Hannie Flikweert wint CZ wedstrijd 

ateambz

Het team van buurtzorg met Hannie uiterst rechts

Hannie Flikweert van Buurtzorg Midden- en West-Zeeuws Vlaanderen heeft de jaarlijkse verwendagwedstrijd van CZ gewonnen. Ze mag haar plannen uitvoeren op kosten van CZ.

Op zaterdag 27 september wordt Hannie’s droom werkelijkheid met medewerking van maar liefst vier Zeeuwse Sterrenkoks: Edwin Vinke (De Kromme Watergang), François de Potter (La Trinité, Sluis), Laurent Smallegange (Spetters) en Syrco Bakker (Pure C, Cadzand).
“De dag komt ten goede aan cliënten van onze thuiszorg organisatie”, vertelt een opgetogen Hannie. “Het leek me een toepasselijk idee om op de verwenmiddag ook de workshop ‘een Zeeuwse Knoopsieraad maken’ te laten volgen door de deelnemers. Uiteraard aangepast aan de mogelijkheden en wensen van de cliënten.
Tijdens de workshop genieten we onder het genot van een kop koffie met de in de Zeeuwse knoopbakblik gebakken appeltaart. Deze appeltaarten zijn de dag voor de verwendag door verschillende cliënten eigenhandig gebakken! Tal van sponsors stellen de materialen beschikbaar. Voorafgaand aan de workshop is er de mogelijkheid om deel te nemen aan de rondrit in het land van Cadzand.”
Het vervoer is deze dag in handen van het Rode Kruis. “We beginnen met een rondrit langs de dorpen waar de cliënten bijzondere herinneringen aan hebben en eindigen in restaurant De Zwaan te Schoondijke. De gerechten worden geserveerd in de vorm van de Zeeuwse Knoop en zijn bereid door niemand minder dan de Zeeuwse Michelin sterrenkoks! Het volledige team van buurtzorg, bestaande uit verzorgenden en verpleegkundigen, zal assisteren om alles in goede banen te leiden. “Het zijn de kleine dingen die het doen, maar ik wilde deze dag toch spectaculair beëindigen en met behulp van deze mannen kunnen we op een ultieme en smaakvolle manier deze dag afsluiten. Bijzondere koks, die zich inzetten voor bijzondere mensen. Dat was mijn droom en dat gaat uitkomen.”

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

Zondagsmarkt in teken van Dierendag

aIMG_2397

Op zondag 5 oktober wordt er van 10.00 tot 18.00 uur een zondagsmarkt gehouden op het Spuiplein. Deze staat dit keer in het teken van Dierendag. De voorgaande jaren kreeg deze dag op zaterdag speciale aandacht, maar valt nu dus samen met een gewone markt op zondag.

Wat kunt u onder meer verwachten? De ganzenfanfare komt en dit zorgt ongetwijfeld voor spektakel. Zij zal tussen 11.00 en 17.00 uur regelmatig optreden. Bezoekers kunnen gratis meerijden op een boerenwagen die getrokken wordt door twee prachtige trekpaarden. Huisdieren worden gratis nagezien door de dierenartsen uit Breskens en IJzendijke. Er zijn demonstraties met een pakwerker en ook diverse gehoorzaamheids- en behendigheidsmogelijkheden door hondenschool Fun uit Sluis. Kinderen tot tien jaar kunnen gratis meedoen met de caviarace en daarmee een prijsje winnen. Verder zijn het Dierencrematorium HDC uit Breskens, Dierenasiel Terneuzen en nog diverse andere verenigingen met een kraam aanwezig. Daarnaast zijn uiteraard de vertrouwde marktkramen aanwezig, de winkels zijn geopend, terwijl er ook genoten kan worden van de terrassen van de horeca.

 

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

Sprookje Zeevlabouter Knapkop

aKnapkop

Het heeft bijna zestig jaar geduurd, maar als de Kinderboekenweek woensdag 1 oktober begint, is Zeevlabouter Knapkop ook van de partij. In een dertig pagina’s boekje is het sprookje over deze in het Landje Apart woonachtige kabouter te lezen.

In februari 1956 schreef Peter de Lijser het sprookje Zeevlabouter Knapkop vliegt naar de zon. Als achttienjarig mess-bediende op een Shelltanker had hij aan boord voldoende vrije tijd om een verhaaltje te schrijven, dat hij wellicht later aan zijn kinderen of kleinkinderen zou kunnen voorlezen. Dat laatste is er echter nooit van gekomen. Het sprookje verdween in een la, werd vergeten en kwam onlangs tevoorschijn toen de schrijver in wat oude papieren aan het snuffelen was. Inmiddels zijn zijn kinderen en kleinkinderen te oud om nog bij hun vader of opa op schoot te zitten om voorgelezen te worden. Ze hebben nu zelf kinderen en in vele gevallen kleinkinderen.
Peter, al jarenlang opa, bekeek zijn vroegere werk nog eens en paste het enigszins aan naar deze tijd. Hij vond in Kitty Gillissen-de Die een enthousiaste mede-oma, die onmiddellijk na het lezen begon met het maken van tekeningen en aquarellen.
Het sprookje Zeevlabouter Knapkop vliegt naar de zon verscheen in boekvorm, formaat 210×215 millimeter, en is te koop voor € 9,95 in de boekhandel. Meer informatie: ebb@zeelandnet.nl.
In het kader van de kinderboekenweek van 2 tot 10 oktober zijn Peter de Lijser en Kitty Gillissen-de op woensdag 1 oktober van 14.00 tot 16.00 uur bij BRUNA Oostburg, waar ze voor zullen lezen en iets vertellen over de Zeevlabouters. Alle (groot)ouders zijn met hun kleintjes tussen 3 en 7 jaar van harte welkom.

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

Opknapbeurt vuurtoren

avuurtoren

“De schilder? Die is boven”, antwoordt Erny, werknemer van de firma Van Vugt en samen met Levy druk doende in de toren, op mijn vraag waar de schilder is. “Ik wil hem wel voor je halen.” Nou graag, want het is op deze maandag 15 september heel erg warm, zeker binnen de witte omhulling van de vuurtoren.
Erny is snel terug. Zonder schilder. “Hij is niet zo voor de krant. Wil je hem spreken, dan moet je naar boven, een ladder of vijf, zes.”
Nou ja, kladblok, fototoestel, helm, alles moet mee. Dan maar weer een stelling op, ik heb ervaring genoeg opgedaan bij mijn buren. Daar was alles open en niet zo warm.
Eenmaal boven wil de schilder van de firma VENK, metaalconservering, wel iets zeggen. “Wij zijn wel iets gewend, maar nu lijkt het wel een sauna. Onder die omstandigheden kunnen we niet lang aan een stuk doorgaan.”
De toren is gestraald en wit geschilderd. Schilder Wouter maakt een begin met de zwarte verf. Het zal vast wel mooi worden. Eind september moet de klus geklaard zijn. Jammer dat de toren voor het schilderwerk er niet zo bij staat als op de foto van Camile Schelstraete tijdens de vorige opknapbeurt in 1992, dan was het wel te doen geweest en was ik veel langer boven gebleven, nu werd het een bliksembezoek.
Beneden waren de mannen van de firma Van Vugt druk bezig. Daar was het niet zo extreem warm als boven, maar ook zij moesten werken binnen het witte omhulsel, dus ook hier was het zweten.

WV

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

Geslaagde Ride for the Roses

aDSCN0298

Het team van B&B De Passant en Xerxes’ Hairstyling dat op 7 september de Ride for the Roses reed. Van links naar rechts: Jan Brouwer, Fabian Brouwer, Pascal Brouwer, Xerxes Markusse, René van der Meule, Maurice Klinkers, Frans Meijaard, Daan de Winde en Sjaak Oosterling.

Zondag 7 september werd de Ride for the Roses gereden. Start- en finishplaats waren de Zeelandhallen in Goes. Een kleine 12.000 fietsers deden hieraan mee. Zij maakten een tocht van 25, 50 of 100 kilometer door de provincie. Ook uit Breskens waren er diverse fietsliefhebbers. Negen daarvan reden met het team van B&B De Passant en Xerxes’ Hairstyling de langste afstand. Een verslag.

Afgelopen voorjaar heb ik me ingeschreven voor de Ride for the Roses. Ik had al meer aan dit evenement meegedaan en dat was me zo goed bevallen dat ik niet lang moest nadenken om ook deze editie aanwezig te zijn. Mijn zwagers zouden zich ook inschrijven, dus was ik in ieder geval niet alleen. Bovendien was er tijd genoeg om te trainen. Dat laatste is overigens niet zo’n probleem, omdat ik al jarenlang gewend bent om op zaterdag- en zondagmorgen op m’n racefiets te stappen en een rondje te rijden.
Na een paar weken hoorde ik dat er ook een ploeg van kapper Xerxes mee zou gaan doen. Mijn zwager stelde voor om ons daarbij aan te sluiten. Hij fietst daarmee regelmatig op dinsdag- en donderdagavond door de polders en het leek hem wel leuk om ons in Goes daarbij aan te sluiten. Waarom zouden we het niet doen? Ik was toch al van plan om doordeweeks met die jongens mee te gaan rijden, dus zou de Ride een mooie afsluiting van het seizoen kunnen zijn. Van dat doordeweeks rijden is wat mij betreft niets gekomen, maar van de seizoensafsluiting wel.
Onze ploeg bestond uit negen personen. De zaterdagavond daarvoor leverde ik mijn fiets bij Xerxes in waar mijn tweewieler in een busje geladen werd. De andere morgen verzamelden we ons even voor half acht in de Glacis tussen de Grote Kade en de Dorpsstraat. Met twee busjes en evenveel personenwagens vertrokken we richting Goes. Onderweg was er op die zondagmorgen aanvankelijk nog niet veel verkeer. De weinige auto’s die we zagen waren meestal voorzien van een of meerdere fietsen. Allemaal met dezelfde bestemming.
Net voor Goes werd het drukker, maar mede door de goede organisatie bereikten we vrij snel het voor de Zeeuws-Vlaamse deelnemers bestemde parkeerterrein. Daar werden de fietsen uitgeladen en de fietskleding aangedaan. Op het gemakje ging het naar de Zeelandhallen, waar het een drukte van jewelste was. Om de een of andere reden was mijn rugnummer niet met de post gearriveerd werd, waardoor ik een nieuw nummer in de hal op moest halen. Nadat dit op mijn shirt gespeld was, kon er een groepsfoto van ons gemaakt worden. Ik koos hiervoor een niets vermoedende andere deelnemer uit, maar het resultaat stemde tot tevredenheid. Na geposeerd te hebben, stapten we op onze fiets en begaven ons naar het grote parkeerterrein naast de hallen waar al enkele duizenden deelnemers stonden te wachten. Het was een uur of negen en de start zou pas om 10.00 uur plaatsvinden. Al die fietsers bij elkaar met hun vaak fel gekleurde tenues, allemaal een helm op en voorzien van een zonnebril, bieden een kleurrijk tafereel. Dat uurtje wachten op de start leek niemand te vervelen. Ieder bracht dit op zijn of haar eigen manier door: de een stil, een ander pratend, weer een ander grappend en grollend of etend en drinkend. Het was daar best gezellig. Net voordat de Commissaris van de Koning het startschot zou geven, waren er enkele toespraken en mededelingen. Het werd pas echt stil toen The Rose gezongen werd. Alle deelnemers trokken zich voor enkele minuten terug in hun eigen wereldje of keken in de richting van zangeres Patricia Foort die op een hoogwerker boven alle deelnemers het bekende lied van Bette Midler vertolkte. Het was indrukwekkend en moet voor velen een kippenvelmomentje geweest zijn, denkend aan mensen uit hun omgeving die met kanker te maken hebben (gehad).
Om 10.00 uur klonk het startschot voor de honderd kilometerrijders en kwam de groep fietsers in beweging. Het duurde ruim vijfendertig minuten voordat wij over de startstreep gingen en aan onze tocht konden beginnen. Het viel ons al snel op dat er veel publiek langs de kant stond dat ons enthousiast aanmoedigde. Hartstikke leuk natuurlijk. Het was net alsof we echte professionele renners waren. In de vele dorpjes die we kruisten klonk er muziek. Zo werden we in Nieuw- en Sint Joosland verwelkomd door de Raad van Elf van de carnavalsvereniging, terwijl een dweilorkest voor de nodige ambiance zorgde. Maar Nieuw- en Sint Joosland was geen uitzondering. Ook in andere dorpen en steden was er veel belangstelling voor de lange stoet met fietsers. Ik moet zeggen dat al die bijval goed is voor de adrenaline. Ongemerkt gaat die tocht voorbij. Het rijden over de Oosterscheldekering en de Zeelandbrug is iets aparts, zeker met mooi weer en dat was het die dag. Niet alleen voor de rijders, maar ook voor de toeschouwers die in de gelegenheid waren om zo’n lang lint met allemaal fietsers over die vijf kilometer lange Zeelandbrug te zien rijden.
Nadat we de Zeelandbrug afgedaald waren ging het met het omweg via Wolphaartsdijk naar Goes. De spieren bleven hun werk verrichten en zo kon het gebeuren dat we tussen al die andere deelnemers met z’n negenen tegelijk de finishlijn passeerden. Nadat de meeste fietsers gefinisht waren, werden er diverse cheques met daarop hoge bedragen aan de organisatie overhandigd. Aan het eind van de middag werd bekend gemaakt dat de totale opbrengst bijna 1,2 miljoen euro was, een record.
Wij waren inmiddels terug bij onze auto’s gekomen en verwisselden onze bezwete kleding voor droge, de fietsen werden weer opgeladen en even later ging het huiswaarts. We waren het er allemaal over eens dat het een mooie dag geweest was. Een van de teamleden meldde me de volgende dag dat hij geslapen had als een Rose. Hij was daarin niet alleen.

Frans Meijaard

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

Goedertijt volgens planning opgeleverd

aIMG_6261

Over twee weken staat de oplevering gepland van het nieuwe Goedertijt aan de Burgemeester van Zuijenstraat. Op 1 oktober worden de sleutels overhandigd aan zorgorganisatie Warmande van hun zorgsteunpunt aldaar en op 15 oktober nemen twintig bewoners van Ter Schelde er hun intrek. De betreffende appartementen zijn alle al toegewezen. Daarnaast worden er elf appartementen verhuurd aan particulieren.

“Hiermee is de planning gehaald”, zegt Woongoed-vertegenwoordiger Serge Nöthen. Eind december 2013 / begin januari werden de palen geheid en daarna verliep alles lekker vlot. Ook tijdens weekenden werd vaak doorgewerkt. Er is een tamelijk grote wachtlijst inclusief een registratiesysteem van alle zorgindicaties, aan de hand waarvan straks de bewoners worden ingedeeld. Alle kamers – identiek qua indeling – moeten door de toekomstige bewoner(s) straks zelf ingericht worden, dat wil zeggen vloer- en wandbedekking, enzovoorts.
De woon-, slaap- en badruimtes zijn ruim van indeling en alle voorzien van de nodige handgrepen en/of steunen in toiletten en badkamers. Centraal aan de voorzijde is een grote zorgruimte, waar regelmatig een zorgmedewerker van Warmande verblijft of spreekuur houdt. Tevens is dit een ontmoetingsruimte voor de bewoners. Kopje koffie drinken, spelletje doen en dergelijke. Alle appartementen beneden zijn identiek van indeling, zij het gespiegeld naast elkaar. De appartementen op de bovenverdieping zijn anders van indeling met hier en daar horizontaal of verticaal toelopende kamers.
Alle appartementen hebben een eigen huisnummer. Tevens zijn er nooduitgangen respectievelijk vluchtdeuren in geval van calamiteiten. Zowel aan de voorzijde als aan de achterzijde moet de tuin nog aangeplant worden. Tevens is er aan de achterzijde een waterberging. Hierin wordt al het regenwater opgevangen, zodat er rondom het gebouw nergens ongewenste plassen ontstaan. Voor de benodigde energie werden op het dak meerdere zonnepanelen geïnstalleerd.
Alle appartementen hebben een ruim balkon (met verlichting) met enerzijds zicht op de Burgemeester van Zuijenstraat en anderzijds op de achterzijde van de Violierstraat. Vanuit de bovenste appartementen idem op de Van Zuijenstraat of de Promenade.
“Een officiële openingsdatum is nog niet gepland”, zegt Serge, “maar die vindt zeker niet vóór 2015 plaats.”

RC

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

Vorderingen MFC

aMFC

Het multifunctioneel centrum in Ghistelkerke begint vorm te krijgen. Binnen is men druk doende met het leggen van de nodige kabels, alle toiletruimtes zijn betegeld, er ligt al vloerbedekking en ook de gymzaal is vrijwel klaar, evenals de grote binnenruimtes waar straks gespeeld kan worden (beneden) en de zaal voor computers (boven).
De vloeren in de klaslokalen worden belegd met marmoleum in een neutrale beige kleur die aangevuld wordt met lichte gekleurde vlakken. Blauw is in alle ruimtes terug te vinden. In de klaslokalen wordt dit aangevuld met groen, bij de kinderopvang met geel en in de toneelruimte, waar straks ook feesten gegeven kunnen worden en een keuken ingericht wordt, is oranje een derde kleur.
De grote open ruimte aan de noordkant van het gebouw is geen speelplaats, maar, volgens Gyno Kouijzer van Woongoed bestemd voor ‘kiss en ride’: “Hier kunnen de ouders hun kinderen afzetten. Tijdens schooltijd is de plaats afgesloten met een slagboom.”
Het lijkt er nog steeds op dat de oplevering eind november plaatsvindt. “Ik denk dat we het halen”, aldus Gyno, “al zijn er nog enkele hindernissen te overwinnen.”

WV

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

Herdenking oorlogslachtoffers 11 september 1944 

aIMG_6200

Het bestuur van de Stichting Oorlogsmonument Breskens had dit jaar, zeventig jaar na het noodlottige bombardement, gekozen voor een herdenking in de SoW-kerk aan de Dorpsstraat. Ruim tweehonderd belangstellenden woonden de indrukwekkende bijeenkomst bij. Medewerking werd verleend door Muziekvereniging Breskens-Groede en het Brugs Vocaal Ensemble.

Na een welkomstwoord door voorzitter Bram de Ruijter spraken onder meer loco burgemeester Peter Ploegaert, dominee Van der Hoek en Bram de Pauw, overlevende van het bombardement.
“Breskens heeft als gemeenschap een zware tol betaald voor de belangrijk militair-strategische ligging van de plaats. De namen van de slachtoffers mogen niet worden vergeten”, aldus Ploegaert. “Het zou mooi zijn als de wereld iets van de Tweede Wereldoorlog zou hebben geleerd. Er zijn nog nooit zoveel verschillende conflicten in de wereld geweest als nu, 53 in totaal. Het lijkt erop dat we maar niet leren van elkaar en dat de wereld nog niet echt veiliger en vreedzamer is geworden. Een eerste stap naar een nieuwe vorm van vrede is het zonder strijd met elkaar samen leven. Daarom is het goed om te blijven herdenken, daarvoor staan we vandaag hier bij elkaar.”

Bernardus – Ben – de Pauw heeft het bombardement dankzij de persoonlijke moed van een Bressiaander, die daarbij zelf het leven verloor, overleefd. “Dit heeft mij voor altijd tot een Bressiaander gemaakt. Vanaf dat ik deze geschiedenis ken, heb ik met schatplichtig gevoeld aan het dorp dat zo’n hoge en onnodige prijs heeft betaald voor de bevrijding van ons land. Niet alleen zijn er zoveel kostbare mensenlevens geofferd, Breskens werd letterlijk en figuurlijk weggevaagd”, aldus de Pauw. “Schrijver Rudi Kousbroek zei ooit: Niets is zo triest als de weg weten in een huis dat er niet meer is. Hoe verschrikkelijk moet het zijn geweest om de weg te kennen in een dorp dat er niet meer was. Voor altijd op zoek naar geliefden. In een verduisterende wolk van stof waren het hart en het vertrouwen uit het dorp geslagen. Met de fatale bommen kreeg de geest van de Bressiaander een loden last te dragen. Posttraumatische stress noemen ze dat tegenwoordig. Ik heb het gezien aan mijn moeder, die tien jaar later nog bij onverwachte gebeurtenissen bibberend als een angstig vogeltje in een hoekje kroop.”
Zich richtend tot enkele bestuursleden van de Stichting Oorlogsmonument Breskens: “Bram, Johan, Jaap en Piet, met jullie inspanningen om te herdenken zorgen jullie ervoor dat de rampen die zich nu, op dit moment in de wereld afspelen, niet worden afgedaan als iets dat ons niet kan overkomen, als iets dat niet van ons is. Ik weet dat jullie om zeer persoonlijke redenen gemotiveerd zijn, maar jullie activiteiten zijn het persoonlijke al lang ontstegen. Breskens is jullie dank verschuldigd, want deze herdenkingen hebben veel nabestaanden troost geboden.
Ons bezinnend op alles wat in de afgelopen zeventig jaar is gebeurd moeten wij constateren dat we misschien te druk zijn geweest met het herstel van het ernstig beschadigde verleden om effectief aan de toekomst te kunnen bouwen. Gesterkt door de lessen van de ramp is het weer tijd voor een Breskens zoals dat voor de Tweede Wereldoorlog geweest moet zijn. De meest vrijdenkende tolerante plaats in West-Zeeuws-Vlaanderen. Zeker nu de slachtoffers en hun nabestaanden zoals ik niet langer hun onvermijdelijke sombere stempel drukken. Hoe gaat het verder met herdenken als wij er straks niet meer zijn? Ik zelf zal zo lang ik leef denken aan Breskens en aan Jacobus van Hanegem, 39 jaar.
Voor alle anderen wil ik voorstellen om eens na te denken over de vraag waarom Breskens wel een Dorpsstraat, een Scheldekade en een Oranjeplein heeft, maar geen Ekkebusstraat, Keijmelkade of Van Hanegemplein? Van Zuijen-, Gerritsen- en Blankenstraat, ik zou makkelijk andere namen kunnen bedenken, zoals Haartsen, Melieste, Reijnhout of Vermeulen. Op het minst verdient Breskens een 11 September 1944-plein. Daar ligt een mooie taak voor de straatnamencommissie.
Vele kerktorens, in mijn jeugd baken op het platgeschoten, kale Zeeuws-Vlaamse land lijken verdwenen, maar ze zijn er nog wel. Ze gaan schuil achter de bomen. Leeg, de gebeden en noodkreten verstomt nu we ons weer sterk voelen. Onterecht, want nog steeds verschijnen iedere dag nieuwe namen van onschuldigen op lijsten van slachtoffers en worden vroegtijdige graven gedolven. Daarom moet herdenken, meer nog voor de toekomst dan voor het verleden.”

Tijdens de herdenking werden traditiegetrouw de namen van de slachtoffers en hun leeftijd voorgelezen. Na afloop van de bijeenkomst in de kerk ging het naar het monument aan de Steenoven voor bloem- en kranslegging en werd het Wilhelmus gezongen.

Dat de herdenking ook op niet Bressiaanders indruk maakt, bleek op 12 september uit een bericht van Red Lücken. Lücken (76) is afkomstig uit Amsterdam, maar woont na een aantal omzwervingen al een paar jaar in Breskens en heeft al een paar maal de herdenking bijgewoond. “Ik word daar elk jaar weer door getroffen. Ik heb het niet zelf meegemaakt in Breskens, maar de oorlog en de bevrijding in een ander deel van ons land ervaren. Over het bombardement van Breskens heb ik de afgelopen jaren al drie maal een waterverfschilderij gemaakt en besloot vannacht er iets over te schrijven door de ogen van een zesjarig kind. Zelf was ik toen ook zes à zeven jaar en door de opstellen van de kinderen werd ik geroerd door hun eenvoudig taalgebruik over iets verschrikkelijks. Ik heb mij ‘s nachts ingeleefd hoe dit in zijn werk moet zijn gegaan met zo’n kind als er zo’n tumultueus geweld over zo’n kleintje meedogenloos losbarst.”
Zoals bij velen roept de herdenking in Breskens ook bij Red herinneringen aan zijn eigen jeugd op: “Ik herbeleef het nu weer en zie in mijn gedachten de angst in de ogen van mijn ouders.” Zijn schilderijen over zijn ideeën over ons bombardement maakt Lücken heel emotioneel en spontaan. Hij heeft er eentje aan de OBS geschonken, er is een tweede verkocht en met het laatste wilde hij wel even op de foto.

WV

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

Mijn beste Vriend(in) – Afl. 8 Meike en Luna 385

Meike_en_Luna

Na een zomerstop – alle kinderen waren druk met of op vakantie – en een kleine lobby op de basisschool wordt de achtste aflevering van deze rubriek gevuld met de vrolijke vriendschap tussen Meike Bekooy (7) en Luna van Eetvelt (7). Het is een heus interview op locatie: ik tref de meiden met hun moeders op het terras van BAZ (Breskens Aan Zee). Meike is er eerst en toch een beetje zenuwachtig voor het interview. Als Luna aan komt lopen springt Meike meteen op. Ze hebben elkaar dan al een uur niet gezien…

Meike en Luna kennen elkaar vanaf groep 1. Meike heeft op de peuterspeelzaal in Groede gezeten, dus ze had nog niet zoveel contacten in Breskens. Ze vond Luna meteen een leuke meid, dus duurde het niet lang voordat ze haar vroeg vriendinnen te worden. Luna stemde in en daarmee was de vriendschap een feit. Luna vindt Meike heel lief en grappig. Meike roemt Luna’s haar en lach.
Op het schoolplein spelen ze met andere kinderen, maar wel samen. Hun favoriete spelletje is daarbij ‘politie en boefje’. Verder spelen ze graag verstoppertje en andere geijkte schoolpleinspelletjes. Ze zitten samen in groep 4. Tot hun spijt zitten ze – althans voorlopig nog – niet naast elkaar in de klas. Na de eerste schooldag kwamen ze dan ook allebei met een sip gezicht thuis. Maar, zo zeggen de moeders, niet getreurd, want na de herfstvakantie wordt een nieuwe klasindeling gemaakt: nieuwe ronde, nieuwe kansen. Toch is de keuze van de juf om de meiden niet naast elkaar te laten zitten misschien niet helemaal onbegrijpelijk. Als het interview als een transcriptie uitgewerkt zou worden, zou er om de drie woorden een ‘hahahaha’ of een ‘hihihihi’ staan.
Luna_tekent_Meike

Moppen vertellen en grappen maken noemen ze dan ook als hun favoriete bezigheid. En volgens de juf – en niet alleen volgens haar – worden de pauzes tussen lachsalvo’s minutieus opgevuld met praten, praten, praten. Op zich natuurlijk heel waardevol bij een interview.
Buiten school spreken Meike en Luna zo’n een à twee keer per week af. Als ze bij Luna thuis spelen wordt er vooral heel veel getekend. Er wordt volop geloomd en gespeeld met de ‘meisjeslego’. Een echte klassieker is het vadertje-en-moedertje spelen. Verder houden de meiden erg van verkleden. Het liefste als Spaanse danseressen, inclusief make-up. Dansen is sowieso een grote hobby van Meike en Luna. Luna zit ook op dansles. Meike niet, want zij is voorlopig nog druk bezig met het halen van haar zwemdiploma C. Maar niet getreurd: ze kunnen zich naar hartenlust uitleven met een dansprogramma op de Wii. Daarbij komt het goed uit dat ze dezelfde muzieksmaak hebben. Van het tweetal is Meike de onbetwistbare zangeres, waarbij ze een lichte voorkeur heeft voor zingen in het sanitair. Sporten doen de dames ook. Luna zit op turnen en Meike doet aan korfbal.

Meike_tekent_Luna

Er wordt ook wel eens bij elkaar geluncht en een enkele keer mogen de vriendinnen ’s avonds bij elkaar blijven eten, hetgeen ongetwijfeld vrolijke taferelen oplevert.
En dan de liefde. Daar komt de ware aard van de vriendschap bloot te liggen. Meike en Luna hebben beiden warme gevoelens bij klasgenoot Nikoden. Nikoden is op zijn beurt gecharmeerd van zowel Luna als Meike. Maar voor jaloezie is helemaal geen plaats tussen de twee meisjes. Grootmoedig zegt Luna thuis tegen haar moeder: “Ik ga geen verkering nemen met Nikoden, hij is voor Meike.”
Met zo’n instelling is het eigenlijk volslagen overbodig om de vraag te stellen of ze over vijf jaar nog steeds bevriend zullen zijn.
Door het mulle zand van het jiste strange ploeteren we na de fotosessie aan de branding terug naar het paviljoen. Meike en Luna gaan helemaal op in de onderlinge grapjes en giebels. Ze zijn zo druk met elkaar bezig dat ze al uit het zicht zijn verdwenen voordat ik afscheid van ze kan nemen. Bij deze dan: “Dag Meike en Luna. Bedankt voor het interview en veel plezier samen!”

Tijl

Wil jij ook met je beste vriend of vriendin in de Op Bresjes? Stuur dan een e-mail naar info@tijldamen.nl.

Geplaatst in Mijn beste vriend(in) | Een reactie plaatsen

Sportief, Nieuwe aanwinst 385

In de jaren zestig waren de C-pupillen nog de laagste elftallen van een voetbalvereniging. Je mocht destijds pas lid worden vanaf je tiende jaar. In Breskens kwam je eerst in C2 terecht en later eventueel in C1. In het jaar dat je naar de middelbare school ging, ging je van de C’s over naar de B-junioren. Dat was ook bij mij het geval. Samen met een groot deel van C1 werd ik bij B2 ingedeeld.
Na de zomervakantie stonden de eerste trainingen op het programma. Dat gebeurde twee keer in de week. Na enkele trainingen begon de competitie al. Conditie hadden we toch wel, want we voetbalden hele dagen, of het seizoen nu wel of niet voorbij was. De eerste wedstrijd moesten we thuis spelen tegen IJzendijke B1. Het was nog op de sportvelden aan de Sportlaan en wij moesten die zaterdagmiddag op het tweede veld spelen. Het was prachtig weer en langs de kant stonden er voor onze begrippen redelijk wat toeschouwers.
In de kleedkamer maakten we kennis met een nieuw lid, luisterend naar de naam Willem. Ondanks het feit dat hij nog niet op de training geweest was, kenden wij Willem wel. Hij was een schooljaar ouder dan ons, zoon van de voorzitter en beslist geen sportman. Dat laatste bleek al snel. Willem had van de elftalcommissie (die ging in die tijd nog over de opstelling) een basisplaats gekregen, maar een versterkende factor voor onze ploeg was hij beslist niet. Die keren dat hij een bal toegespeeld kreeg of dat het leer in zijn buurt kwam, wist hij niet wat hij ermee moest. Voor ons als spelers was het al snel duidelijk dat Willem beter zo min mogelijk aan ons spel deel zou nemen. Hij kreeg op den duur vrijwel geen bal meer aangespeeld.
In de rust had onze trainer nog enkele opmerkingen die ons spel mogelijk ten goede zouden komen. Tegen Willem zei hij dat deze goed zijn best deed, maar dat hij in de tweede helft zoveel mogelijk in de middencirkel moest blijven. Waarom hij dat zei weet ik nog steeds niet, maar het gebeurde wel. Willem vond in de middencirkel zijn eigen territorium waaruit hij niet verdween.
Kort na rust kwam Willems vader ook even een kijkje nemen. Door zijn werkzaamheden was hij niet in de staat om de hele wedstrijd te aanschouwen, maar voor de tweede helft had hij even vrij kunnen nemen. Hij ging naast een andere toeschouwer staan, de vader van onze keeper. De mannen kenden elkaar niet. Willems vader vroeg hoe het met de wedstrijd stond. De keepersvader gaf uitgebreid antwoord en vertelde ook hoe hij over de nieuwe aanwinst van Breskens B2 dacht: “Daar kun je helemaal niks mee doen. Die jongen loopt alleen maar in de weg. Hij kan absoluut niet voetballen en hij zal het nooit leren ook. Als dat mijn zoon zou zijn, dan zou ik ‘m eens een flink pak op z’n donder geven…”
Nou, daar kon onze voorzitter het mee doen. Of Willem thuis op zijn donder gekregen heeft lijkt me sterk, maar zijn vader had in die korte tijd wel gezien en gehoord dat zijn zoon als voetballer geen toekomst had. Het bleef dan ook bij die ene wedstrijd. We hebben Willem nooit meer op een voetbalveld gezien.

Frans Meijaard

Geplaatst in Sportief | Een reactie plaatsen

Beste Sakke, 385

Zwoa langzaom’r’and zou je toch dienk’n da’t still’r op Bresj’s hao’ worr’n. De zeum’r is voa’bie, de kind’rs zien nao’ schoale en dan mag je d’r vanuut haon da’ de vakansies voa’ ied’rjin acht’r de rik zien. Toch liek ’t’r alkmao’ mjir op da’ t’r tjille jaor deu’ vakansie is. Je moe’ op ’n deudeweekse dag mie’ schwoan weer zwoamao’ ’n kji’ oav’r de Keipad kui-j’r’n. Vint, die t’rrass’n zitt’n stampvol. En waor of die mens’n allemao’ vandaon komm’n? ‘k Weet ’t oek nie’, wan’t zien al vrèmde. Duits’rs, Belh’n, ‘Olland’rs. Wè’ mens’n van onze leeftied, dus zwoa joenk zien ze nie’ mji’. Dao’ moe’ voa’ d’ond’rneem’rs toch oek wa’ opleev’r’n liek me zwoa of zou ‘k da’ v’rkjird zien?
In ’t wiekènd bluuf ’t hewoan druk. Of t’r noe wè’ of hjin mart is. Mie z’n all’n komm’n de mens’n nao’ Bresj’s om de kaoje mie z’n scheepj’s te zien en ’n visje te haon aol’n bie De Joenge of Erasmus. Dao’nao nog eev’n wa’ haon drienk’n op de Keipad en de middag is wee’ hoed hevuld.
Voar’ghe weeke kwam t’r ‘n Belg an me vraogh’n waor of die de beste vis kon kwoapn’n. ‘k En ‘m hewoan nao’ de kaoje h’stierd en h’zeid dat-ie dao’ de keuze uut twi viszaok’n ao. ’t Was nog in ’t begin van de middag. Die man liep nao’ z’n autoa die liengst de kaoje h’parkeerd stoeng om dao’ z’n vrouwe en z’n ‘ond uut te haon ‘aol’n. Ik v’rvolh’nde m’n wand’lieng nao’ de jacht’aov’n en kwam eev’n laot’r oav’r de diek wee’ t’rug. ‘k Zag dao’ die man en vrouwe mie udd’r ‘ond net een zakje van Erasmus mie’ daorin normaol hesproak’n vis of moss’ls in udd’r autoa doen. Dien autoa hieng wee’ op slot en die mens’n hieng’n richtieng de Keipad.
Teegh’n d’n aov’nd stell’nde Saore voa’ om ’n kji’ pann’koek’n te haon proev’n bie Elsje Fied’relsje, wan’ daor a ze zwoamao’ trek in. Da’ was vansèf hjin slecht idee. Wudd’r om ’n pann’koeke. Eev’n laot’r zaot’n we dao’ lekk’r van ’t eet’n op ’t t’rras (moet’n judd’r oek ’n kji’ doen!). Toen an’k klao’ was en me mond afkuus’nde zag ‘k anjins die vint en die vrouwe mie udd’r ‘ond op t’rras van J&B zitt’n. Die zaot’n daor oek lekk’r ’t eet’n, althans dad’oap ‘k mao’, wan’ of die visj’s nao zwoan lange middag in die wèrm’n autoa oek nog zwoa lekk’r zouw’n smaok’n, betwuuf’l ‘k.

De nèst’gheid eeh,
Arjaon

Geplaatst in Sakke en Arjoan | Een reactie plaatsen

Dicteerubriek 385

Op de site van de PZC verschijnt vanaf nu elke woensdag een column van mij onder de naam Van Dalia via de link www.pzc.nl/zeelandgeboekt – hierbij twee van die columns.

Nicotarium en vpu
Die woorden staan niet in Van Dale. Nicotarium kom je wel tegen op internet en vpu aldaar ook wel als VPU. Ik was in het verzorgings-verpleegtehuis in Breskens en bij de bewegwijzering kwam ik ‘nicotarium’ tegen. Wat zou dat zijn? Ik dacht aan nicotine: Nico en Tine ken ik wel, nicotine is 1-methyl-2-(3-pyridyl)pyrrolidine, een vloeibaar, scherp, vluchtig alkaloïde in tabak; een zeer krachtig vergif, dat eerst opwekt en later verlammend werkt. Rook niet, want dát zit in sigaretten! Gebruik liever nicotinekauwgum, -pleister of -puffer, daar krijg je geen nicotinevlekken van. Rook nicotinevrije sigaren of nicotinearme sigaretten. Iets anders: nicotinezuuramide (nicotinamide) is een zeer belangrijke vitamine uit de zogenaamde B-groep; gebrek eraan veroorzaakt onder andere pellagra (een vooral in de tropen optredende ziekte, gekenmerkt door huidaandoening en stoornissen in de spijsvertering en het centrale zenuwstelsel). De nicotiana is de tabaksplant en nicotianine is de in gedroogde tabak voorkomende stof die de geur aan tabaksrook geeft. Maar even serieus: een nicotarium is ongetwijfeld een rookruimte in een overigens rookvrij gebouw … Ook van vpu ben ik vrij zeker. Volgens mij is een vpu een verpleegunit.

Weerbruiloft (titel)
Zou een weerbruiloft met het weer te maken hebben? Vast niet. Het zal wel iets met ‘weder’ of ‘terug’ te maken hebben. Wat een bruiloft is, weet eenieder. Van Dale zegt het zo: feest van een huwelijksvoltrekking of althans in de bruidsdagen gevierd, synoniem: trouwfeest. Ook de etymologie (tak van de taalwetenschap die de oorsprong en de geschiedenis van de woorden opspoort, synoniem: woordafleidkunde) vermeldt Van Dale: ‘bruiloft’ komt van ‘bruid’ + ‘lopen – bruidsloop dus eigenlijk, het afhalen van de bruid. Op zo’n feest gebeurt van alles, maar in dit verband moeten we vooral denken aan een bruiloftsmaal. Tegenwoordig is er ook vaak een receptie, maar de belangrijkste gasten mogen aanzitten aan het bruiloftsmaal. En dan zijn we waar we wezen moeten: voor wat hoort wat, en let er dus voortaan op, al bent u dat vast niet (meer) gewend, u hoort het jonge bruidspaar te gelegener tijd uit te nodigen voor een ‘tegendiner’. En dan is het kringetje rond. Van Dale zegt over ‘weerbruiloft’: maaltijd aan jonggetrouwden gegeven, wier bruiloft men bijgewoond heeft.

RL

Geplaatst in Dicteerubriek | Een reactie plaatsen

Op vakantie met … (19):  Ria en Piet Kesteloo 385

Marocco 160

Ria en Piet Kesteloo weten vrijwel alles over kamperen. Ze hebben dan ook al 45 jaar ervaring. “Zelf kampeerde ik al met mijn ouders”, herinnert Ria zich, “en bij ons op de camping in Breskens heeft Piet er voor het eerst kennis mee gemaakt. Na ons huwelijk ging het pas goed van start. Wij huurden een tent bij Chris Francke in Oostburg.”

“Het moest een kennismaking worden, daarna gingen we over een aankoop denken”, vult Piet aan. “Ik moest nog een beetje over de streep getrokken worden.” Dat is dan wel gelukt, maar niet zonder hindernissen. “We gingen voor twee weken naar Luxemburg. In de eerste nacht was het al raak: de zogenaamde bungalowtent was zo lek als een mandje. Na het graven van een greppel ging het iets beter. Toch zijn we allebei enthousiast geworden en we bleven kamperen, ook later met de kinderen.”
Een vergoeding van Francke kwam er niet, er is ook geen tent meer gehuurd, maar een vouwwagen gekocht, een Travelsleeper. ”Het voordeel was dat je niet meer op de grond sliep. De keuken was aan de achterkant. Later gingen de kinderen mee. Die sliepen in de bak en wij in het deksel. Perfect.”
Het gezin Kesteloo ging vooral naar Frankrijk en na een aantal jaren werd de vouwwagen ingeruild voor een caravan. “Toen hebben we wel weer gehuurd, om te zien hoe en wat. Het beviel uitstekend en de caravan werd gekocht. Natuurlijk werd er door de jaren heen nog meer van caravan gewisseld, maar we hebben er altijd veel plezier aan gehad. Toen onze zoon Peter ging studeren hebben we hem in de caravan verhuisd. Beetje spullen eruit en dan van hem erin. Nee, niet door de deur, die is veel te klein, maar door de ramen, daar kan zo een bed door!” Een caravan als verhuiswagen, waarom niet.
De familie heeft veel tochten met de caravan gemaakt. “Met de kinderen zijn we vaak in de vakantie naar het zuiden van Frankrijk, de Middellandse Zee, geweest. Lekker weer, de zee en strand en iedereen tevreden.” Nu hebben ze geen caravan meer, al hebben ze nog steeds niet genoeg van vakantie vieren en rondtrekken in het buitenland. Vorig jaar werd een camper gekocht. “We zijn gelijk zes weken weggebleven en hebben een groot deel van Frankrijk bekeken. Ook de stranden van de invasie, want waar we ook naartoe gaan, we moeten masten zien, water, we gaan nooit de bergen in. Vakantievieren met een camper is wel even anders. We hebben veel geleerd tijdens de eerste ritten. Zo gaat Ria de morgen dat we ergens vertrekken eerst en vooral naar de winkels in de buurt.”
“De eerste winkel is voor mij”, vertelt Ria. “Ik sla dan voldoende eten voor de volgende twee dagen in, zodat we, mocht het later op de avond worden en we nog een plek om te staan moeten zoeken, niet meer om boodschappen moeten en alles in huis (camper) is.“
“Ik heb ook moeten leren manoeuvreren door de nauwe straten van sommige kleine dorpjes in Frankrijk”, zegt Piet. “Soms moeten we de wagen aan de rand van een dorp laten staan. Gelukkig hebben we altijd onze fietsen mee, want die straten zijn soms heel erg smal. Een keer, toen nog met de caravan, moest ik door een dorp rijden zonder spiegels, die moesten er even af. Zweten!”
Na vele jaren door Frankrijk te hebben gezworven, bekent Ria: “Vreemd, we kennen ons eigen land niet. Dit jaar zijn we een keer naar de Achterhoek geweest. We komen wel af en toe in Friesland, omdat onze dochter daar woont, maar verder kennen we veel te weinig van Nederland. Dat gaan we veranderen. We halen nu ook routes om de rijden bij de plaatselijke VVV’s. We rijden namelijk niet zomaar lukraak door een gebied, maar hebben een doel en willen bijzondere dingen zien.”
Toch bleven de vakanties niet beperkt tot Frankrijk en Nederland. Samen met dochter en schoonzoon gaan Piet en Ria er regelmatig op uit. “Zo zijn we al naar Parijs, op Samos en een keer twee weken in Marokko geweest. Jurgen, de vriend van Natascha, kent Marokko heel goed van eerdere reizen. We hebben een prachtige tocht door het land gemaakt en veel gezien.” Piet herinnert zich vooral de waterzak bij een put: “Gemaakt van een oude autoband, wij zouden zoiets al lang weggegooid hebben.” Ria denkt nog aan de donkere straatjes met kinderen die dingen moeten maken die we hier grif voor veel geld kopen: “Kinderarbeid, daar zie je het met eigen ogen. Vreselijk.” Allebei ruiken ze ook nog de lucht van een leerlooierij. “De stank van dierenhuiden! We kregen vooraf aan de rondleiding allemaal een takje mint om voor onze neus te houden. Het hielp niet veel.”
Binnenkort vertrekken Piet en Ria weer voor een reisje door eigen land met hun camper.

WV

Geplaatst in Op vakantie | Een reactie plaatsen

Ondernemende Bressiaanders: Landbouw- en fruitteeltbedrijf Govaert 385

Govaert

Het bedrijf van Kitty en Frank Govaert aan de Rijksweg is al ruim een eeuw oud, maar zeker niet verouderd. Evenals opa en vader investeert en vernieuwt Frank, soms vrijwillig en af en toe min of meer gedwongen, want regels en wetten laten ook de landbouw en fruitteelt niet ongemoeid. Sinds mijn laatste bezoek, ruim negen jaar geleden, zijn er weer de nodige zaken veranderd.

Had zijn grootvader nog vee, voor Frank was dit geen optie. “Een lege wei naast het huis is ook geen zicht. Schapen? Nee, dan heb ik nog een certificaat meer nodig. Voor ons worden schapen niet als hobby gezien. Een, twee of vijftig, maakt niets uit. Vee is vee en moet gecertificeerd en geregistreerd worden en dan komen er de nodige bedrijfscontroles en die zijn er al voldoende. Alle takken van het bedrijf worden regelmatig gecontroleerd en alles is gecertificeerd, dus hebben we een poos geleden gekozen voor alpaca’s. Nu is er toch leven in de wei en dit wordt dan nog wel gezien als hobby, vooral leuk voor onze dochter Evelien. Zij is gek op alle dieren en deze verzorgt ze zelf.”
Wat ook nieuw is sinds ons vorige gesprek is het fruitkraam bij de toegang van het erf, alweer een aantal jaren een geliefde stopplaats voor liefhebbers van fruit, maar ook verkooppunt van aardappels en uien. “Nu worden er ook pompoenen verkocht. Dat doen de kinderen, Evelien en haar broer Sander. Ze kweken ze zelf, pompoenen en tomaten vanaf het zaadje in de serre tot later buiten achter in de boomgaard. De ‘winst’ gaat in een gezamenlijke spaarpot. Daar doen ze dan iets leuks mee. Wie weet”, lacht Frank, “misschien kopen ze binnenkort wel een cadeau voor mijn verjaardag, dan moeten ze voor een keer geen geld aan hun moeder vragen voor een geschenk voor pa!”
Waarom ineens een kraam aan de weg? Volgens Frank en Kitty ligt de oorzaak bij de provincie Zeeland. “Nou ja”, leggen ze uit, “hier stonden reclameborden van het Arsenaal in Vlissingen. Bij ons kon men lezen ‘ga eens naar de haaien’. Toen kwam er een algemeen verbod op zogenaamde ‘wildborden’ van de provincie. De boel moest opgeruimd worden. Alleen het weghalen van de borden was iets te duur, ze bleven hier liggen. Het waren echter prima borden en nu vormen ze de basis van ons kraam. Wij verkopen er een deel van onze appels en peren, naast aardappels en uien. Gelukkig hebben we voor een groot deel te maken met eerlijke mensen. Soms is er iets weg en ligt er geen geld. Dat komt dan een dag of een week later soms. Er belt ook wel eens iemand met de mededeling: ik had geen geld mee, ik kom morgen betalen! Mocht het ooit anders worden, dan is het gelijk afgelopen en gaat het kraam weg, want eigenlijk doen we dit vooral om ons product te promoten. We verkopen tot ons fruit op is. We hebben zelf geen opslagruimte, geen koeling voor fruit. We verkopen zogenaamd ‘op hout’, gelijk van de boom. Wat hier geplukt wordt gaat meteen in kisten, op vervoer, over de weegbrug en naar de klant. Dit jaar hebben we jammer genoeg wel opslagruimte en koeling nodig, dat kan dan gelukkig bij collega’s, want door de boycot van Rusland hebben we te maken met overproductie. Het fruit is prima. Nu moeten we onderhandelen over de prijs. Soms moet het fruit doorgedraaid worden, de vissers kennen dit wel. Van dat fruit moet dan moes of sap gemaakt worden. Alles wordt gelukkig wel verwerkt, maar de prijs gaat sterk omlaag. Meestal wachten we niet zo lang, maar proberen te verkopen. In januari/februari komt er meestal toch een tekort. Voor het bewaren is het geen probleem. Mits goed gekoeld en bewaard is fruit zeker een jaar lang houdbaar.”
De pluk is alweer afgelopen. Waren de plukkers bij mijn vorige bezoek vooral mensen uit Breskens en omliggende plaatsen, nu is de ploeg al twee jaar aangevuld met plukkers uit Polen. De soorten die bij Frank en Kitty aangebouwd worden zijn, zeggen ze zelf, bijzonder lekker. “Wij hebben bij de peren Conférence, Doyenne du Comice en bij de appels Cox Orange, Elstar en Jonagored. Nee, geen Goudrenetten, maar appeltaarten zijn wel van alle appelsoorten te bakken. De plukkers moeten een taart bakken als ze hun zak laten vallen. Jammer, dit jaar is het niet gebeurd, maar er zijn toch taarten gebakken. Heerlijk.”
De pluk is dan wel afgelopen, maar het werk in de boomgaard houdt nooit op. Nu moeten er weer nieuwe boompjes geplant worden en ook daarbij staat de tijd niet stil en is er vernieuwing. “De boorgaten worden gemaakt via een GPS-systeem”, vertelt Frank. “Ik had nooit verwacht dat dit zou kunnen, maar het werkt fantastisch, een hele vooruitgang. Dit systeem is tevens een hulp bij het wortel snijden van de bomen. Ze mogen niet te snel groeien, dat moeten we bepreken zodat de meeste kracht van de boom naar het fruit gaat.”
Niet alleen bij de fruitteelt, ook in de akkerbouw is het GPS-systeem een grote hulp.
Of Sander ooit opvolger van zijn vader wordt is nog lang niet zeker. Voorlopig zit hij in Havo 4 en tot voor kort scheen het bedrijf hem niet erg te interesseren. “Daar is ineens verandering ingekomen”, vertellen zijn ouders. “Hij toont meer interesse en heeft onlangs zijn theorie-examen voor het rijden op een tractor gehaald. Hij is vorige week zestien geworden en mag nu op voor zijn praktijkexamen.” Die middag is Sander druk bezig met de cultivator op het land. Het gaat prima, al heeft ook hij hulp van de GPS. Bij mijn vorige bezoek wilde hij poseren boven op een tractor, samen met zijn zuster in een prinsessenjurk. Die jurk past al lang niet meer en de tractor waarop ze nu poseren, is iets groter.

WV

Geplaatst in Ondernemende Bressiaanders | Een reactie plaatsen

De Schakel 385

Schakelwp

Veerboot Prinses Margriet ramde fuik
Vrijdagmorgen is de veerboot “Prinses Margriet” bij het binnenlopen van de haven te Breskens in aanvaring gekomen met de fuik. Het schip liep op de houten, van een veringssysteem voorziene palen en beschadigde er hiervan een 6-tal flink, zowel onder al boden water.
De ferry zelf kwam er tamelijk goed van af, slechts een kantpaal aan de zijde van het promenadedek werd vernield. Het schip heeft echter de rest van de dag de dienst normaal voortgezet. Persoonlijke ongelukken of schade aan de lading deden zich niet voor. De oorzaak kon niet precies worden vastgesteld. De schade beloopt een bedrag van pl. m. ƒ 50.000,–.

Geslaagd
Aan de Rijksuniversiteit te Groningen slaagde voor het examen Frans m.o.-B. mej. A.L. Cruson te Breskens.

Paula Donze verbeterde Zeeuws Record 400 meter vrije slag
De laatste wedstrijddag van dit seizoen is het toppunt geworden in de successenreeks, die de zwemvereniging Scheldestroom deze zomer behaalde.
Begunstigd door goed weer werden als afsluiting van de goede zwemzomer 1964 onderlinge wedstrijden georganiseerd in het Wilhelmina Zwembad te Breskens. Hieraan vooraf werd door mej. Paula Donze een poging gedaan het Zeeuws record op de 400 meter vrije slag te verbeteren. Dit meisje, dat deze zomer zo sterk naar voren kwam onder de bekwame leiding van de onvermoeibare trainer Henk Bondewel, bewees dat alle moeite aan een dergelijke recordpoging verbonden, niet voor niets op touw was gezet.
Rustig zwom zij de acht banen in een goed verdeeld tempo en liet de prachtige tijd 6.06.6 afdrukken. Het oude record op naam van de eveneens goede zwemster Gertie Hogerheide van de Starters uit Aardenburg, stond op 6.14. Geen twijfel dus, we hadden met Paula weer een record in de wacht gesleept en voor de Zeeuwse zwembegrippen aardig scherp gesteld.
Dit was deze zomer de derde recordverbetering, die aan de Scheldestromers te beurt viel. Onnodig te schrijven, dat met dit succes een prima stemming in en om het bad heerste.

De bietencampagne weer begonnen
Gisteren zijn de bietenleveringen te Breskens weer begonnen. Reeds vroeg in de morgen stond de Dorpsstraat en zelfs de weg tot ver buiten de kom der gemeente, reeds vol met bietenwagens in afwachting om gewogen en verscheept te worden.
Reeds veel schepen hiervoor liggen in de haven te wachten.

WV

Geplaatst in De Schakel | Een reactie plaatsen

Oude beelden: Bietencampagne 1971 385

 

Bietencampagne1971

Wat een rommeltje! En, zoals het hoort bij de bietencampagne een beetje vochtig en mistig weer. Wat was het nog druk op de kaoje, rond de weegbrug en de schepen. Deze foto, uit het archief van Frank Dumez, is in 1971 gemaakt tijdens de aanleg van de eerste dijken door Breskens. Het was voor de tractorrijders voortdurend wachten geblazen. Tijd voor een praatje was er genoeg. Mopperen hielp niet, al werd het wel gedaan. Verder was het wachten met je handen in je zakken, zitplaatsen waren er niet, al zit een enkeling op zijn tractorband. Een kopje koffie kon je misschien nog halen in Het Wapen van Breskens, de Boemerang was er nog niet, dus voor de lunch moest je maar een stutezakje meebrengen, want de rij hield niet op bij het Spuiplein. Vaak stonden de tractoren met hun karren tot ver in de Dorpsstraat. En dan maar hopen dat er niet teveel tarra op je bêêten zat! Eenmaal over de weegbrug kon je met je oogst naar de kraan, meestal van Tijs Verschoor, die de lading aan boord van een binnenschip zette.

WV

Geplaatst in Oude Foto's | Een reactie plaatsen

Oude beelden: de vuurtoren 384

vuurtoren1922De vuurtoren is momenteel helemaal in. De oude ijzeren toren wordt opgeknapt en lijkt wel een kunstwerk van Christo. Op deze ansichtkaart uit 1922 staat hij nog in zijn oorspronkelijke kleur, geel. Oudere Bressiaanders noemden de vuurtoren dan ook lange tijd “d’n gelen”. In de jaren dertig had de toren meer strepen en was hij rood en wit. De woningen op de foto hebben plaats moeten maken voor de aanleg van de dijkverzwaring eind van de vorige eeuw. In de oorlog moest ook de vuurtoren even schuilgaan en kreeg camouflagekleuren. De laatste decennia kennen wij hem in zijn huidige zwart-witte uitvoering. Beeldend kunstenaar Gerard van Grieken heeft tientallen tekeningen en schilderijen van de toren gemaakt, maar ook anderen heeft hij geïnspireerd tot prachtige dingen, zoals de foto van een, voor een groot deel, doorzichtige toren. Nu wordt niet alleen de buitenkant, maar vooral de binnenkant opgeknapt. Hiervoor is een ontwerpgemaakt door Cindy de Maesschalck van Studio Oh uit Koewacht, resultaat van een masterclass met het thema licht van Pot Interieur uit Axel. Pot nam ook de kosten van het ontwerp over, een meevaller voor de Stichting Behoud Vuurtoren Breskens. Hoe het verder gaat met het opknappen van de toren komt in de volgende editie aan bod. Wie zelf iets wil bijdragen aan het werk in de toren kan zijn steentje bijdragen door een donatie te doen of iets in de prachtige vuurtorenspaarpotten, die door Cress vervaardigd zijn, te stoppen (ze staan bij een aantal bedrijven in de regio) of zijn statiegeld te doneren in de grote vuurtoren bij PLUS Lohman.

WV

Geplaatst in Oude Foto's | Een reactie plaatsen

De Schakel 384

SchakelwpHengelwedstrijd
Zaterdag jl is door de hengelvereniging De Zeekrab een onderlinge wedstrijd georganiseerd, die gehouden werd aan het Duivelshoekje. Het totaal aantal deelnemers was 41. De uitslag is: 1. P. Versprille, 651 pt; 2. K. van de Voorde, 301; 3. J. Lalkens, 261; 4. C. Dijl, 247; 5. S. J. Versprille, 245; 6. A. Verhage, 191; 7. M. Zegers, 188; 8 H. de Meester, 187; 9. Ph. Moelker, 114; 10 Marian Dijl, 51; 11. I. Verduyn, 51; 12. H. de Bliek; 31; 13. A. Karels; 8; 14. J. Albregtse, 5; 15. A. Versprille, 4; 16. H. de Looze, 3; 17. P. van de Broecke, 3; 18. J. de Feijter, 2. 19. W. Roth, 2; 20. L. Riemens, 2; 21. J. Christiaansen, 1; 22. J. van de Lijke, 1; 23 L. van der Hooft, 1; 24. S. Riteco, 1.

Schoolzwemdiploma’s
Op maandag 31 augustus werden in het Wilhelmina-zwembad te Breskens school-zwemdiploma’s verzwommen met de daaraan verbonden traditionele school-zwemestafettes. Deze werden zowel bij de meisjes als bij de jongens, gewonnen door de Openbare lagere school.
Voor Diploma I slaagden: J. v.d. Heuvel, Adrie Spaans, Attie van Oostenbrugge, Onno van Vliet, Marinus Brugge, Jan Keijmel, Jan du Bois, Marien v.d. Heuvel, Piet Verpoorte, Ineke Verdouw, Annie Verduijn, les v.d. Sande, Lilian Kolijn, Marianne Ghijsels, Harm van Vliet, Sjaak Flikweert, Henk Lucieer, Bram Manneke, Hannemieke Leenhouts, Hannie de Weert, Paul de Milliano, Harry Cornelis, Emmy Korstanje, René de Milliano, Bea de Coninck, Elly v. Norjen, Lieske Korstanje, José Rijckaart, Guido de Milliano, Els de Meester, Jenny Cambier, Marjan Heijboer, Wilma van Quekelberghe, Joh. v.d. Broecke, Henk v. Hanegem, Henk Fenijn, Simon Salomé, Hans Monjé, Han de Vlieger, Nellie Koster, Dinie Nelisse, Jannie v. Quekelberghe, Adrie Lobel, Dirk Mookhoek, Henk Brand, Sjaak v.d. Velde, Sari Misilje, Ronald Witterick.
Voor Diploma II: Willy Keijmel, Laura v.d. Meule, Rienie Mookhoek, Carla Mulder, Adrie de Coninck, Ad v.d. Made, Jan Flip Salomé, Louise Bondewel, Simon Salomé, Peter Kolijn.
Voor Diploma III: J. Fenijn.

K.N.Z.B.-diploma’s
Op dinsdag 1 en donderdag 3 sept. j.l. werden in het Wilhelmina-zwembad te Breskens zwemproeven afgenomen voor het K.N.Z.B. diploma. De geslaagden zijn: Voor diploma I: M. Quaars, L. van ‘t Westeinde, M. van Melle, R. Caboor, B. de Conink, Th. v. Vliet, S. v. Vliet, H. v.‘t Westeinde, C. v.‘t Westeinde, M. Beuningshof, P. v. Oostenbrugge, J. Goethals, A. Goethals, T. Wijffels, R. Jongman, D. Jongman, J. Risseeuw, C. Cijsouw, H. Woittiez, W. v. Overbeeke, P. Verpoorte, N. Manneke.
Er werden tien kandidaten afgewezen.

Weer groot succes voor Scheldestroom
De laatste langebaanwedstrijd in Zeeland, jl. zaterdag te Sas van Gent verzwommen, de z. gn. Ronde van Sas, is voor Scheldestroom weer een enorm succes geworden.
Na een zeer spannende strijd bij de dames, kwam Paula Donze bevestigen dat haar overwinning te Zierikzee geen uitschieter was geweest, want na een prachtig duel met Gertie Hoogerheide van de Starters uit Aardenburg, kwam ze als eerste Zeeuwse aan de finish, terwijl maar drie dames haar waren voorbij gegaan uit een veld van plm. 70 deelneemsters. Vierde dus in het algemeen klassement, voorwaar een prachtige prestatie.
Van start af ging het hard bij de dames en na 400 m. had zich een kopgroepje gevormd, waaronder vier Zeeuwse meisjes, t.w. mej. Kingmans, Gertie Hoogerheide, Paula Donze en Theuni v.d. Heuvel. Deze dames probeerden zo goed mogelijk mej. Mulder van de Merwede uit Dordrecht te volgen, die al spoedig los kwam en blijk gaf het enorme tempo nog te kunnen opvoeren.
Ze werd nog gevolgd door mej. Breuker van Surea uit Breda en mej. Schalwyk, maar daarachter kwamen dan onze dames Donze en Hoogerheide, die op hun beurt Theuni v.d. Heuvel en Kingmans verlaten hadden en elkaar zo weinig mogelijk prijsgaven. Maar in de laatste bocht, toen Paula zag dat het meisje uit Aardenburg wat op haar in liep, verhoogde zij haar tempo en meter voor meter, luid aangemoedigd door alles wat aan supporters in Breskens te krijgen is, zwom ze tenslotte 15 m. weg van haar grote rivale, om de wisselbeker voor de eerste Zeeuwse dame in de wacht te slepen.
Theuni v.d. Heuvel moest in de eindsprint mej. Kingmans van Luctor voor laten gaan, maar klasseerde zich toch als 9e in dit sterke veld van zwemsters.
Jammer dat vanwege hun leeftijd Coby Heyboer en Carita Salomé niet mochten deelnemen, want gezien hun tijden die deze meisjes op 2000 m. maken, hadden we een pracht kans gehad in deze wedstrijd de clubprijs te winnen. Misschien een volgende keer, want wat deze meisjes betreft kunnen we met een gerust hart de volgende zwemzomer tegemoet zien.
Bij de heren, die met p.m. 100 deelnemers aan de start verschenen, ging het niet minder fel. Doch hier kwamen de Zeeuwen niet zo uit de verf als bij de dames. Hoewel Frantzen uit Goes weer prachtig party gaf en geen zwemmer uit onze provincie de kans kreeg voorbij te komen, waarmee hij dus ook zijn beker verdiende, waren de verschillen toch aanmerkelijk groter dan bij de dames.
De Scheldestromers, waarvan Wim Jongman zich het beste klasseerde als 28e, bleven in tegenstelling tot hun clubgenotes, ver van de kopgroep verwijderd, maar wat wilt u met namen als Tino Jansen, van Schijndel, van Hemert en Schans, die uiteindelijk winnaar werd.
De elite van de langebaanzwemmers in Nederland was aan de start present en ging dan ook met de bekers naar huis.
Het was een prachtige middag en de steeds toenemende schare supporters uit Breskens, die getuige waren van de strijd in deze 30e Ronde van Sas gingen tevreden huiswaarts.

Ontdek de zebra tijdig en verwacht er voetgangers
door S. van der Meer, Inspecteur Verkeerspolitie in Den Haag.
Met het toenemen van de verkeersintensiteit worden de eisen, waaraan een goed bestuurder moet voldoen steeds hoger. Een van deze eisen is dat men tijdens het rijden voldoende ver vooruitziet, ongeacht of men nu fietser, bromfietser, scooter- of motorrijder, dan wel automobilist of trambestuurder is.
Veel bestuurders nemen niets waar van hetgeen zich afspeelt op enige afstand of in de verte op de rijweg of op de trottoirs. Zij betrekken in hun waarnemingen vrijwel uitsluitend het wegbeeld onmiddellijk voor het voertuig, waardoor zij zelf voortdurend in narigheden komen en ook anderen in gevaarsituaties brengen. Deze, doorgaans slechte rijders, zijn, doordat hun waarnemingsgebied te beperkt is, niet in staat soepel en vlot te rijden. Ze reageren niet tijdig genoeg op situaties, die een goede rijder al in de verte ziet aankomen of intuitief verwacht. Een slechte rijder zal te laat ontdekken, dat een voetganger op een zebra oversteekt. Die voetganger is op het juiste moment begonnen met het oversteken; het naderende rij verkeer bevond zich op een zodanige afstand dat het zonder moeite tot stilstand zou kunnen komen om hem onbelemmerde doorgang te verlenen. Doordat echter de bestuurder de zebra en de voetganger te laat opmerkt, zal hij in het gunstigste geval slechts op het laatste moment, door krachtig remmen vlak voor de zebra tot stilstand kunnen komen, daarbij de voetganger en het achter hem komende verkeer in gevaar brengend.
De goede vlotte rijder weet situaties als deze te voorkomen. Hij is steeds bedacht op zebra’s en daarop oversteken de voetgangers.
Zijn rijstijl is daarop ingesteld. Hij matigt zijn snelheid bijtijds en zal geleidelijk kunnen remmen om soepel op tijd tot stilstand te komen, op enige afstand voor de zebra, om het uitzicht van de voetgangers en van het rijverkeer niet weg te nemen. Hij rijdt duidelijk en laat de overstekende voetganger door zijn wijze van rijden bewust blijken, dat hij van plan is tijdig te stoppen. De goede automobilist kijkt daarbij ook in zijn spiegels en drukt daarbij bovendien een paar keer op het rempedaal om het achteropkomende rijverkeer door de opflitsende achterlichten te waarschuwen.
Bij slechte weersomstandigheden, duisternis en regenval zal het bijtijds waarnemen van de zebra extra aandacht vragen, temeer omdat ook de overstekende voetganger dan vaak slecht waarneembaar is. De goede bestuurder die attent rijdt, zal zich voorts afvragen, waarom een ander afremt of stil staat voor een zebra. Ook al ziet hij geen voetganger oversteken, hij zal hem verwachten. De voetganger kan immers juist schuilgaan achter het reeds stilstaande voertuig. Aannemend dat er voor dit stil staan een reden zal zijn, remt een goede bestuurder eveneens af en stopt zo nodig ook. Het passeren van voor een zebra rijdend of stilstaand verkeer is zeer gevaarlijk. Vooral bromfietsers en fietsers maken zich hieraan echter nog al eens schuldig. Zij rijden voor een zebra stilstaande auto’s soms zelfs met onverminderde snelheid rechts voorbij. Dit heeft dan ook reeds meermalen tot ernstige ongevallen geleid.

WV

Geplaatst in De Schakel | Een reactie plaatsen

Ondernemende Bressiaanders: 384

Aannemingsbedrijf Luteijn

Martin Luteijn

Martin Luteijn heeft geleerd voor meubelmaker en restaurateur en het is dus niet verwonderlijk dat hij het liefst werkt met hout. Dat is dan ook te zien in zijn grote werkplaats waar nu een heuse timmerfabriek met veel apparatuur is ingericht. Binnenkort sluit hij de werkplaats in Groede en worden alle resterende machines naar Breskens verplaatst. Sinds het begin van zijn carrière als zelfstandige, deze maand exact 25 jaar geleden, is er heel wat veranderd.

Na zijn opleiding in Brugge heeft Martin eerst bij een aantal gerenommeerde bedrijven in de streek ervaring opgedaan. Op 15 september 1989 was zijn eigen bedrijf een feit. De eerste jaren beperkten de werkzaamheden zich vooral tot het maken van ramen en restaureren. In 1999 kocht Martin een kavel in Nieuwvliet en bouwde daar een huis voor zijn ouders en eentje voor zijn eigen gezin. Er kwam een metselaar in dienst, de werkplaats in Groede werd te klein en alles ging maar door in een soort stroomversnelling.
In 2004 kocht Martin grond aan de Deltahoek. “Ik had een loods liggen, ooit gekocht van een sloper, een oude koeienstal. Die heb ik hier weer overeind gezet. Veel te groot in het begin. Negentig meter lang en met de mogelijkheid er makkelijk door te rijden. In het begin heb ik de ruimte gedeeld met mijn broer Isaac tot hij met zijn bedrijf Luteijn Hydraulics verhuisde naar het oude bedrijfspand van de firma Van Vugt. Het pand bleek echter nog steeds te groot en daarom heb ik aan de zijkant units gebouwd die verhuurd worden aan beginnende ondernemers. Vaak zie ik deze huurders na een paar jaar vertrekken naar een groter pand. Dan heb ik ze toch de mogelijkheid gegeven te starten. Een goed gevoel.”
Een goed gevoel moet het ook zijn om nu te zien hoe zijn eigen zaak gegroeid is. Martin werkt nu met zeven werknemers, zijn vriendin Wanda is er voor de administratie en zelf bezoekt hij klanten en maakt offertes. “Het liefst werk ik gewoon mee. Jammer dat daar soms zo weinig tijd voor is.”

“Het machinale timmerwerk doen we voor een deel nog steeds in Groede. We zien vooral dat houten kozijnen weer terugkomen. Er is steeds meer vraag naar hout. Hout met een keurmerk dat wel. De klant moet er zeker van zijn dat het materiaal niet van illegale kap afkomstig is. Alles is daarom gecertificeerd. Bij nieuwbouw van huizen zijn we ook afhankelijk van het bouwbesluit. Er moet tegenwoordig zo energiezuinig mogelijk gebouwd worden. Dit staat gelukkig voor ons allemaal in het bestek dat we krijgen van de architect. Wij zorgen er als aannemer voor dat alles volgens de regels gemaakt wordt. Wij bekommeren ons om alles, van de eerste paal of steen tot de overhandiging van de sleutel. Wij zorgen dus ook voor alle onderaannemers, specialisten zoals de loodgieter, de elektricien en de schilder. Ik blijf zelf altijd aanspreekpunt voor de klant. Door mijn ervaring van de laatste jaren heb ik ook inzicht in het werk van anderen en kan zo alles in de gaten houden.
Zelf loop ik in de morgen alle locaties na en daarna ben ik vaak in de werkplaats. Ik timmer veel zelf en doe het ook graag. In de werkplaats ben ik ook makkelijk bereikbaar voor iedereen.”
Dat zijn liefde binnen zijn vakbereik vooral bij hout ligt, is ook in zijn eigen bedrijf te zien. Er staat een geweldige grote houten werkbank en een prachtige zelfgemaakt houten vergadertafel in zijn kantoor. In zijn, in een deel van de loods ingerichte timmerfabriek, staan geweldig machines en vallen vooral de vele buizen op. “We maken hier kozijnen, deuren en trappen. Waar gehakt wordt vallen er spaanders, zegt een spreekwoord. Die spaanders zuigen we op via een speciale installatie en deze komen dan via dit buizenstelsel in een pers terecht en worden dan tot handzame blokjes geperst. Ideaal als brandstof voor kachels of een openhaard. Klanten die hier hun kozijnen laten maken krijgen hun eigen spaanders gratis geperst en wel mee naar huis. Overschot verkopen we aan iedereen die een goedkope en schone brandstof wil.”
Naast zijn timmerfabriek beschikt Martin ook over een spuitcabine. “Indien gewenst voorzien we de van ons gemaakte kozijnen of deuren al van een laagje grondverf. Wij hebben ons met deze timmerfabriek zo gespecialiseerd dat we uniek zijn in Oost- en West-Zeeuws-Vlaanderen zijn en al orders krijgen van collega’s. Hout is en blijft mijn hobby en daar blijf ik in investeren.”
Straks, als alle materiaal uit Groede naar Breskens is verhuist, komt er een gelegenheid het pand van Martin Luteijn te bekijken. “Ik wil mijn 25-jarig jubileum niet zomaar voorbij laten gaan en ben van plan om een weekend in december open huis te houden. Verder kunnen hobbyisten, mensen die zelf thuis klussen, hier straks op zaterdagen of als er iemand aanwezig is, bouwmateriaal kopen.”
Voor zijn bedrijfsgebouwen in Groede heeft Martin al een oplossing gevonden. “Daar is het bestemmingsplan gewijzigd. Er komt iets leuks, maar dat moet nog even een verrassing blijven.”
Van zijn verhuizing naar Breskens, naar de Deltahoek, heeft Martin zeker geen spijt. “Het voordeel van een bedrijf aan de Deltahoek is dat we soms een groot bedrijf lijken. We kunnen indien nodig van de specialiteiten en de faciliteiten van elkaar gebruik maken. Dat is een pluspunt voor iedereen.”
Aannemingsbedrijf Luteijn heeft zich, naast nieuwbouw, gespecialiseerd in verbouwingen, aanbouw van serres of keukens en de bouw van garages en verder natuurlijk voor alle bijkomende werkzaamheden op zijn terrein. Samen met de timmerfabriek en de extra diensten voor de doe-het-zelver een uniek bedrijf.

WV

Geplaatst in Ondernemende Bressiaanders | Een reactie plaatsen