage ou à l’ouverture d’eau de tous les bacs et matériel flottant (malles comprises) se trouve dans le port de Breskens et aux abords du bacs’, met andere woorden de onmiddellijke en totale vernietiging van alles wat in de haven van Breskens dreef).

De reddingsboot M.C. Blankenheim, die ook samen met de redeboten was ingezet om de troepen te transporteren, ontsprong echter de dans: op dat moment assisteerde hij een redeboot die beschoten was vóór Cadzand.
Reeds eind juni/begin juli 1940 werd door de Inspecteur van het Loodswezen besloten om het Loodswezen voor zover mogelijk naar Terneuzen over te brengen. Vooral uit vrees dat de haven van Vlissingen het doelwit zou worden van bombardementen of beschietingen. Deze vrees bleek achteraf terecht: Vlissingen werd 58 keer beschoten en was daardoor de meest geteisterde haven van Nederland. Dit besluit werd ook onmiddellijk meegedeeld aan het bestuur van de Reddingsmaatschappij. Het Hoofdbestuur besloot hierop ook reddingsboot van Vlissingen naar Breskens over te brengen (en niet naar Terneuzen, omdat deze haven te “ver” van zee verwijderd was).
Hier moeten we ingrijpen in de “algemeen tot nu aanvaarde” stelling dat de reddingsboot pas eind augustus te Breskens werd gestationeerd.
In werkelijkheid was de reddingsboot reeds vanaf juli vanuit Breskens operationeel. De laatste Vlissingse schipper van de reddingsboot, gewezen zeeloods C. List, had de boot reeds naar Breskens gebracht en had al voor 21 augustus een paar reddingsreizen ondernomen. De rapporten hierover werden echter nog officieel onder de noemer van aan het reddingstation Vlissingen opgemaakt. Maar er staat duidelijk in dat men vanuit Breskens vertrokken was.
Het heeft tot eind augustus geduurd om het station Breskens volledig operationeel te maken. Het Hoofdbestuur van de KZHMS had immers tijd nodig om zich te reorganiseren, rekening te houden met de onbekende nieuwe situatie, maar vooral om contact met de plaatselijke stations te houden (directe communicatie was zo goed als onmogelijk). Het gebouw waar men normaal vergaderde was op 14 mei door het bombardement op Rotterdam vernietigd: het kantoor van de president Baron Sweerts de Landas Wyborgh aan de Wijnhaven was verbrand, inclusief een deel van het daar bewaarde archief van de KZHMS. Verder was de eerste aandacht vooral gericht op hoe om te gaan met eisen van de bezettingsmacht en de neutrale opstelling van de Reddingmaatschappij te waarborgen.
Wat Breskens betrof, is men onmiddellijk overgegaan tot het zoeken naar iemand die het station zou organiseren, zou opstarten en er leiding aan geven. Het feit dat men geen beroep meer kon doen op de ondersteuning vanuit de Marine en het Loodswezen maakte deze opdracht nog moeilijker. Reeds begin juli 1940 werd burgemeester J.P. Drost gevraagd om deze klus te klaren en hij werd dan ook kort nadien aangesteld als agent van de Reddingsmaatschappij. Dat bleef hij officieel tot eind 1941, toen hij Breskens verliet om elders burgemeester te worden. Maar in de praktijk was het de gemeentesecretaris J.P. Eekhout die alle belangen van de Reddingmaatschappij in Breskens verdedigde. Hij volgde officieel eind 1941 J.P. Drost op als agent en bleef dat nog vele jaren (ook toen hij na de oorlog zelf burgemeester werd).
Het eerste wat hij deed was het zoeken van een bemanning. Hij kwam hierbij terecht bij de familie Van den Heuvel. Vier broers Van den Heuvel, technisch werkloos omdat ook hun vissersschip afgezonken werd bij de Franse actie, werden bereid gevonden de reddingsboot te bemannen: André, Jan, Joost en Piet (zie foto).
Over de bijzondere grote rol die zowel J.P. van Eekhout als de broers Van den Heuvel, komen we later terug.

MEDC

Geplaatst in KNRM 75 | Reacties staat uit voor 75 jaar KNRM afdeling Breskens (1): 400

Opgegroeid met Op Bresjes: Naomi Esseling

aNaomi

Even op schoolreis naar Parijs, dat kan anno 2015. Naomi Esseling was er op vrijdag 24 april met haar klas en heeft heel erg genoten. “We zijn om zes uur vertrokken”, vertelt ze een paar dagen later, “en waren om half twee ‘s nachts weer thuis. We hebben heel veel gezien, veel gebouwen die wel indruk maakten, maar de Eiffeltoren toch wel het meest.”
Naomi zit in de derde klas VMBO TL op het Zwin-College en verder is ze, wellicht dankzij haar moeder Marianne, die trainster is bij DIO, heel sportief. Ze zwemt, is lid van DIO en doet daar vooral aan acrogym, acrobatische gymnastiek. “Echt kunstjes, zoals op elkaar staan en nog maar kort geleden ben ik begonnen met trampolinespringen.”
Naomi heeft, zoals de meeste jonge dames, een echte beste vriendin, en dat al ruim tien jaar. Toch heeft ze zich nooit opgegeven voor de rubriek Beste Vriendinnen in Op Bresjes? “Ik dacht dat alleen voor kleintjes was.” Nee, ook voor grotere dames en heren.
Lezen doet ze Op Bresjes wel. “Ik kijk het blad vooral door en lees de berichten die me interesseren.”

WV

Geplaatst in Algemeen | Reacties staat uit voor Opgegroeid met Op Bresjes: Naomi Esseling